Του Στράτου Σιμιτζή
Κάποτε οι εποχές του έτους ήταν διακριτές. Αυτό συνηγορούσε, ώστε το ανάλογο ένδυμα να είναι ανάλογο και αντίστοιχο. Παλαιότερα υπήρχε ύφασμα ντεμί – σεζόν, ώστε το ένδυμα να ταιριάζει με την εποχή. Στην περίπτωση μας την Άνοιξη και το Φθινόπωρο.
Στην εποχή μας οι τέσσερις εποχές συγχωνεύτηκαν σε δύο, Χειμώνας και Καλοκαίρι. Μάλιστα ο Χειμώνας απαλλαγμένος από βαριά ενδύματα, γιατί δεν είναι απαραίτητα. Όμως η πραγματικότητα αυτή συνέβαλε ώστε το άκοσμο και αντιαισθητικό πολλές φορές ντύσιμο της εποχής μας να εξελιχθεί σε ενδυματολογικό αλαλούμ, με αποτέλεσμα ο καθένας να ντύνεται όπως του κατέβει προφασιζόμενος άνεση, ευκολία και προσωπική ελευθερία.
Κάποια παλιά εποχή για τους μαθητές και τις μαθήτριες ήταν υποχρεωτικά τα πηλίκια και οι μπλε ποδιές αντίστοιχα. Επρόκειτο για αισθητική αρμονία και ενιαία εμφάνιση. Κάτω από αυτούς τους κανονισμούς διαγράφονταν μία κοινωνική ισότητα και δεν ξεχώριζαν οι εύποροι από τους οικονομικά ασθενείς.
Όταν αργότερα καταργήθηκε αυτός ο κανονισμός, οι μεν εύποροι έκαναν εντυπωσιακή ενδυματολογική εμφάνιση, οι δε ασθενείς οικονομικά δέχονταν κάτι σαν αθέμιτο ανταγωνισμό και επίδειξη πλούτου από τους πρώτους.
Στο βρετανικό εκπαιδευτικό σύστημα τόσο στο Νησί όσο και τις πρώην αποικίες – Κύπρος, Κένυα, Τανζανία κλπ – οι μαθητές φορούν ενιαίες στολές ή έχουν ενδυματολογική εμφάνιση που καταργεί την κοινωνική θέση αλλά προσδίδει και ομοιόμορφη αισθητική εμφάνιση. Αυτοί ξέρουν περισσότερο από μας. Είναι βέβαιον!
Ως προς το ενδυματολογικό αλαλούμ που επικρατεί στους δρόμους των πόλεων αυτό λίγο πολύ δεν μας ξενίζει, γιατί το έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια.
« Χωρίς καπηλεία και τυμβωρυχία αλλά με σεμνότητα και σεβασμό»
Του Στράτου Σιμιτζή
Χωρίς κινητοποιήσεις, συλλαλητήρια και κοινωνική αναταραχή συγκεντρώθηκαν στο Εφετείο της οδού Ευελπίδων συγγενείς των 104 θυμάτων , που κάηκαν ή πνίγηκαν στην τραγωδία του Μάτι, με 4 – 5 πλακάτ να απαιτήσουν δικαιοσύνη για τους ανθρώπους που έχασαν.
Ούτε κομματική καπηλεία ούτε τυμβωρυχία, όπως αρμόζει σε περιπτώσεις πένθους και απόδοσης μνήμης. Οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν την μνήμη των ανθρώπων τους και όχι για να ρίξουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά της μεγάλης φιλελεύθερης οικογένειας που την συγκροτούν οικογενειάρχες άνθρωποι που επιζητούν την πρόοδο, την ανάπτυξη, την κοινωνική ηρεμία και προκοπή, από τους άλλους που κάθε μέρα είναι στους δρόμους και παριστάνουν τους « επαναστάτες χωρίς αιτία».
Και αν διέθεταν κρίση και μυαλό θα συνειδητοποιούσαν πως άθελά τους ρίχνουν «νερό στον μύλο» του Μητσοτάκη!
« Το απολυτίκιον του Αγίου Δημητρίου»
Του Στράτου Σιμιτζή
Οι Θεσσαλονικείς, όπως συμβαίνει και με άλλους κατοίκους στη χώρα μας, σέβονται ιδιαίτερα τον πολιούχο άγιο τους Δημήτριο τον Μυροβλήτη και έχουν ιδιαίτερη ευαισθησία σε ό,τι σχετίζεται με τον Άγιο.
Για παράδειγμα ένα από τα πολλά προσωνύμια της Θεσσαλονίκης είναι το «πόλις του Αγίου Δημητρίου» . Με τον σεβασμό και την αγάπη των Θεσσαλονικέων δεδομένα αυτοί θα ήθελαν στη Θεία Λειτουργία της Κυριακής, στους ιερούς ναούς της δικαιοδοσίας της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης να ψάλλεται και το Απολυτίκιον του πολιούχου τους.
Κάπως έτσι θα σκέπτεται και ο Πατρινός για τον Άγιο Ανδρέα και ο Κερκυραίος για τον Άγιο Σπυρίδωνα. Όμως για ποιο λόγο δεν συμβαίνει αυτό σε σταθερή και τακτική βάση; Οι Θεσσαλονικείς θα το επιθυμούσαν πολύ, χωρίς να θέλουν να επέμβουν στα ζητήματα εκκλησιαστικής λειτουργικής και Θείας Λειτουργίας, κάτι που δεν είναι επιτρεπτό.
