Καμία πιθανότητα νίκης στο Ιράν, καθ. Τζον Τζ. Μιρσχάιμερ¹, 1 Φεβρουαρίου 2026²
2 Φεβρουαρίου 2026
Τζον Μιρσχάιμερ: Δεν υπάρχει ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΙΚΗ για τον Τραμπ απέναντι στο Ιράν
¹ Στις 29 Ιανουαρίου 2026 συμμετείχα στην εκπομπή «Deep Dive» με τον αντισυνταγματάρχη (ε.α.) Ντάνι Ντέιβις. Είχαμε μια εξαιρετική συζήτηση για τις επιλογές που έχει ο Πρόεδρος Τραμπ σε έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν.
Συμφωνήσαμε και οι δύο ότι αυτή τη στιγμή —και για το προβλεπτό μέλλον— δεν έχει καμία καλή στρατιωτική επιλογή, κάτι που δεν σημαίνει ότι ο Τραμπ δεν θα επιτεθεί.
Όλα τα στοιχεία, ωστόσο, δείχνουν ότι μια τέτοια απόφαση θα ήταν ανόητη.
Πράγματι, είναι απολύτως σαφές ότι οι Ισραηλινοί, οι οποίοι του ζήτησαν να μην επιτεθεί στις 14 Ιανουαρίου, όταν φαινόταν έτοιμος να το κάνει, εξακολουθούν να έχουν σοβαρές επιφυλάξεις για τη σοφία μιας επίθεσης.
Τώρα, έχει συμβάλει στο να οδηγηθεί ο Τραμπ να εξετάζει έναν πόλεμο αποκλειστικά των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, αν και φαίνεται ότι οι Ισραηλινοί κάνουν πίσω. Κάποιος παίζεται για κορόιδο.
Ακολουθεί το απόσπασμα της εκπομπής που αφορά ένα πιθανό χτύπημα κατά του Ιράν.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Ισραηλινοί εξαπέλυσαν μόνοι τους μεγάλες επιθέσεις εναντίον του Ιράν στις 19 Απριλίου 2024 και στις 26 Οκτωβρίου 2024.
Στη συνέχεια, εξαπέλυσαν μεγάλες επιθέσεις μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του 12ήμερου πολέμου τον Ιούνιο του 2025. Σήμερα, το Ισραήλ φαίνεται να σχεδιάζει να μείνει στο περιθώριο, ενώ οι ΗΠΑ θα επιτεθούν μόνες τους στο Ιράν.
Τι συμβαίνει;
Ο Νετανιάχου προσπάθησε έντονα να παρασύρει την κυβέρνηση Μπάιντεν σε επίθεση κατά του Ιράν μαζί με το Ισραήλ το 2024, αλλά απέτυχε. Ο Μπάιντεν και οι συνεργάτες του κατάλαβαν ότι ένας πόλεμος με το Ιράν δεν εξυπηρετούσε το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ.
Ο Νετανιάχου, ωστόσο, πέτυχε να πείσει τον Τραμπ να ενώσει τις δυνάμεις του με το Ισραήλ και να επιτεθούν στο Ιράν τον Ιούνιο του 2025.
² Daniel Davis Deep Dive
Τζον Μιρσχάιμερ: Δεν υπάρχει ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΙΚΗ για τον Τραμπ απέναντι στο Ιράν
Ο Τζον Μιρσχάιμερ υποστηρίζει ότι το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες σταμάτησαν προηγουμένως έναν πόλεμο με το Ιράν (τον 12ήμερο πόλεμο), επειδή συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούσαν να αμυνθούν αποτελεσματικά. Το Ισραήλ κατακλύστηκε από ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους και οι ΗΠΑ κατανάλωσαν περίπου το 25% των αποθεμάτων τους σε πυραύλους THAAD — ένας μη βιώσιμος κίνδυνος για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Η αμυντική θέση του Ισραήλ σήμερα δεν είναι καλύτερη, γεγονός που εξηγεί γιατί οποιαδήποτε νέα επίθεση κατά του Ιράν θα πραγματοποιούνταν αποκλειστικά από τις ΗΠΑ, με το Ισραήλ να προσπαθεί να μείνει στο περιθώριο για να αποφύγει αντίποινα.
Οι ίδιοι περιορισμοί που σταμάτησαν το σχεδιαζόμενο χτύπημα της 14ης Ιανουαρίου εξακολουθούν να ισχύουν: οι Αμερικανοί στρατηγοί λένε ότι μια αποφασιστική νίκη είναι αδύνατη, ο Νετανιάχου δεν θέλει πόλεμο και το Ιράν έχει προειδοποιήσει ξεκάθαρα ότι οποιαδήποτε επίθεση των ΗΠΑ θα προκαλέσει πλήρη αντίποινα — εναντίον του Ισραήλ, αμερικανικών βάσεων στην περιοχή και με κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ.
Ο Τραμπ περιγράφεται ως πολιτικά και ρητορικά εγκλωβισμένος. Έχοντας εκδώσει τελεσίγραφα που το Ιράν δεν μπορεί να αποδεχθεί —τερματισμό του εμπλουτισμού, των πυραυλικών προγραμμάτων και της περιφερειακής επιρροής του, δηλαδή βασικών όρων επιβίωσης του καθεστώτος— αισθάνεται πλέον πίεση να προχωρήσει σε πράξεις. Το πιθανότερο αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον ομιλητή, είναι ένα περιορισμένο, συμβολικό πλήγμα, ακολουθούμενο από μια διακηρυγμένη «νίκη». Αυτό όμως είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, καθώς το Ιράν έχει καταστήσει σαφές ότι θα απαντήσει μαζικά ακόμη και σε περιορισμένες επιθέσεις.
Ο ευρύτερος ισχυρισμός είναι ότι η αμερικανική πολιτική καθοδηγείται σε μεγάλο βαθμό από τους στόχους του Ισραήλ: αλλαγή καθεστώτος και κατακερματισμό του Ιράν, και όχι απλώς περιορισμό του πυρηνικού του προγράμματος.
Από την οπτική του Ιράν, αυτό καθιστά την απειλή υπαρξιακή, γεγονός που εξηγεί τη στάση «στον διακόπτη» και το μεγάλο πυραυλικό του οπλοστάσιο.
Ο ομιλητής καταλήγει ότι η αυτοσυγκράτηση του Ιράν —ιδίως η μη απόκτηση πυρηνικών όπλων— υπήρξε στρατηγικά ανόητη, καθώς η πυρηνική αποτροπή (όπως στην περίπτωση της Βόρειας Κορέας) θα απέτρεπε πιθανότατα πλήρως αμερικανικές και ισραηλινές επιθέσεις.
