Χάρης Φερραίος: ΠΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ.

Έντιμε κ. Πρόεδρε,
Επιστρέψας σήμερα από την Αθήνα, και όντας σοφότερος από ό,τι όταν, προ μηνός ταξίδεψα εκεί, έχω να σας κομίσω σημαντικά νέα, τα οποία διαπίστωσα από το πρόσφατο ταξίδι-μου στο πάτριον έδαφος:

Διαπίστωση λοιπόν πρώτη. Ως τώρα γνώριζα ότι η Ελλάδα δεν είναι τόσο τόπος, αλλά, και πρωτίστως, είναι τρόπος: Τ ρ ό π ο ς του βίου! Με έκπληξή-μου όμως, το διαπίστωσα ότι η Ελλάδα έπαψε να είναι τρόπος, και κατάντησε τόπος. Τόπος μάλιστα του ανοίκειου τρόπου! Και ιδού γιατί:
Πολύ πρόσφατα, στο Βήμα της περιώνυμης Αίθουσας τελετών του Αθήνησι Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, στο ίδιο ακριβώς Βήμα, από όπου εξέχουσα ανάμεσα στους Έλληνες, προσωπικότητα, πολλαχώς διωκόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος, ο πολύς Χρήστος Γιανναράς, επίσημα δε, απευθυνόμενος στην πανεπιστημιακή και ακαδημαϊκή κοινότητα της χώρας, ανακοίνωνε στο έθνος, πώς το ελληνικό γένος, αναζητούσε την απάντηση στο κυρίαρχο ερώτημα «τί εστίν αλήθεια», στο ίδιο, τα καθαγιασμένο έκτοτε Βήμα, βρέθηκε, αυτοφυώς, «ανθυπομετριότητα» ανάμεσα στους Έλληνες, παριστάνοντας μάλιστα τον Υπουργό των Εξωτερικών, του θλιβερού Μητσοτάκη φυσικά, να εξηγεί στους νεοέλληνες, «τι εστί αναληθές»! Ιδού λοιπόν λόγοι εξελθόντες από το έρκος των οδόντων του, θλίψης θλιβερότερου, Γεραπετρίτη, ως τρεις «παραδοχές», στις οποίες πρέπει να είναι έτοιμη η Ελλάδα, να κύψει την κεφαλή:

Παραδοχή πρώτη: «Ότι βιώνουμε ένα μεταβαλλόμενο κόσμο γεμάτο από παράδοξα!»
Παραδοχή δεύτερη: «Ότι τα παράδοξα αυτά, δημιουργούν αξεπέραστες προκλήσεις», και,
Παραδοχή Τρίτη: «Ότι οι προκλήσεις αυτές, μας οδηγούν σε μια ριζική αμφιβολία για την ισχύ τελικά του Διεθνούς Δικαίου, και κλονίζουν τις αξίες, πάνω στις οποίες έχει οικοδομηθεί ο δυτικός φιλελεύθερος κόσμος: Η αρχή ότι δεν νοείται η οποιαδήποτε αλλαγή συνόρων δια της βίας, αποτελεί πλέον παρελθόν…»

Αυτά, ο κ. Γοεροπετρίτης: Παραδέχεται δηλ., ο εντεταλμένος αρχιτέκτων της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας, ότι θα πρέπει να συμβιβαστεί, ο πανάρχαιος εκείνος τρόπος, ονομαζόμενος Ελλάς, με την βίαιη αλλαγή των συνόρων, τόσο στο Αιγαίο Πέλαγος, όσο και των συνόρων στην πελαγωμένη Κύπρο, την οποία επέβαλε, υπό την προστασία της Δύσης, η δύναμη ενός βάρβαρου Ασιάτη, διότι αυτό επιβάλλει η σύγχρονη γεραπετρίτικη, ηθική διδασκαλία της, “μητσοτακήδικης” Ευρώπης, δηλ., με άλλα λόγια, ότι «το Διεθνές Δίκαιο, υποχωρεί σε ένα κόσμο, που ευνοεί την σ υ ν α λ λ α γή»

«Τί έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων» συνεπώς; Η Ελλάδα του Μητσοτάκη, προειδοποιεί πως ήδη κατέθεσε τα όπλα: «Πρέπει» λέει ο Υγροπετρίτης-της, (καθότι και …υγρό στοιχείο ο ίδιος!) οφείλομε «να είμαστε όλοι έτοιμοι, να α λ λ ά ξ ο μ ε την άποψή-μας αν πειστούμε, στην βάση του ορθού λόγου (! και πού είσαι Αριστοτέλη…), ότι η άλλη άποψη είναι εγκυρότερη και ισχυρότερη»! (Του ημέτερου τρόπου φυσικά…)

Ουδέν λοιπόν, κύριε Χριστοδουλίδη-μου, έχομε να αναμένομε εκείθεν. Ήδη ο «Αρταξέρξης» φόνευσε με δόλο (δολοφόνησε) τον Κλέαρχο και τους άλλους αρχηγούς των, ως τότε αήττητων Μυρίων! Με το ελληνικό στράτευμα, θλιβερό αιχμάλωτο σχεδόν, στις ορέξεις του βάρβαρου ανατολίτη… Καιρός λοιπόν για αντίδραση: Και είτε θα αντιδράσομε με προϋπόθεση να χάσομε, όπως δηλ. πρότεινε στους Μύριους κάποιος Βοιωτός, ο Απολλωνίδης, («απερίγραπτον άνθρωπο, τον είπε ο Ξενοφών) ή ενεργητικά θα δράσομε, όπως πρότεινε σε εκείνους (τους Μύριους) ο Ξενοφών: Να εκλέξομε δηλ. ν έ ο υ ς α ρ χ η γ ο ύ ς, και συντεταγμένοι, ως γνήσιοι πειθαρχούντες Έλληνες, να μη καταντήσομε εκφυλισμένοι, ως επαίτες, ή ως φυγόδικοι ληστές, ή γυρολόγοι πλάνητες, αλλά συνταγμένοι με τον Ελληνικό-μας τρόπο, να πορευθούμε μέσα από το αχανές κράτος του Αρταξέρξη, μέχρι να την συναντήσομε, και να ανακράξομε όπως ανέκραξαν, 25 αιώνες πριν, οι Μύριοι του Ξενοφώντος «θάλαττα-θάλαττα», όπερ σημαίνει «Ελλάδα- Ελλάδα»!

Τρόπους, κύριε Χριστοδουλίδη, α ν τ ί δ ρ α σ η ς ο γράφων σας έχει, «πάλιν και πολλάκις», υποδείξει κατά καιρούς… (Βλέπε 1ον. «Μικρασιατικής Καταστροφής Αλληγορία» (2002) και 2ον. «Το Τέλος της Ουτοπίας» (2009). Τρόπους δε και ενεργητικής
δ ρ α σ η ς , επίσης πλήθος: α. «Το Χαμένο Κέντρο» β. «Τον Καιρό των Ετεοκυπρίων» γ. «Το Λυκόφως των Υστεροελλήνων», (όλα υπό έκδοση) ανάτυπα δε, από την (που τα πρωτοδημοσίευσε) εφημερίδα, ‘’Ο Φιλελεύθερος΄΄. (2011-2022)
Περιττό να σημειώσω, ότι πρόθυμα θα σας τα αναλύσω απαξάπαντα, και λεπτομερώς, αν βέβαια με καλέσετε, (πράγμα το οποίο ουδόλως, φαντάζομαι) η αν με π ρ ο κ α λ έ σ ε τ ε ! Και ιδού η Ρόδος!
• Θα ακούσετε πάντως πάλι από εμένα, όταν έλθει ο καιρός…

Με τιμή βεβαίως,
Χ ά ρ η ς Φ ε ρ α ί ο ς
Δρ. Αρχιτέκτων
τ. Επιμελητής του ΕΜΠ