του Στράτου Σιμιτζή
Κατ επανάληψιν το ισοζύγιο γεννήσεων και θανάτων της χώρας καταλήγει εις βάρος των γεννήσεων, γεγονός που υποδηλοί το κρίσιμο ζήτημα της υπογεννητικότητας.
Συχνά οι αρμόδιοι αποδίδουν το κρίσιμο αυτό εθνικό ζήτημα σε συγκεκριμένα αίτια, όπως αυτό της απόκτησης ενός μόνο παιδιού από τα σύγχρονα ζευγάρια ή και καθόλου.
Ένα δραματικό στοιχείο όμως το οποίο σπανίως αναφέρεται, ενώ συμβάλλει στο να εξελιχθεί η Ελλάδα σε χώρα γερόντων και συνταξιούχων, είναι και η συχνή θυσία στον Μολώχ της νεολαίας μας.
Όσο τραγικό κι αν είναι το μέλλον της χώρας, η νεολαία μας συχνά θυσιάζεται στην άσφαλτο διότι οδηγεί δίκυκλα και αυτοκίνητα με υπερβάλλοντα ζήλο, με νεανικό ενθουσιασμό και ανευθυνότητα.
Από τη μία πλευρά η υπογεννητικότητα και από την άλλη πλευρά η αλόγιστη θυσία της νεολαίας της χώρας στην άσφαλτο, πώς να ορθοποδήσει η χώρα χωρίς μέλλον;
Πριν από χρόνια ο δημοσιογραφος των New York Times Τζον Μπόγκαρτ έδωσε τον πραγματικό ορισμό της έννοιας «είδηση».
Είδηση είναι όταν «ο άνθρωπος δαγκώνει τον σκύλο και όχι ο σκύλος τον άνθρωπο», είπε ο Αμερικανός δημοσιογράφος.
Πρωτότυπος ορισμός, όμως πόσο πραγματικός, όταν κάθε μέρα μας απασχολούν οι ίδιες και οι ίδιες ειδήσεις.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για του λόγου το αληθές είναι οι πορείες, οι διαδηλώσεις και κάθε άλλης μορφής κοινωνική αναταραχή στην χώρα μας.
Κάτοχοι του παγκοσμίου ρεκόρ στις προαναφερόμενες εκδηλώσεις, μετρούμε περισσότερες από τρισήμιση χιλιάδες το χρόνο, ώστε με άνεση να ισχυριστούμε πως είδηση δεν είναι όταν αναφερόμαστε σ αυτές όταν πραγματοποιούνται, αλλά όταν θα πραγματοποιείται μία από αυτές κάθε τόσο.
Όπως αν συμβεί να πάψουν να πραγματοποιούνται.
Αυτό θα είναι είδηση κατά τον Αμερικανό δημοσιογράφο.
