του Παντελή Σαββίδη
Σε συνέντευξη που έδωσε στο OPEN η κ. Άννα Διαμαντοπούλου είπε πως στο ΠΑΣΟΚ συμφωνούν όλοι σε οκτώ σημεία τα οποία παρέθεσε. Μεταξύ των σημείων αυτών, που αξίζουν προσοχής, είναι ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να είναι συνομοσπονδία κομμάτων (προφανώς αναφέρεται στις εσωτερικές τάσεις του, μια από τις οποίες εκφράζει και η ίδια), θα πάει ενιαία τις εκλογές, είναι σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (πέραν της ταμπέλας καλόν είναι κάποια φορά να μας πουν τι είναι σήμερα η σοσιαλδημοκρατία) και δεν μπορεί να κυβερνήσει με την δεξιά ΝΔ ούτε σήμερα ούτε μετά τις εκλογές. Αυτό ακούγεται πολύ παρήγορο.
Εκείνο που θα ήθελα να σχολιάσω σήμερα και, νομίζω, έχει σημασία είναι η αναφορά της ότι «το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα εξουσίας και δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας». Έτσι είναι. Και από αυτήν την διαπίστωση προκύπτει και το είδος της ήπιας αντιπολίτευσης που ασκεί σε μια εποχή που ο κόσμος περνά δραματικά άσχημα και αγωνιά για την ύπαρξή του και την ακεραιότητα της χώρας του.
Όπως λέει ο φίλος μου, ο Θεοδωράκης Κολοκοτρώνης, όσο υπάρχουν τάξεις θα υπάρχει αριστερά και δεξιά. Δεξιά και αριστερά υπάρχει στον κοινωνικό χώρο, τα πολιτικά υποκείμενα που τις εξέφρασαν, ιδίως την αριστερά, είναι εκφυλισμένα, εκμαυλισμένα και καιροσκοπικά. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ- μετάλλαξη του αρχικού- ανήκει, όπως λέει η κ. Διαμαντοπούλου, σε μια ιδεολογία σοσιαλδημοκρατική της οποίας τα χαρακτηριστικά αγνοούμε. Μπορούμε, όμως, να τα εικάσουμε.
Όταν η κ. Διαμαντοπούλου λέει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα εξουσίας και όχι διαμαρτυρίας ποια κοινωνικά στρώματα εκφράζει; Και ο κ. Μητσοτάκης τα ίδια λέει για το κόμμα του, τη Νέα Δημοκρατία. Ότι είναι η εγγύηση της λειτουργίας των θεσμών. Πόσο πιστευτός, όμως, γίνεται όταν έχει απαξιώσει το σύνολο των θεσμών; Ο κ. Μητσοτάκης είναι ο κατ εξοχήν αντισυστημικός πολιτικός. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι βρίσκεται εκτός συνταγματικού τόξου.
Αλλά ας επιστρέψουμε στο ΠΑΣΟΚ.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε με την επιθυμία να εκφράσει τα περιθωριοποιημένα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά μετεμφυλιακά στρώματα. Με τον Ανδρέα το πέτυχε. Ο Σημίτης δεν ήταν της ίδιας αντιλήψεως Αλλά στάθηκε τυχερός. Όταν κλήθηκε να κυβερνήσει τα στρώματα αυτά έγιναν καθεστώς. Μεταλάχθηκαν και αποτέλεσαν το κυρίαρχο καθεστώς.
Αυτά τα στρώματα εξελίχθηκαν οικονομικά και κοινωνικά από τότε και σήμερα, είναι ο εναλλακτικός πόλος των στρωμάτων που εκφράζει η Νέα Δημοκρατία. Υπάρχει, βεβαίως, και ώσμωση μεταξύ τους και είναι λογικό. Άλλωστε, και πολιτική ώσμωση υπήρξε.
Αυτά, λοιπόν, τα στρώματα που εκφράζει το ΠΑΣΟΚ είναι μέρος του καθεστώτος. Και ορθά διαγιγνώσκει η κ. Διαμαντοπούλου ότι ο πολιτικός τους φορέας-το ΠΑΣΟΚ- είναι καθεστωτικός. Η ίδια είναι η απόλυτη έκφραση αυτής της ιδεολογίας.
Τα πολλά χρόνια, όμως, που πέρασαν από τότε που το ΠΑΣΟΚ από Κίνημα έγινε καθεστωτικό κόμμα περιθωριοποιήθηκαν νέα στρώματα τα οποία σήμερα, μετά και την οικονομική κρίση είναι σημαντικά, αριθμητικά.
Τα στρώματα αυτά επιχείρησαν να εκφραστούν από τον Τσίπρα αλλά απογοητεύτηκαν από τις πρακτικές μιας δήθεν αριστεράς που χρησιμοποιούσε την πολιτική ταυτότητα, απλώς, για οικονομική, κοινωνική και πολιτική άνοδο. Υπήρξε μια περίοδος που αν δεν δήλωνες αριστερός δεν μπορούσες να πετύχεις τίποτε.
Τα στρώματα αυτά σήμερα είναι υπαρκτά. Και διατρέχουν οριζόντια το πολιτικό φάσμα ως προς την αρχική τους τοποθέτηση. Τα στρώματα αυτά δεν φαίνεται να αναζητούν έκφραση στο ΠΑΣΟΚ και όσοι έφυγαν από τη ΝΔ δεν επιστρέφουν, όπως δείχνουν οι κρυφές δημοσκοπήσεις.
Είναι αυτά τα στρώματα που ώθησαν την κ. Καρυστιανού να εκδηλώσει την πρόθεσή της να τα εκφράσει. Το αν τα καταφέρει ή όχι είναι ζητούμενο. Αν τα καταφέρει το πολιτικό σκηνικό θα αλλάξει. Αν δεν τα καταφέρει, δυστυχώς, οι οιωνοί είναι τραγικοί.
Το ερώτημα όμως σε ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ παραμένει. Από που περιμένει η κ. Διαμαντοπούλου να πάρει το κόμμα νέους ψηφοφόρους για να έρθει και πρώτο, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε;
