Γιάννης Μακρυγιάννης
Έχουν γούστο εκεί στο Κίνημα Αλλαγής. Την ώρα που ο βασικός τους αντίπαλος, ο ΣΥΡΙΖΑ, τρεκλίζει από τη βαριά ήττα στις ευρωεκλογές, σπεύδουν να φωνάξουν: «έχουμε και μεις πρόβλημα». Εκτός κι αν το κάνουν από… συμπαράσταση στον Τσίπρα, – να μην έχει μόνο εκείνος σκοτούρες βρε αδελφέ – εξήγηση κανονική δεν υπάρχει.
Όπως και να έχει, η ηγεσία του ΚΙΝΑΛ οφείλει να δώσει μία πειστική εξήγηση γιατί διώχνει τον Βενιζέλο. Το ότι ζήτησε να είναι επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας ή αλλιώς τίποτα, δεν είναι επαρκής εξήγηση. Κι ο Γιώργος Παπανδρέου απαίτησε να είναι στην Αχαΐα και η Φώφη Γεννηματά του έκανε το χατίρι. Χατίρι στους Παπανδρέου ήταν και η υποψηφιότητα του Νίκου στις ευρωεκλογές.
Εάν η εξήγηση είναι το άνοιγμα στην ευρύτερη κοινωνία, πάλι ακούγεται σαν κοροϊδία. Διότι ο Καμίνης δεν είναι ακριβώς η περίπτωση, που σηματοδοτεί άνοιγμα στην κοινωνία. Καλός και αξιοσέβαστος, αλλά ο Καμίνης δεν μπορούσε να επανεκλεγεί δήμαρχος, δεν μπόρεσε καν να έχει σοβαρή επίδοση στη μάχη για την ηγεσία της κεντροαριστεράς και επιπλέον πήγε πολύ μέτρια στη μάχη των ευρωεκλογών. Τρία στα τρία, δεν το λες και επιτυχημένη πολιτική πορεία, που θα φέρει στο ΚΙΝΑΛ πολίτες εκτός ΠΑΣΟΚ.
Πιο σημαντικό όμως απ’ όλα αυτά είναι το μήνυμα, που εκπέμπει η ηγεσία μίας παράταξης κινούμενη με τη λογική πλέον του «μικρού» και «δικού μας» μαγαζιού.
Ως άλλη Σαλώμη η Φώφη δίνει το «κεφάλι» του Βενιζέλου στον Τσίπρα, που το ζητούσε διακαώς τόσο καιρό.
Η συμπεριφορά προς τον Βενιζέλο και όχι μόνο, στερείται κάθε ηθικής νομιμοποίησης.
Κι όσοι πουν για την πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου το 2011, να αναρωτηθούν μήπως το πρόβλημα του Γιώργου δεν ήταν ο Βενιζέλος, αλλά το ένα εκατομμύριο πολίτες που διαμαρτύρονταν στο Σύνταγμα και οι βουλευτές τότε έφευγαν μέσα από τα λασπωμένα μονοπάτια του εθνικού κήπου για να γλιτώσουν.
Κι όσοι πουν για τη σύμπλευση του Βενιζέλου με τον Σαμαρά, ας θυμηθούν ότι υπουργός του Σαμαρά ήταν η Φώφη Γεννηματά.
Παρατάξεις με πολιτικά λάθη επιβίωσαν. Παρατάξεις χωρίς ηθική ποτέ.
