Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης
Είναι όλοι/όλες οι Έλληνες/Ελληνίδες κομμουνιστές/κομμουνίστριες, μετακομμουνιστές/μετακομμουνίστριες, μοντέρνοι και μεταμοντέρνοι αριστεροί, οικολόγοι και αναρχικοί αντισημίτες;
Είναι!
Κοντά τους και αρκετοί σοσιαλιστές.
Η σημερινή ελληνική αριστερά στην πλειονότητά της είναι αντισημιτική. Και ας ωρύονται οι δήθεν αγανακτισμένοι σύντροφοι περί του αντιθέτου. Οι διαφορές περιορίζονται στην ένταση των αντισημιτικών επιχειρημάτων και στον ναρκισσισμό της μικρής διαφοράς, ο οποίος χαρακτηρίζει τον ευρύτερο κερματισμό του χώρου: “γενοκτονία” ή “εθνοκάθαρση”, “αντισιωνισμός” ή “αντισημιτισμός” κ.ο.κ.
Από την άλλη ο αριστερός αντισημιτισμός είναι αρκετά επινοητικός σε ονοματουργίες στίγματος. Όπως και πολύ πρόχειρος και επιπόλαιος στις ταυτίσεις του με τον παραδοσιακό θρησκευτικό και πολιτικό αντισημιτισμό. Απουσιάζει από το ρεπερτόριο του για ευνόητους λόγους η ταύτιση του Εβραίου με τον κομμουνισμό/σοσιαλισμό.
Για λόγους οικονομίας του κειμένου θέτω ως προϋπόθεση της κριτικής μου την αντίληψη ότι το κράτος του Ισραήλ εμφανίζεται στο πλαίσιο του σύγχρονου αντισημιτισμού (όχι μόνον του αριστερού) ως συλλογικό υποκατάστατο του στερεοτύπου του “αιωνίου Εβραίου”. Από εδώ εξηγείται και η επιμονή ανθρώπων του ευρύτερου περιγύρου μου και αγνώστων μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στο ζήτημα της δήθεν συλλογικής ευθύνης των επιβατών στα πλοία αναψυχής.
Τελευταία αναδύθηκαν δύο νέα χαρακτηριστικά του ελληνικού αντισημιτισμού τα οποία προσθέτουν νέα φορτία στερεοτυπικού λόγου και αντισημιτικής τοξικότητας στον καθημερινό δημόσιο λόγο.
Το πρώτο αφορά στην μεταβολή του “επιχειρήματος” της ταύτισης και εξίσωσης των πράξεων του κράτους του Ισραήλ με εκείνες της ναζιστικής Γερμανίας. Τώρα πλέον η μομφή κατά του Ισραήλ, του συλλογικού Εβραίου, δεν είναι ότι “κάνουν τα ίδια με αυτά τα οποία υπέστησαν”, αλλά ότι αποδεικνύονται χειρότεροι ακόμη και από τους χθεσινούς θύτες τους.
Η μομφή τούτη βασίζεται στην ακόλουθη συλλογιστική: “Οι Ναζί και ο Χίτλερ γενοκτονούσαν στα κρυφά, τούτοι εδώ μπροστά στα μάτια όλης της οικουμένης.”
Έτσι ο Εβραίος για πολλοστή φορά εμφανίζεται στην ματιά της χριστιανοδυτικής ανθρωπότητας και των αθεϊστικών παραφυάδων της ως το απόλυτο κακό στην ανθρώπινη ιστορία.
Ο ρητορικός πολτός περί “σφαγής των νηπίων” και πρακτικών μίμησης και υπερκέρασης της ναζιστικής απανθρωπίας συγκροτεί το ρευστό έδαφος επί του οποίου αρθρώνεται η υπερηθικολογία του (νέου) αριστερού αντισημιτισμού.
Πρόκειται για μια μορφή βλακείας η οποία εντοπίζει συγγενικές συνάφειες πραγμάτων σε περιοχές όπου κάτι τέτοιο δεν υφίσταται. Και οι βλάκες, όπως αναφέρομαι σε άλλο κείμενό μου, [1] είναι ακαταπόνητοι. Επιπροσθέτως και άκρως επικίνδυνοι εξαιτίας των εμμονών και του φανατισμού τους.
Η αντισημιτική σχετικοποίηση και υποβάθμιση του ναζισμού και του Ολοκαυτώματος – ο αριστερός αντισημιτισμός εν Ελλάδι εξελίσσεται σε πρωτομάστορα της σχετικοποίησης των ναζιστικών εγκλημάτων και της “τελικής λύσεως” μέσω ψευδοεπιστημονικών συγκρίσεων και ταυτίσεων – λειτουργεί ως προπομπός για τον πλήρη εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας και προετοιμάζει την ολική επαναφορά στο προσκήνιο των γνήσιων εκφραστών της αντισημιτικής παραλογίας.
Ανοίγονται διάδρομοι σε ακροατήρια και εκθεμελιώνονται οι τελευταίες ηθικές αντιστάσεις των λαϊκών στρωμάτων. Από την διάχυση της πεποίθησης ότι και αυτοί “κάνουν τα ίδια και χειρότερα” μέχρι το “κάτι ήξερε ο Χίτλερ” δεν υπάρχει μεγάλη απόσταση για να καλυφθεί.
Αν παραμερίσει κανείς τον φανατικό οίστρο των αριστερών ακτιβιστών κατά των επιβατών των κρουαζιεροπλοίων απομένει ως υπόλοιπο εικόνας το στοιχείο του κωμικού. Και επί των συμβάντων θα πλανηθεί μια αίσθηση γελοιότητας. Οφείλουμε την ανακάλυψη της σχέσης φανατισμού και κωμικού στοιχείου στον Σέρεν Κίργκεργκαρ.
Πάραυτα θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Τούτο το στοιχείο του κωμικού στην συμπεριφορά του φανατικού δεν πρέπει να μας οδηγήσει στην διακωμώδηση – τα γεγονότα στις προβλήτες των λιμανιών και η σκηνοθεσία τους παρέχουν άφθονο υλικό για θεατρικές επιθεωρήσεις – των καταστάσεων ή και στον ευτελισμό ενός συνταγματικού δικαιώματος – και οι αντισημίτες έχουν πρόσβαση και καλύπτονται από τα θεμελιώδη συνταγματικά δικαιώματα , δε θα γίνουμε δα και Γερμανία με τις ανακολουθίες περί “υπερασπίσιμης δημοκρατίας” – αλλά θα πρέπει να ασχοληθούμε όσοι ενδιαφερόμαστε για την κριτική θεώρηση και την ριζοσπαστική προσέγγιση της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης – οι θεωρήσεις και οι πολιτικοκοινωνικές καταβολές της αριστεράς είναι ριζοσπαστικές, όχι ακραίες, και όποτε ολισθαίνουν σε ακρότητες ακυρώνουν τον ιστορικό ρόλο τους με απαίσιο, απάνθρωπο και αντιδημοκρατικό τρόπο – με τους κινδύνους που ενέχουν παρόμοιες δημόσιες σκηνοθεσίες και επιτελέσεις με σκοπό τον πολλαπλασιασμό της επιδραστικής τους δύναμης μέσω του Διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Η διακωμώδηση και ακόμη χειρότερα η υποτίμηση και η χλεύη δεν είναι ασφαλείς οδοί για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Η κρίσιμη διάστασή του δεν πρέπει να επισφραγιστεί από το κωμικό στοιχείο του όλου σκηνικού στις προβλήτες των λιμανιών.
Επανέρχομαι στο ζήτημα της “αναβάθμισης” του ελληνικού πολιτικού αντισημιτισμού. Οι επιτελέσεις στις προβλήτες των λιμανιών και η εκδίωξη των “συλλογικά υπεύθυνων” για όσα διαδραματίζονται στην Γάζα – με όλη την συνοδευτική ρητορεία περί δημοσκοπήσεων κλπ., ως μια προσπάθεια για να “ανοσοποιηθεί” το τρισάθλιο “επιχείρημα” περί “συλλογικής ευθύνης” – υποδείκνυε προς κάτι βαθύτερο, διατύπωνε υπορρήτως ένα “σχέδιο-λύση”: ο “αιώνιος Εβραίος” θα έπρεπε να περιοριστεί και πάλι σε ένα γκέτο.
Εάν υποθέσουμε ότι σε όλα τα λιμάνια και όλους τους αερολιμένες του κόσμου σκηνοθετούνταν παρόμοια συμβολικά ή και ανοικτά πογκρόμ κατά των Ισραηλινών επισκεπτών και επιτυγχανόταν ο αποκλεισμός τους – μπορούμε να σκεφθούμε και την αντίθετη φορά των πραγμάτων να μην επιτρέπονται απόπλοι και πτήσεις προς το συγκεκριμένο κράτος – το κράτος του Ισραήλ θα μετατρεπόταν de facto σε ένα “Mεγαγκέτο”. Ο αιώνιος Εβραίος θα ήταν και πάλι αδύναμος και υπό την αντισημιτική δικαιοδοσία και “προστασία” μας!
“Για τον καλό ξένο υπεύθυνος είναι ο διερμηνέας, για τον κακό η αστυνομία”, αποδίδω από μνήμης μια ρήση-συμπέρασμα του φαινομενολόγου Bernhard Waldenfels προσθέτοντας υπό την επίδραση των τελευταίων γεγονότων από την πλευρά μου: και για τον Εβραίο υπεύθυνος είναι ο αντισημίτης.
Ο αριστερός αντισημίτης αυτοσκηνοθετήθηκε συγχρόνως ως “μπάτσος” και “διερμηνέας” τοποθετώντας τον Εβραίο σε μια αδιευκρίνιστη σφαίρα μεταξύ “καλού” και “κακού”, σε μια γκρίζα ζώνη. Ενώ ο ίδιος αναγόρευσε εαυτόν μέσα στην μέθη της αλαζονείας και της υπερηθικολογίας του – humanitarianism είναι ένας παραπλήσιος όρος από την σκέψη της Hannah Arendt επί του προσφυγικού ζητήματος, ο οποίος θα μπορούσε να φανεί χρήσιμος και στην δεδομένη συνάφεια πραγμάτων – σε υπέρτατο κριτή, σε εξειδικευμένο selecionista του καλού και του κακού Εβραίου.
Από τούτη την άκριτη υπερηθικολογία προέρχονται και οι γεμάτοι υπαινιγμούς ψιθυρισμοί, δεξιά και αριστερά, και οι διαρκείς εγκλήσεις προς τους Έλληνες Εβραίους της διπλανής πόρτας να πάρουν θέση. Τούτο διατυπώνεται ενίοτε ανοικτά και μετ΄ επιτάσεως. Ο αριστερός αντισημίτης φαίνεται να αντλεί ηδονή από τούτο το ηθικό “στρίμωγμα” του κοντινού του Εβραίου: “για να δούμε τώρα…”!
Όπως αντλεί απόλαυση από την πλήρη αντιστροφή των ιστορικών δεδομένων και την πλήρη διαστροφή της γλώσσας περιγραφής τους. Με ηδονικό τρόπο χρησιμοποιεί φορτισμένες έννοιες όπως “τελική λύση” σε πλήρη αντιδιαστολή της ιστορικής τους διάστασης ως μομφή κατά των ισραηλινών πρακτικών στην Γάζα. Η αντισημιτική διαστροφή της γλώσσας είναι μια ανεξάντλητη πηγή απόλαυσης και για τον αριστερό φορέα της.
Αλλά η κρυφή επιθυμία μετατροπής του Ισραήλ σε κράτος γκέτο – στην κατεύθυνση αυτή συνηγορούν και οι κατά καιρούς εκκλήσεις για διάφορα μποϊκοτάζ – προσφέρει την υπέρτατη απόλαυση στον ακτιβιστή του θεατρινίστικου ανθρωπισμού.
Ο Εβραίος για να “ξαναγαπηθεί” από τους υπερηθικολόγους ανθρωπιστές θα πρέπει να επιστρέψει και πάλι στην θέση στην οποία ανήκει: του θύματος.
“Κάποτε οι Εβραίοι” (Λιλή Ζωγράφου), τιτλοφορείται η λογοτεχνική αφετηρία αυτής της διαψευσμένης αγάπης εξαιτίας της άρνησης του Εβραίου να παραμείνει ες αεί θύμα.
Σε αυτό οφείλονται και τα αρνητικά σχόλια στα social media για υπαρκτές ή υποτιθέμενες βίαιες αντιδράσεις των επισκεπτών και οι διάφορες ενοχλήσεις για τις σημαίες τους.
Ότι ο Εβραίος συνεχίζει να είναι και θύμα παρασιωπάται συστηματικά από τους αριστερούς αντισημίτες. Ο πόνος και η αγωνία του είναι ανάξια λόγου, εφόσον δεν νομιμοποιούνται ηθικώς από τους αυτόκλητους φορείς του humanitarianism και της υπερηθικολογίας του.
Αλλά η “φιλοπαλαιστινιακή” ρητορεία της αριστερής υπερηθικολογίας περί αλληλεγγύης είναι εν πολλοίς απολίτικη και ο λόγος της θυμίζει φυλλάδιο οργάνωσης προστασίας των ζώων – για να επανέλθουμε πάλι με κάποιο τρόπο στην Hannah Arendt.
Η γλώσσα της αλληλεγγύης αυτού του τύπου αποδεικνύεται κίβδηλη και αποκαλύπτει ως θεμέλιό της ένα πολιτιστικό ρατσιστικό υπόστρωμα στις αντιλήψεις των φορέων της για τον παλαιστινιακό λαό. Τούτο βρίθει από στοιχεία δυτικού οριενταλισμού, τα οποία σε συνδυασμό με το στοιχείο του αντισημιτισμού συγκροτούν την βάση πρόσληψης της όλης ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης, εννοείται με το απαραίτητο “πασπάλισμα” παραδοσιακής ή μεταμοντέρνας αριστερής αντι-ιμπεριαλιστικής φλυαρίας περί “απαρτχάιντ”, αποικιοκρατικού “κράτους δολοφόνου” .
Ένα διεθνοπολιτικό placebo δια… “πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν”, για να θυμηθούμε και τον χριστιανικό πολιτιστικό περίγυρό μας!
Κάποια στιγμή θα επανέλθω και σε αυτά…
Υ.Γ. : Συνεχίζω να αναζητώ κάποια αντισημιτική δήλωση του Ανδρέα Παπανδρέου από την μακρά φιλοπαλαιστινιακή πολιτική του. Μετά από ικανή προσπάθεια συνεχίζω να βρίσκομαι στο σημείο εκκίνησής μου: δεν έχω εντοπίσει ακόμη καμία. Αλλά επιμένω από “αρχαιολογική” περιέργεια…
Λευτεριά στον παλαιστινιακό λαό από βάθους καρδιάς, αλλά με πολιτική περίσκεψη…
*Ο Όμηρος Ταχμαζίδης σπούδασε φιλοσοφία και ιστορία στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης (Γερμανία) από όπου απέκτησε και τον τίτλο του Magister Artium με την εργασία του, στο τμήμα φιλοσοφίας και υπό την εποπτεία του φιλοσόφου Reiner Wiehl, “Η έννοια του χρόνου στην φιλοσοφία του F.W.J. Schelling”. Ζει στην Θεσσαλονίκη. Ασχολήθηκε επαγγελματικά ως “κειμενεργάτης” με την δημοσιογραφία, τις μεταφράσεις φιλοσοφικών κειμένων, ως τεχνικός σύμβουλος εργατικών συνδικαλιστικών φορέων, αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά, “δικτυογραφεί” και διατηρεί στο facebook την σελίδα κριτικής βιβλίου “Ομηρικοί λόγοι”. Από το 2011 πραγματοποιεί την πρώτη εκδοχή ελληνικού café Philo σε διάφορα καφέ της Θεσσαλονίκης υπό τον τίτλο “Φιλοσοφικές νυκτηγορίες” με επίκεντρο θέματα από την σύγχρονη φιλοσοφία.
Δεν υπάρχει αντισημιτισμός, είναι μια προπαγάνδα που χρησιμοποιείται από τους σιωνιστές προς όσους ασκούν κριτική.
Αντισημίτης είναι εκείνος που μισεί τους Εβραίους. Οι αντιδράσεις είναι κατά των Ισραηλινών, όχι κατά των Εβραίων. Αντιλαμβανόμαστε την διαφορά; Είμαι σίγουρος πως ναι. Σας θεωρώ έξυπνο άνθρωπο. Οπότε, θεωρώ ότι η τοποθέτηση είναι στοχευμένη για λόγους που σας εξυπηρετούν.
Οι κάτοικοι του Ισραήλ είναι όμως Εβραίοι στην πλειοψηφία τους.