Αρκετά.
Εικονογράφηση: Noah Hickey / The Dispatch. (Φωτογραφία: Kevin Dietsch μέσω Getty Images)
Καθώς ολοκληρώνεται ο πρώτος μήνας του 2026, το κυρίαρχο πνεύμα που διέπει τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι ο λαϊκισμός· δεν είναι ούτε δεξιά ούτε αριστερή ιδεολογία, και σίγουρα δεν είναι η πολιτική τάξη πραγμάτων όπως περιγράφεται στο Σύνταγμα. Είναι το χάος.
Η κυβέρνηση Τραμπ έχει διανύσει μερικές εξαιρετικά ταραχώδεις εβδομάδες, παρασύροντας τον αμερικανικό λαό σε αυτή την πορεία. Ομοσπονδιακοί πράκτορες έχουν, μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, πυροβολήσει και σκοτώσει δύο Αμερικανούς πολίτες — μέσα σε διάστημα λίγων εβδομάδων, στην ίδια πόλη — φορώντας μάσκες και στρατιωτικό εξοπλισμό και υλοποιώντας μια εκστρατεία επιβολής της μεταναστευτικής νομοθεσίας με παραστρατιωτικά χαρακτηριστικά, η οποία μοιάζει να ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για το θέαμα παρά για τις απελάσεις. Και στις δύο περιπτώσεις, η υπουργός του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας έσπευσε να χαρακτηρίσει τα θύματα αυτών των πυροβολισμών — και, κατ’ επέκταση, άλλους απλούς Αμερικανούς που διαμαρτύρονται για τις τακτικές της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) — ως «τρομοκράτες». Τις τελευταίες ημέρες, είδαμε ανώτατα στελέχη της κυβέρνησης να επιχειρούν εκ των υστέρων να δικαιολογήσουν τις ενέργειες των πρακτόρων, προβάλλοντας επιχειρήματα που παραβιάζουν τα δικαιώματα των Αμερικανών που απορρέουν από την Πρώτη και τη Δεύτερη Τροπολογία.
Σε άλλα μέρη του κόσμου, χώρες του ΝΑΤΟ απέστειλαν στρατεύματα στη Γροιλανδία ως απάντηση σε φόβους — καθόλου αβάσιμους — ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εξέταζαν μια πολεμική ενέργεια κατά της Δανίας στο πλαίσιο μιας εκστρατείας παλαιάς κοπής ιμπεριαλιστικής επέκτασης. Ο πρωθυπουργός του Καναδά ανακοίνωσε το τέλος της μακροχρόνιας εταιρικής σχέσης της χώρας του με τις Ηνωμένες Πολιτείες — «βρισκόμαστε εν μέσω ρήξης, όχι μετάβασης» — και έχει προχωρήσει σε κινήσεις ενίσχυσης των δεσμών με την Κίνα. Η Ινδία και η Ευρωπαϊκή Ένωση, και οι δύο πληγείσες από τους αμερικανικούς δασμούς, ανακοίνωσαν τη «μητέρα όλων» των εμπορικών συμφωνιών ως αμυντικό μέτρο απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα, οι οποίες πλέον αντιμετωπίζονται στο Νέο Δελχί και στις Βρυξέλλες ως δίδυμοι θηρευτές.
Οι τιμές του χρυσού και του ασημιού καταγράφουν τακτικά ιστορικά υψηλά, ενώ το κόστος χρηματοδότησης του διαρκώς διογκούμενου εθνικού χρέους των ΗΠΑ συνεχίζει να αυξάνεται. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πλέον εισέλθει στο έκτο συνεχόμενο έτος επίμονα υψηλού πληθωρισμού· και ενώ οι οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας και οι υπερβολικές ομοσπονδιακές δαπάνες που θεσπίστηκαν αρχικά από τον Δημοκρατικό προκάτοχό του εξηγούν μεγάλο μέρος του φαινομένου, η πεισματική προσκόλληση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ σε λανθασμένες δασμολογικές πολιτικές δεν βοηθά την κατάσταση. Ούτε και η προφανώς προσχηματική ποινική έρευνα της κυβέρνησής του κατά του προέδρου της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, Τζερόμ Πάουελ, στο πλαίσιο των προσπαθειών του προέδρου να εκφοβίσει τη Fed ώστε να μειώσει τα επιτόκια ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών.
Μία από τις ειρωνείες που επαναλαμβάνονται στην παγκόσμια πολιτική ιστορία είναι ότι οι αυταρχικοί ηγέτες σπάνια φέρνουν την τάξη που εκλέγονται — ή εγκαθίστανται — για να επιβάλουν, ακόμη κι εκείνη τη δουλική τάξη που μπορεί να επιβληθεί μέσω κρατικής τρομοκρατίας. Όχι· με μεγαλύτερη συνέπεια, οι αυταρχικοί ηγέτες φέρνουν την αταξία. Η αταξία από την οποία υποφέρουν σήμερα οι Αμερικανοί, και της οποίας οι συνέπειες μόλις αρχίζουν να γίνονται αντιληπτές, είναι αυτό που αναπόφευκτα συμβαίνει όταν ένας Αμερικανός πρόεδρος περιφρονεί το κράτος δικαίου, επιμένοντας ότι περιορίζεται μόνο από τη δική του αίσθηση ηθικής — μια αίσθηση ηθικής που, σε αυτή την περίπτωση, δεν φαίνεται να υπάρχει καν.
Οι υπερασπιστές του προέδρου — οι αληθινοί πιστοί και εκείνοι που, για κάποιο λόγο, αισθάνονται υποχρεωμένοι να παίξουν αυτόν τον ρόλο — θα επισημάνουν ότι η χειρότερη δυνατή εκδοχή των γεγονότων που περιγράφονται παραπάνω γενικά δεν έχει υλοποιηθεί. Ο Καναδάς παραμένει κυρίαρχο κράτος, παρά τις συνεχιζόμενες αντίθετες σκέψεις· η κυβέρνηση αναδιαμορφώνει την ηγεσία και επανεξετάζει τις τακτικές επιβολής στη Μινεάπολη· ο αμερικανικός στρατός δεν έχει λάβει εντολή να εισβάλει στη Γροιλανδία και οι συναφείς απειλές δασμών κατά των Ευρωπαίων συμμάχων έχουν ανακληθεί· ο Τζερόμ Πάουελ παραμένει ελεύθερος άνθρωπος. Πράγματι, η τακτική της επικίνδυνης κλιμάκωσης του Τραμπ έχει χλευαστεί με το ακρωνύμιο TACO: «Trump Always Chickens Out» («Ο Τραμπ πάντα δειλιάζει»).
Όμως αυτή η τακτική δεν είναι χωρίς κόστος, όπως μπορούν να βεβαιώσουν οι οικογένειες της Renée Good και του Alex Pretti. Η στροφή του Καναδά μακριά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και προς όποιες ευκαιρίες παρουσιαστούν — συμπεριλαμβανομένης μιας στενότερης σχέσης με την Κίνα — θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μόνιμη. Η αμερικανική ηγεσία στο ΝΑΤΟ παραμένει στα χαρτιά, αλλά στην πράξη έχει καταστεί κενό γράμμα, και η ίδια η συμμαχία μπορεί σύντομα να ακολουθήσει. Χώρες όπως η Ουκρανία, που κάποτε εμπιστεύονταν τις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν πιστεύουν πλέον ότι η Ουάσινγκτον αποτελεί αξιόπιστο φίλο· εχθροί όπως το Ιράν και η Ρωσία μπορεί ακόμη να φοβούνται τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά έχουν μάθει ότι δεν είναι πάντοτε αξιόπιστος εχθρός. Η αμερικανική ηγεσία μιας διεθνούς οικονομικής τάξης προσανατολισμένης στην αγορά έχει απεμποληθεί και ενδέχεται να μην ανακτηθεί ποτέ. Μακρινοί σύμμαχοι, όπως η Ταϊβάν, αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι αν κάτι πρόκειται να τους σώσει από την καταπίεση, αυτό δεν θα είναι η αμερικανική αξιοπιστία — τα πυρηνικά όπλα ίσως αποτελούν πιο ασφαλές στοίχημα.
Γνωρίζουμε ότι οι αναγνώστες του Dispatch μάς έχουν διαβάσει και ακούσει να επαναλαμβάνουμε αυτά τα σημεία χίλιες φορές σε άρθρα και σε podcast, και γνωρίζουμε εξίσου καλά ότι ένα κύριο άρθρο του Dispatch, όσο σπάνιο κι αν είναι, δεν πρόκειται να αποτελέσει το «J’accuse!» [σσ δεν θα είναι η συνταρακτική δημόσια καταγγελία που θα ταρακουνήσει την εξουσία και θα την αναγκάσει να αλλάξει πορεία] που θα αναγκάσει τις εξουσίες να επανεξετάσουν πού βρίσκονται και πώς έφτασαν εκεί. Παρ’ όλα αυτά, θα επαναλάβουμε τα ίδια: ο Ντόναλντ Τραμπ είναι μοναδικά ακατάλληλος για το αξίωμα της προεδρίας — ένας άνθρωπος χωρίς αίσθηση ακεραιότητας ή διοικητικής επάρκειας, τεμπέλης, ματαιόδοξος, αδαής και ευάλωτος στην κολακεία. Όλα αυτά τον καθιστούν εύκολα χειραγωγήσιμο από πρόσωπα όπως ο Στίβεν Μίλερ, του οποίου οι εθνοεθνικιστικές εμμονές και οι επιφανειακές, «πρωτοετείς» νιτσεϊκές πόζες έχουν κυριαρχήσει στην ατζέντα της κυβέρνησης επί μήνες και ο οποίος είναι ενδεικτικός του τύπου των συμβούλων με τους οποίους ο πρόεδρος έχει περιβληθεί σε αυτή τη δεύτερη θητεία του.
Όμως ο Τραμπ απέχει πολύ από το να είναι ο μόνος υπαίτιος για το χάος στο οποίο βρισκόμαστε.
Υπάρχει, φυσικά, η κυβέρνηση Μπάιντεν — και ο ίδιος ο πρώην πρόεδρος Τζο Μπάιντεν — των οποίων η ανικανότητα, η περιφρόνηση προς το κράτος δικαίου και η ανειλικρίνεια απέναντι στον αμερικανικό λαό προκάλεσαν ανεπανόρθωτη ζημιά στη χώρα και άνοιξαν τον δρόμο για την επιστροφή του Τραμπ στην εξουσία. Και όταν γραφτεί η ιστορία της εποχής μας, οι ηγεσίες του Κογκρέσου — ιδίως οι Ρεπουμπλικανοί ηγέτες του — θα μνημονεύονται ως πιο σημαντικοί και πολύ πιο ένοχοι απ’ όσο φαίνεται σήμερα. Το να περιγράψει κανείς τις καριέρες τους ως αδράνεια θα ήταν υπερβολικά επιεικές· υπήρξαν διευκολυντές όχι μόνο των συγκεκριμένων εγκλημάτων της κυβέρνησης Τραμπ, αλλά και της γενικότερης διόγκωσης της προεδρικής εξουσίας και της υποταγής ολόκληρου του νομοθετικού κλάδου — του κλάδου που δημιουργήθηκε από το Άρθρο Ι του Συντάγματός μας για να νομοθετεί και να ασκεί εποπτεία στις ομοσπονδιακές υπηρεσίες. Με μια πολύ πραγματική έννοια, βρίσκονται σε κατάφωρη παραβίαση των όρκων τους, όπως και οι βουλευτές και γερουσιαστές και των δύο κομμάτων που, με την πάροδο των ετών, συνέβαλαν στην υποβάθμιση του Κογκρέσου στη σημερινή του θλιβερή κατάσταση. Ήταν αναπόφευκτο ότι το κενό που άφησε η εγκατάλειψη των συνταγματικών καθηκόντων του Κογκρέσου θα γέμιζε από την ενέργεια — και τις φαντασιώσεις, και τη θεμελιώδη ανικανότητα — ενός ανθρώπου που κάποτε είχε περιγραφεί εύστοχα από τον Τζ. Ντ. Βανς ως προφανώς ακατάλληλος για το αξίωμα στο οποίο εξελέγη δύο φορές από τον αμερικανικό λαό.
Υπάρχουν και άλλοι επιβαρυντικοί παράγοντες, μεταξύ των οποίων η ανάδυση μιας ψηφιακής κουλτούρας που έχει υποβαθμίσει την πολιτική δημοσιογραφία από κρίσιμο έλεγχο της εξουσίας σε clickbait εξυπηρέτησης οπαδών και ανοησίες συνωμοσιολογίας. Τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα, τα οποία έχουν υποκατασταθεί ως χρηματοδοτικοί παράγοντες από μικροδωρητές που κινούνται από την οργή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, δεν επιτελούν πλέον τον παραδοσιακό τους ρόλο ως θεματοφύλακες, επιβολείς κανόνων ή διαμεσολαβητές ευρείας συναίνεσης και συμβιβασμού. Ζωτικοί θεσμοί και ακτιβιστικές ομάδες — τόσο δεξιά όσο και αριστερά — έχουν πέσει θύματα της «αιχμαλωσίας από το κοινό» και πλέον υπηρετούν καθαρά κομματικά συμφέροντα αντί για τις αποστολές για τις οποίες ιδρύθηκαν. Οφείλουμε, ωστόσο, να σημειώσουμε ότι, παρότι ο Τραμπ επιχείρησε να κλέψει τις εκλογές του 2020, δεν έκλεψε τις εκλογές του 2024 — το αξίωμα που κατέχει του το έδωσαν οι ψήφοι του αμερικανικού λαού.
Ο κατάλογος των παρανομιών της κυβέρνησης είναι τόσο εκτενής που μοιάζει ατελείωτος — όχι αδύνατο να παρακολουθηθεί, αλλά λίγοι είναι σε θέση να αφιερώσουν τη ζωή τους σε αυτό το εγχείρημα. Αμερικανοί πολίτες που κρατούνται παράνομα από πράκτορες της ICE. Κατάφωρη διαφθορά από τον πρόεδρο και τον κύκλο του. Έναρξη πολέμου κατά της Βενεζουέλας χωρίς έγκριση του Κογκρέσου, έπειτα από μια πιθανότατα παράνομη εκστρατεία εξωδικαστικών σφαγών στη θάλασσα. Άρνηση επί μήνες να εφαρμοστεί ο νόμος που απαγορεύει το TikTok. Ο ρυθμός των σκανδάλων και των καταχρήσεων αποτελεί μέρος της στρατηγικής του Λευκού Οίκου — θα έχετε ξεχάσει την υπόσχεση του Τραμπ να τερματίσει τον πόλεμο Ρωσίας–Ουκρανίας την πρώτη ημέρα της θητείας του, μέχρι να έχετε «ταξιδέψει» στη Μινεάπολη και το Καράκας και την Τεχεράνη και το Νουούκ.
Εδώ θα κάνουμε το ασυνήθιστο βήμα να απευθυνθούμε άμεσα στον γερουσιαστή Τζον Θιούν, τον ηγέτη της πλειοψηφίας στη Γερουσία, ο οποίος, κατά την άποψή μας, κατανοεί τη διαφορά ανάμεσα στο να είναι απλώς κανείς ηγέτης της πλειοψηφίας και στο να ενεργεί ως τέτοιος. Όποιες κι αν είναι οι αξιέπαινες προσωπικές του ιδιότητες, ο Θιούν μέχρι στιγμής έχει αποτύχει να επιτελέσει τον ρόλο που οφείλει να διαδραματίσει στη συνταγματική μας τάξη. Αν ο Τραμπ πρόκειται να περιοριστεί — και η ανάγκη γίνεται ολοένα και πιο επιτακτική μέρα με τη μέρα — αυτό θα γίνει από το Κογκρέσο. Οι Ρεπουμπλικανοί της Γερουσίας, έχοντας πλειοψηφία που αυτή τη στιγμή αναμένεται να αντέξει στις ενδιάμεσες εκλογές, έχουν ιδιαίτερο ρόλο να παίξουν. Και ο Θιούν, ως ηγέτης τους, έχει την ευκαιρία να αρχίσει να χαράσσει τη μακρά πορεία προς το είδος της πολιτικής και της διακυβέρνησης που τόσοι εκλεγμένοι Ρεπουμπλικανοί επιθυμούν ιδιωτικά, όταν οι κάμερες είναι κλειστές.
Και έτσι ρωτάμε τον γερουσιαστή Θιούν: αν δεν μπορείτε να ενεργήσετε μπροστά σε αυτό — σε όλα αυτά — γιατί επιλέγετε να παραμένετε στη Γερουσία; Διακόσια πενήντα χρόνια μετά την έναρξη αυτού του μεγάλου πειράματος αυτοδιακυβέρνησης, πιστεύουμε ακράδαντα ότι εξακολουθεί να υπάρχει πολύ μεγαλύτερη δίψα για λογική, ευγένεια και αξιοπρέπεια σε αυτή τη χώρα απ’ ό,τι δείχνουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η καλωδιακή τηλεόραση. Αλλά ακόμη κι αν κάνουμε λάθος, επιστρέφουμε στο ιδρυτικό κείμενο του Dispatch: «Η αποτυχία σε έναν καλό σκοπό είναι προτιμότερη από τον θρίαμβο σε έναν κακό».
Ο Δάντης τοποθέτησε τους δειλούς και τους οπορτουνιστές — εκείνους που αρνήθηκαν να πάρουν θέση στη ζωή — στον προθάλαμο της Κόλασής του: δεν είναι η Κόλαση καθαυτή, αλλά από εκεί μπορείς να δεις ολόκληρο τον υπόκοσμο. Οι δειλοί και οι οπορτουνιστές στις Ηνωμένες Πολιτείες του 2026 στέκονται κι αυτοί στο χείλος ενός γκρεμού και έχουν οδηγήσει τη χώρα μας στο κατώφλι κάτι φρικτού και ανείπωτου. Φτάσαμε εδώ ένα βήμα τη φορά — ας ελπίσουμε ότι θα θυμηθούμε τον δρόμο της επιστροφής.
