του Στράτου Σιμιτζή
«Πούναι τα χρόνια τα παλιά, τα γλέντια, οι κιθάρες…..» που κάποτε τραγουδούσαν οι κανταδόροι, τουτ’ αυτό μπορούμε να πούμε εμείς οι παλαιοί τουλάχιστον για τη ΔΕΘ της εποχής μας.
Πέρασε μία εβδομάδα και εκτός από τις γνωστές κινητοποιήσεις με τις οποίες ανοίγει η αυλαία της λειτουργίας της ΔΕΘ, την ομιλία και τη συνέντευξη του Πρωθυπουργού, όλα κύλησαν ήρεμα και ήσυχα και ουδείς τρίτος πήρε χαμπάρι πως η ΔΕΘ βρίσκεται σε εξέλιξη.
Δύο- τρεις δεκαετίες πριν, όταν η ΔΕΘ είχε χαρακτήρα διεθνούς εμποροπανήγυρης καθ όλη τη διάρκεια, η Θεσσαλονίκη κυριολεκτικά δεν …..κοιμόταν. Ήταν για είκοσι τόσες μέρες ο ομφαλός της Ελλάδος. Σήμερα;
Κατά την λειτουργία της ΔΕΘ, στην Αθήνα δεν έβρισκες άνθρωπο της ψυχαγωγίας, του θεάτρου, του τραγουδιού και της τέχνης, ούτε με ..……αγγελία. Όλο το δυναμικό μετακόμιζε στη Θεσσαλονίκη. Απόλυτα καλλιτεχνικός συνωστισμός, το αδιαχώρητο στην πόλη. Ακόμη και τα τραμ βελτίωναν τη δυναμικότητά τους με την προσθήκη επιπλέον βαγονιών.
Η HELEXPO ΔΕΘ έχει πλέον σχεδόν εξ ολοκλήρου εμπορικό χαρακτήρα και η πολλή φασαρία και ο θόρυβος έχουν περιοριστεί από τον ψυχαγωγικό χαρακτήρα.
Αυτό όμως δεν έχει καμμία σημασία. Οι Θεσσαλονικείς θεωρούν τη ΔΕΘ σαν θεσμό αποκλειστικά δικό τους, γι αυτό και εσαεί θα αγαπούν και θα ενδιαφέρονται για τη ΔΕΘ.
Όποιον χαρακτήρα κι αν έχει.
Μετεγκατάσταση αλλού και ο υπάρχων χώρος να γίνει πάρκο έστω και εν μέρει.
ΕΔΩ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ Η 100ΧΡΟΝΗ ΔΕΘ και ΓΙΑΤΙ ,
τα κεντρικά πάρκα ,κοντά στα Πανεπιστήμια-όπως της ΔΕΘ – γίνονται άντρα όλων των ”ελευθέρων” ανθρώπων-ιδίως νεαρών- που κάνουν Ο,ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ όσες κάμερες και να τοποθετηθούν και όσοι φύλακες και να τα φυλάσσουν .
Στη Θεσσαλονίκη ζούμε ,όσοι ζούμε .