Η ελληνική εξωτερική πολιτική βρίσκεται στο πιο δύσκολο σημείο καμπής εδώ και δεκαετίες. Περνάμε μια περίοδο απανωτών επεισοδίων, τα οποία δεν έχουν ευτυχή κατάληξη. Διαβάζαμε επί μήνες κλιμακούμενες δηλώσεις ότι βρισκόμασταν ένα βήμα πριν από μια συμφωνία με την Τουρκία για παραπομπή των διαφωνιών μας στο Διεθνές Δικαστήριο με βάση μια «καλή διευθέτηση». Οι γνωρίζοντες ομιλούν, όμως, για σκλήρυνση των τουρκικών θέσεων, πως, δηλαδή, είναι πολύ πίσω από όσα είχαν κατ’ αρχήν συμφωνήσει Αποστολίδης – Σινιρλίογλου προ εικοσαετίας. Σηκώθηκε σκόνη που εξαφανίστηκε όσο εύκολα σηκώθηκε. Η κυβέρνηση σήκωσε το θέμα Μπελέρη και η Αθήνα πίστεψε τις διαβεβαιώσεις Ράμα για την παραμονή του στη θέση όπου νόμιμα εξελέγη, ενώ εξίσου εύπιστοι σταθήκαμε απέναντι στο Κάιρο για τη Μονή Σινά. Και τελευταία, βιώσαμε τα συνεχή επεισόδια με τη Λιβύη. Η πορεία είναι πάντοτε ίδια. Κάθε φορά σηκώθηκε ο πήχυς πολύ ψηλά και περάσαμε από κάτω. Για κάποιο λόγο διαβάσαμε λάθος τις προθέσεις των απέναντι, αγοράζοντας το «καλό σενάριο» σε μια γεωπολιτική γειτονιά, όπου πάντοτε φρόνιμο είναι να βεβαιώνεσαι ότι έχεις ακόμη το πορτοφόλι σου στην τσέπη βγαίνοντας από το παζάρι. Στην κοινή γνώμη επικρατεί ένα κλίμα απογοήτευσης και ενδεχομένως θυμού· μας πιάνει εκείνο το παραδοσιακό «πάλι φάπες τρώμε από όλους», που μπορεί να γίνει πολιτικά δηλητηριώδες.
Κανείς δεν λέει ότι τα πράγματα είναι εύκολα ή ότι υπάρχουν έτοιμες λύσεις. Πρέπει, όμως, να προσέχουμε ποιο θέμα ανεβάζουμε, πόσο ανεβάζουμε τον πήχυ και πώς διαβάζουμε τον αντίπαλο.
Η Ελλάδα είναι μια ισχυρή χώρα, αλλά πρέπει να μάθουμε να λειτουργούμε με λίγα λόγια και δράση, που είτε πείθει είτε επιβάλλει τη θέλησή της στο πεδίο. Αλλος τρόπος επιβίωσης δεν υπάρχει.
Είμαστε στην εποχή της απόλυτης γεωπολιτικής ζούγκλας, όπου η ισχύς επιβάλλεται σε μεγάλο βαθμό με μυστικές επιχειρήσεις, …βαλίτσες και πολύ τσαμπουκά. Α ναι, και έναν ιδιωτικό τομέα που λειτουργεί σαν μακρύ χέρι ενός κράτους σε δύσκολες χώρες. Το παιχνίδι αυτό το ξέρουν καλά οι υπόλοιποι παίκτες στη γειτονιά μας, ο Ερντογάν, ο Ράμα, οι πολέμαρχοι της Λιβύης. Αν εμείς πάμε απέναντι σε τέτοιους παίκτες επισείοντας το διεθνές δίκαιο, είναι σαν να βρισκόμαστε στην πιο άγρια ζούγκλα και να πηγαίνουμε να ζητήσουμε το δίκιο μας από το τοπικό ειρηνοδικείο. Αν πάλι πάμε απέναντι, θεωρώντας ότι η συμμετοχή μας στην Ε.Ε. μας δίνει κάποιον ιδιαίτερο μοχλό πίεσης, ζούμε κάπου αλλού. Η Ε.Ε. δεν ήταν ποτέ στιβαρός γεωπολιτικός παίκτης, κανείς δεν τη φοβάται ιδιαίτερα.
Η Ελλάδα είναι μια ισχυρή χώρα με ερείσματα και συμμάχους, αλλά πρέπει να μάθουμε να λειτουργούμε όπως άλλοι ισχυροί παίκτες στην περιοχή μας. Με λίγα λόγια και δράση, που είτε πείθει είτε επιβάλλει τη θέλησή της στο πεδίο. Σε αυτήν τη γειτονιά, στον νέο κόσμο που ξημερώνει, άλλος τρόπος επιβίωσης δεν υπάρχει.
Σωστός ο Παπαχελάς, αλλά τώρα πια είναι πολύ αργά για να συμπεριφερθούμε σαν κράτος και προπαντός να πείσομε ότι είμαστε κράτος. Εδώ και πολλά χρόνια, φροντίσαμε να δώσομε την εικόνα κράτους ψοφοδεούς και ανικάνου/απροθύμου να υπερασπισθεί τα κυριαρχικά του δικαιώματα και, δυστυχώς, συνεχίζομε να το κάνομε, με τεμενάδες και διάφορα άλλα. Μιλούμε πολύ, πάρα πολύ, σαν κερα-Κατίνες, (συγγνώμη από τις Κατίνες, αλλά είναι έκφραση). “Καλύτερα να σού βγει το μάτι, παρά τ’ όνομα”. Τώρα πια ουδείς μάς υπολήπτεται και ακόμη λιγότερο μάς φοβάται.
Εμένα μου άρεσαν τα παρακάτω , που έγραψε ο κ. Παπαχελάς.
”Η Ελλάδα μας είναι μια ΙΣΧΥΡΗ χώρα, με ερείσματα και συμμάχους, αλλά πρέπει να μάθουΜΕ (οι Έλληνες προφανώς ) να λειτουργούμε ,όπως όλοι οι ισχυροί παίκτες στην περιοχή μας .Με λίγα λόγια και δράση, που είτε πείθει ,είτε επιβάλλει τη θέλησή της στο πεδίο ” .
Και εδώ είναι το πρόβλημα ,το οποίο με τα σκάνδαλα ”που σκάνε” κάθε μέρα από κλέφτες και απατεώνες κρατικούς υπαλλήλους και τους ελληνιστί για τους προοδευτικούς ένστολους (βασικά στρατιωτικούς) ,- οι οποίοι από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ συνδικαλίζονται-Η ΤΥΧΟΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΗ για το κράτος μας , -κάτι ανάλογο του 4ήμερου 20/23-7-1974- ,το οποίο ούτε και τότε τόλμησε να την διατάξει .
Το κράτος μας θα γίνει δυνατό και επί του πεδίου , όταν υπάρξει πολιτική σταθερότητα κα ομοφροσύνη στα εθνικά θέματα των περισσοτέρων Ελλήνων , ομοφροσύνη ,που θα φανεί στην επόμενη Βουλή (2027-2031) .
ΩΣ ΤΟΤΕ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΜΑΣ , ΠΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ”ΚΕΡΔΙΖΕΙ’ ΜΑΧΕΣ” ΕΠΊ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ .
Υ.Γ Ελπίζω ότι θα συμφωνούσε και ο κ. Παπαχελάς με τα αναφερόμενα στο σχόλιό μου .
Γιατί δεν το στέλνεις στον Παπαχελά;
Σας παρακαλώ να το στείλετε εσείς, ίσως έχουμε και απάντησή του.
Ανεξαρτήτως της πάντοτε υπεσυντηρητικής και κάποτε αντιδραστικής τοποθετήσεως της Καθημερινής από την εποχή του ιδρυτή της Γεωργίου Βλάχου, η συγκεκριμένη εφημερίδα ευτύχησε να έχει διευθυντή έναν Αιμίλιο Χουρμούζιο και αρθρογράφο (πέρα από ιδιοκτήτρια) την Ελένη Βλάχου. Το σημερινό επίπεδο της Καθημερινής είναι πραγματικά για κλάματα με πιό χαρακτηριστική περίπτωση αυτή του διευθυντή της Αλέξη Παπαχελά: δημοσιογραφία τύπου μου είπες, σου είπα, δέν μας βγήκε το γεωπολιτικό παιχνίδι, (κάτι σαν πόκα δηλαδή), μας ξεγέλασε ο Ράμα και δέν ξέρω ποιός άλλος, περάσαμε κάτω από τον πήχυ, και άλλα τέτοια ευτράπελα. Θα μου πείτε τέτοια κυβέρνηση έχουμε, τέτοιο τύπο θέλει για να την στηρίζει.
Και η έκφραση , ο λόγος παραπέμπουν το πολύ σε μαθητή δημοτικού…..
Για κάποιους λόγους, λέει ο Alexis, διαβάσαμε λάθος τον Τουρκο.
Ποιοι ειναι αυτοί οι κάποιοι λογοι; Πώς όλοι αυτοί οι δοκτοραδες με διπλώματα Παρισίων πιάστηκαν κωτσο απο τον Έρντο; Μάλλον γιατί ο Ερντο ξέρει καλύτερα Ελληνικά από αυτους. Γιατί ο τελευταίος κηπουρός εκεί ξέρει και του κόβει περισσότερο από τους αποφοίτους βοηδοσχολων εδώ (οι μισοί οικονομολόγοι και διεθνολογοι); Δεν παίρνει η Αθήνα κανένα σύμβουλο στο ΥΠΕΞ από την Τουρκία θα κατάφερνε πιο πολλά (εάν ήθελε). Δεν είναι ομως μονο θέμα ικανοτήτων αλλά και ελληνοπρεπειας. Όταν το βαυαροκράτος (των Αθηνων ποιο άλλο;) αποδομεί το έθνος αναγειροντας πανω του ντουβαρια ευροληγουρικου κρατισμού σιγά μην προσπαθήσει να καταλάβει τις προθέσεις της άλλης πλευράς. Ειναι εσκεμμενη η αστοχία. Οι ανθρωποι τόπανε: ειναι metaφιλέλληνες, δηλ, κουβαλανε ξενα μυαλά και προσπαθουν να βοηθησουν τους ντοπιους να βρουν την εσπεροτητα τους που θα ειχαν εαν δεν σκλαβωνονταν στη ορθοδοξια και στους Τούρκους Τα συνορα του 1830 ειναι υπεραρκετά γιαυτό. Αλλωστε με βαλκανότοπους και βαλκανοβοσκοτόπια θα ασχολουμέθα τώρα; Μένουμε Ευρώπη και Μιλάμε Αγγλικά.
Ακόμη και ο Παπαχελάς σας πήρε χαμπάρι
Mια χώρα που εισπράττει συνεχώς ηχηρά ραπίσματα από τους πάντες ίσως τελικά να μην είναι ισχυρή αλλά παντελώς ανίσχυρη.