Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης*
Η βλακεία έχει κατακλύσει την χώρα και τον εκφερόμενο δημόσιο λόγο. Αναφέρομαι στην σοβαροφανή δημοσιότητα και τους γνωμηγήτορες της. Με αφορμή τα γεγονότα στην νοτιανατολική Μεσόγειο και παραπέρα…
Όχι ότι απουσίαζε η βλακεία στο παρελθόν, αλλά στις μέρες μας έχει διογκωθεί και διαχυθεί σε μη-εποπτεύσιμο πλέον βαθμό. Έχω γράψει για τον αριστερό αντισημιτισμό κάποια άρθρα και φυσικά προσέκρουσα σε διάφορους τύπους βλακείας των φορέων του. Αλλά τα πράγματα δεν είναι καλύτερα και στην αντίπερα όχθη.
Δεν αναφέρομαι στον αντισημιτισμό της άκρας δεξιάς και τμημάτων της υπερσυντηρητικής δεξιάς, αλλά στους “πεφωτισμένους” του μητσοτακικού νεοφιλελευθερισμού.
Άσκησα κριτική στον αντισημιτισμό της “Εφημερίδας των Συντακτών” – οι ιθύνοντές της χρησιμοποιούν ως άλλοθι έναν ασαφή αντιφασισμό και τα ενημερωτικά ρεπορτάζ και τα άρθρα για το Ολοκαύτωμα – αλλά και στον χώρο της δεξιάς συντήρησης η δημοσιογραφική ναυαρχίδα της η αθηναϊκή εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ εμφορείται από διαχρονικά στοιχεία αντισημιτισμού – και εδώ ως άλλοθι χρησιμοποιείται η κατά καιρούς “φιλοσημιτική” και “φιλο-ισραηλινή” ειδησεογραφία και αρθρογραφία – με πρόφαση την επιστημοσύνη και την σοβαρότητα των γραφομένων και φυσικά των “σοβαρότητα” και το “έγκριτο” των αρθρογράφων, επιστημόνων και δημοσιογράφων.
Και στις δύο περιπτώσεις ο αντισημιτισμός. “αριστερός/προοδευτικός” και “δεξιός/συντηρητικός” (για τον “ακροδεξιό/αντιδραστικό” ευτυχώς υπάρχει μια ελάχιστη συμφωνία για τα επιθετικά χαρακτηριστικά του), καλύπτεται πίσω από την πρακτική “μια στο καρφί και μια στο πέταλο”, πίσω από την οποία κρύβεται η βεβαιότητα ότι οι Εβραίοι… σταυρώνουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τον κόσμο!
Ο δεξιός συντηρητικός – μια σύγχρονη μορφή συντηρητισμού είναι και το περίφημο “ακραίο κέντρο” – αντισημιτισμός ακολουθεί μια βασική πρακτική ευτελισμού του δημόσιου λόγου. Μέσω της επιλογής των ισχυρισμών του αριστερίστικου πολιτικού και κοινωνικού περιθωρίου ως αντικείμενα κριτικής.
Επί παραδείγματι ο Πάσχος Μανδραβέλης επιλέγει να αντιπαρατεθεί από την online έκδοση της εφημερίδας Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ με την παρέμβαση και τα λεγόμενα των φορέων κάποιου “γκρουπούσκουλου” μετά από μια παρέμβασή τους στο “Μπαράκι του Βασίλη”. Από μόνη της η επιλογή του συγκεκριμένου αντιπάλου ευτελίζει κάθε συζήτηση περί του “αριστερού αντισημιτισμού” στην χώρα μας. Η επιλογή του αριστερού πολιτικού περιθωρίου και των πρακτικών του “απαλλάσσει” τον συντηρητικό γνωμηγήτορα από την αντιπαράθεση με τον αντισημιτισμό της ευρύτερης Αριστεράς.
Είναι ένας τρόπος για να καλύψει ο εκπρόσωπος της “σοβαρής” δεξιάς οργανικής διανόησης την επιστημονική και θεωρητική του ένδεια. Τα ανερμάτιστα κείμενα των περιθωριακών γκρουπούσκουλων – ο δεξιός γνωμηγήτορας χωρίς να το αντιλαμβάνεται γίνεται χορηγός του διανοητικού ναρκισσισμού των μελών αυτών των ακτιβιστικών συνομαδώσεων και συμβάλλει στην κλιμάκωση των συγκεκριμένων πράξεων, εφόσον με την “κριτική” του προσδίδει σε αυτές στοιχεία ισοτιμίας στην πολιτική αντιπαράθεση – φανερώνουν βαθύτερες αδυναμίες του διανοητικού και πολιτικού “επαρχιωτισμού” και της μειωμένης πολιτικοκοινωνικής κατάρτισης και της γενικότερης στοχαστικής ένδειας των συνεργατών του φύλλου.
Είναι τουλάχιστον αξιοπερίεργος ο τρόπος με τον οποίο επιχειρεί ο Πάσχος Μανδραβέλλης να προσδιορίσει τον αντισημιτισμό της πολιτικής Αριστεράς στο υπό τον τίτλο “Ο αριστερός αντισημιτισμός” άρθρο του.
Από την πρώτη αράδα του κειμένου του ερχόμαστε αντιμέτωποι με το οξύμωρο δεδομένο να επιχειρεί ένας αναλυτής να διερευνήσει κάποιο φαινόμενο αντισημιτισμού μεταχειριζόμενος όρους προερχόμενους από τους πιο σκληρούς πυρήνες ρατσιστικής εκφοράς του λόγου, χρησιμοποιώντας δηλαδή ορολογία η οποία προέρχεται από την σφαίρα της βιολογίας: “Ο ρατσισμός, μέρος του οποίου είναι και ο αντισημιτισμός, είναι γονιδιακός στην άκρα Δεξιά.”
Έχουμε εδώ μια παραλλαγή του γνωστού ρατσιστικού “επιχειρήματος” αποκλεισμού μιας ετερότητας: “Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι.” Η βεβαιότητα τούτη είναι βασικό συστατικό στοιχείο μιας στατικής συντηρητικής σκέψης σε αναλλοίωτες διαχρονικές κατηγορίες (η “φύση”, ο “χαρακτήρας”, η “φυλή”, το “έθνος”, η “αγορά”, τα “γονίδια” ή όπως το διατύπωσε με καλή πρόθεση μέσα στην εβραϊκή συναγωγή της Θεσσαλονίκης ο τότε πρόεδρος της ελληνικής κυβερνήσεως Αντώνης Σαμαράς “το DNA των Ελλήνων” ως αντίδοτο στην διογκούμενη παρουσία της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής στον δημόσιο βίο, προμήνυμα ότι κάτι ετοιμάζει το ελληνικό βαθύ κράτος κατά της τρομοκρατικής δραστηριότητας της wannabe επαναστατικής ελληνικής νεοναζιστικής καρικατούρας… )
Ο συνεργάτης της εφημερίδας Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ σε μια προσπάθεια να συμψηφίσει τα χαρακτηριστικά της άκρας Αριστεράς με εκείνα της άκρας Δεξιάς “βιολογικοποιεί” την επιχειρηματολογία του διολισθαίνοντας στις κακοτοπιές του βιολογικού ρατσισμού και εγκαταλείποντας την λογική αναλυτική σκέψη. Και ως αποτέλεσμα αυτής της διολίσθησης προκύπτει το περισπούδαστο περί γονιδιακής προέλευσης του αντισημιτισμού της άκρας Δεξιάς. Κατά συνέπεια “αντισημίτης γεννιέσαι, δεν γίνεσαι”…
Με αυτόν τον τρόπο απαλλάσσει ο Πάσχος Μανδραβέλης εαυτόν από την πολιτική και ηθική ευθύνη του να αναζητήσει την γέννηση του δεξιού αντισημιτισμού στους θεσμούς παραγωγής και αναπαραγωγής του εντός της ελληνικής κοινωνίας και ακόμη περισσότερο της ευθύνης διατύπωσης προτάσεων και σκέψεων για την καταπολέμηση του φαινομένου.
Δύο ημέρες μετά την “κατακεραύνωση” του “αριστερού αντισημιτισμού” από τον Πάσχο Μανδραβέλη, ακολούθησε ένα άλλο άρθρο από τον Τάκη Θεοδωρόπουλο με τον επίσης πομπώδη τίτλο: “Ο σύγχρονος αντισημιτισμός”. Αυτός ισχυρίζεται ότι ο σύγχρονος αντισημιτισμός είναι πολιτικός. Επί αυτού δεν έχει άδικο ο εμπειροτεχνίτης γνωμηγήτορας – το άρθρο βασίζεται στην ανάμνηση μιας αντιπαράθεσης του Ανταίου Χρυσοστομίδη με τον Αβραάμ Γεοσούα στην Καλαμάτα – αλλά ταυτίζει τούτο το πολιτικό στοιχείο με το αμφιλεγόμενο αριστερό αφήγημα περί αποικιοκρατικού κράτους του Ισραήλ για να καταλήξει στον ανυπόστατο ισχυρισμό ότι “η Δεξιά έχει εγκαταλείψει προ πολλού τον αντισημιτισμό της”.
Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αγνοεί την ιστορία του πολιτικού αντισημιτισμού και πιθανώς και άλλα πολλά σε σχέση με την συγκεκριμένη συνάφεια, αλλιώς δεν δύναμαι να εξηγήσω τον ισχυρισμό του ότι “ο σύγχρονος αντισημιτισμός είναι πολιτικός” και εννοεί το αριστερό αφήγημα περί αποικιοκρατικού χαρακτήρα του κράτους τους Ισραήλ, το τελευταίο δεσπόζει σε ευρύτατους κύκλους διαφόρων κομμάτων και τάσεων στην παλαιότερη αλλά και στην σύγχρονη Αριστερά.
Ο πολιτικός αντισημιτισμός είναι ένα φαινόμενο του σύγχρονου κόσμου και έχει πολλές πτυχές, μία από αυτές τις πιο όψιμες είναι το αριστερό αντι-ιμπεριαλιστικό αφήγημα (από τις πιο ήπιες μέχρι τις πιο κραυγαλέες και απίθανες εκδοχές του).
Αλλά είναι ιστορική ανακρίβεια η ταύτιση του πολιτικού αντισημιτισμού με τον αντισημιτισμό τμημάτων της σύγχρονης Αριστεράς. Δεν ανακάλυψε η Αριστερά τον πολιτικό αντισημιτισμό, Η τελευταία υπήρξε στόχος του πολιτικού αντισημιτισμού. Και στην Ελλάδα. Λαμπρό παράδειγμα ο Ίων Δραγούμης.
Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος “κόβει και ράβει” την ιστορική πραγματικότητα κατά το δοκούν για να αποδείξει το αυταπόδεικτο, δηλαδή την ύπαρξη αριστερού αντισημιτισμού στην χώρα μας και διεθνώς με στόχο να στιγματίσει όλες τις εκδοχές της Αριστεράς προς χάριν του υποτιθέμενου νεοφιλελεύθερου ελληνικού παραδείσου εντός του οποίου κινούμαστε και ζωογονούμαστε από μια καθημερινότητα ανοχής.
Και από την πρεμούρα του να στηλιτεύσει τον αντισημιτισμό των “άλλων”, των Αριστερών, υποπίπτει και ο ίδιος στην σαγήνη του βαθύτερου αντισημιτισμού: ο Εβραίος είναι πάντοτε κάτι το “εξαιρετικό”, ευρίσκεται εκτός του κανόνα – κινείται στην σφαίρα της απόλυτης ξενότητας (“τι άνθρωποι είναι αυτοί;”).
Πρόκειται για εκείνη την καταχωνιασμένη αντισημιτική δομή σκέψης η οποία καθορίζει στάσεις και συμπεριφορές και στους “συντηρητικούς δεξιούς” και στους “αντιιμπεριαλιστές αριστερούς”: το κράτος του Ισραήλ στο ρόλο του αιώνιου Εβραίου, του ανθρώπου ο οποίος αναλαμβάνει πάντοτε τις βρόμικες δουλειές – η σταύρωση του Ιησού, ο τοκογλύφος και η άνθιση του καπιταλισμού, τώρα η “αιμοσταγής” ή “αφοσιωμένη” εμπροσθοφυλακή του δυτικού πολιτισμού στην μάχη για την ηγεμονία ή την άμυνά του.
Το Ισραήλ, μια ολόκληρη κοινωνία η οποία ζει μέσα στον εσωτερικό διχασμό και την αγωνία της ύπαρξης ή μη-ύπαρξής του ως κρατικής οντότητας, συμπυκνώνεται στον νου του “δεξιού” ή “αριστερού” αντισημίτη στην εικόνα του καθάρματος για τις βρόμικες δουλειές.
Ο συνεργάτης της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ σε ένα πιο πρόσφατο άρθρο του επέστρεψε σε αυτήν την συνάφεια μετά την χρήση του όρου “βρώμικη δουλειά”, από τον γερμανό καγκελάριο Φρήντριχ Μερτς. Ο αντισημίτης πάντοτε αναζητά έξωθεν επιβεβαιώσεις στις βεβαιότητές του.
Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος είναι σαφής για το κράτος εμπροσθοφυλακή το οποίο κάνει την βρώμικη δουλειά για να διασφαλίσει το μέλλον της Δύσεως και εκ τούτου θεωρεί ότι: “Η Δεξιά έχει εγκαταλείψει προ πολλού τον αντισημιτισμό της. Αντιμετωπίζοντας το Ισλάμ ως απειλή για τις αξίες του Δυτικού Πολιτισμού θεωρεί ότι το Ισραήλ είναι προκεχωρημένο φυλάκιο της άμυνάς της.”
Με αυτόν τον τρόπο ευτελίζει και αυτός όπως και ο Πάσχος Μανδραβέλης την συνάφεια των πραγμάτων. Μεταφέρει το όλο πρόβλημα, τις δυσκολίες και τις ηθικές διαστάσεις του, στο πεδίο της εσωτερικής αντιπαλότητας, του στιγματισμού του πολιτικού αντίμαχου και αποφεύγει να διατυπώσει λόγο σαφή και ισχυρό γύρω από κάποια προβληματική της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης.
Και συν τοις άλλοις αποδίδει στο Ισραήλ παρασιτική γεωστρατηγική συμπεριφορά, άλλο στοιχείο το οποίο κινείται στις παρυφές του αντισημιτισμού – γνωρίζει ποιο είναι το αμυντικό δόγμα του κράτους του Ισραήλ, πως προέκυψε και εξελίχτηκε η στρατικοποίηση της ισραηλινής κοινωνίας; – και αποφαίνεται ότι η συγκεκριμένη χώρα είναι ένα προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης.
Οι γνωμηγήτορες του καθεστώτος Μητσοτάκη δεν παύουν να μας εκπλήσσουν. Με την βλακώδη επινοητικότητά τους. Τι ακριβώς υπονοεί ο αρθρογράφος με τα ακόλουθα: “Η απάνθρωπη επίθεση της Χαμάς, η σφαγή και η σύλληψη ομήρων της 7ης Οκτωβρίου ήταν μια αμυντική πράξη των Παλαιστινίων που υποφέρουν στη Γάζα. Ναι. Οι Παλαιστίνιοι της Γάζας ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες. Όμως γιατί δεν ακούμε τις φωνές όσων διαδηλώνουν κατά της Χαμάς τις τελευταίες ημέρες.”
Επειδή ως συνήθως κάποιοι και κάποιες θα παρατηρήσουν ότι ο χαρακτηρισμός “βλακώδης επινοητικότητα” δεν χρειάζεται και δεν είναι κόσμιος προσθέτω, για να συνεννοούμαστε για την σοβαρότητα κάποιων πραγμάτων, ότι: Εδώ κινούμαστε πλέον στην σφαίρα της ηλιθιότητας!
Και χρειαζόμαστε επειγόντως αντανακλαστικά για πραγματικές “αμυντικές πράξεις”…
*Ο Όμηρος Ταχμαζίδης σπούδασε φιλοσοφία και ιστορία στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης (Γερμανία) από όπου απέκτησε και τον τίτλο του Magister Artium με την εργασία του, στο τμήμα φιλοσοφίας και υπό την εποπτεία του φιλοσόφου Reiner Wiehl, “Η έννοια του χρόνου στην φιλοσοφία του F.W.J. Schelling”. Ζει στην Θεσσαλονίκη. Ασχολήθηκε επαγγελματικά ως “κειμενεργάτης” με την δημοσιογραφία, τις μεταφράσεις φιλοσοφικών κειμένων, ως τεχνικός σύμβουλος εργατικών συνδικαλιστικών φορέων, αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά, “δικτυογραφεί” και διατηρεί στο facebook την σελίδα κριτικής βιβλίου “Ομηρικοί λόγοι”. Από το 2011 πραγματοποιεί την πρώτη εκδοχή ελληνικού café Philo σε διάφορα καφέ της Θεσσαλονίκης υπό τον τίτλο “Φιλοσοφικές νυκτηγορίες” με επίκεντρο θέματα από την σύγχρονη φιλοσοφία.
