Είναι πολύ ενδιαφέροντα τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν για το τί συμβαίνει στο Αιγαίο, από την διάταξη του ελληνικού δικτύου αεράμυνας. Σύμφωνα με ανοιχτές πηγές, οι μείζονες σχηματισμοί του Ανατολικού Αιγαίου διαθέτουν αντιαεροπορική (Α/Α) ομπρέλα Μικρού Βεληνεκούς (βλ. διάγραμμα διάταξης):
-ΤΟR-M1 (ρωσικής κατασκευής),
-OSA-AK/AKM (ρωσικής κατασκευής) και
-ASRAD (γερμανικής κατασκευής).
Με άλλα λόγια, ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού -ο οποίος τέμνει το Αιγαίο-, ΔΕΝ υπάρχει κανένα αμερικανικής κατασκευής Α/Α σύστημα.
 |
| Διάταξη του ελληνικού δικτύου αεράμυνας πηγή |
Το ερώτημα βέβαια είναι γιατί όλοι οι αμυντικοί σχηματισμοί στο Ανατολικό Αιγαίο προστατεύονται αποκλειστικά από ΡΩΣΙΚΗΣ και ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ κατασκευής Αντιαεροπορικά Συστήματα (SHORADS με γαλάζιο κύκλο στο διάγραμμα); Γιατί τα συστήματα ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ κατασκευής που διαθέτουν οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, έχουν τοποθετηθεί αποκλειστικά στην ηπειρωτική Ελλάδα (με εξαίρεση τη Σκύρο στην οποία σταθμεύουν τα Mirage 2000-5 Mk2 και κάποια F-16 block 52+, η οποία όμως βρίσκεται δυτικά του 25ου Μεσημβρινού. Περισσότερα και εδώ);
Για να απαντηθεί το ερώτημα πρέπει να πάμε πίσω αρκετές δεκαετίες. Ξεκινώντας από το 1957, η Λέρος ήταν η πρώτη που εξαιρέθηκε από τους Νατοϊκούς σχεδιασμούς από τον πρώτο Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ, λόρδο Χέιστινγκς Ισμέι, μετά από σχετική τουρκική απαίτηση. Το iEpikaira (29/03/24) ανέφερε επίσης ότι το 1980, ο Γιόσεφ Λούνς, εξέδωσε την περίφημη οδηγία πολιτικής για τα νησιά του Αιγαίου που επέβαλε την εξαίρεση της Λήμνου από την κατασκευή έργων υποδομής του ΝΑΤΟ. Εν συνεχεία, το 2001 απαλείφθηκαν τελείως τα ελληνοτουρκικά θαλάσσια σύνορα από τους Νατοϊκούς χάρτες. Το 2006, ο τότε Ανώτατος Στρατιωτικός Διοικητής της Συμμαχίας, Στρατηγός Τζέιμς Τζόουνς, εξαιρεί το σύνολο των «αποστρατιωτικοποιημένων» -σύμφωνα με το τουρκικό αφήγημα- νησιών από τις Νατοϊκές ασκήσεις.
 |
| Οδηγία πολιτικής ΝΑΤΟ του Γιόσεφ Λούνς: Ο Ολλανδός Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Γιόζεφ Λούνς (1971-1984) διακίνησε τον Μάιο του 1980 έγγραφο προς την βορειοατλαντική συμμαχία με το οποίο ζήτησε να μην περιλαμβάνονται στην κατανομή συμμαχικών πιστώσεων «αμφισβητούμενες περιοχές διότι δημιουργούσαν πολιτικά προβλήματα στο ΝΑΤΟ». Πηγή: Προσωπικό αρχείο δημοσιογράφου Φανούλας Αργυρού. Ευχαριστίες στο προσωπικό των αρχείων του NATO για τον εντοπισμό του εγγράφου. |
Με αυτά σαν δεδομένο σε συνδυασμό με το γεγονός ότι υπάρχουν έντονες παρασκηνιακές συμμαχικές πιέσεις ώστε η Ελλάδα να στείλει τα ρωσικής κατασκευής Α/Α συστήματα στην Ουκρανία -κάνοντας διάτρητη την Α/Α άμυνα της χώρας-, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ούτε το ΝΑΤΟ ούτε οι ΗΠΑ θέλουν την Ελλάδα να έχει σοβαρή αντιαεροπορική άμυνα στις εν λόγω περιοχές. Γιατί όμως;
 |
| Τουρκικός χάρτης του 1979 για την μοιρασιά του Αιγαίου: Χάρτης Ελληνικής Υδρογραφικής Υπηρεσίας με χειρόγραφη σημείωση: «Τουρκική «γραμμή» 11 Ιαν. 79», και τη διευκρίνιση ότι η διακεκομμένη γραμμή είναι «Μέση Γραμμή μεταξύ ηπειρωτικών ακτών ≈ 41000 τ.χ.», ενώ η συνεχόμενη είναι η «επιδειχθείσα υπό Τούρκων «γραμμή» ≈ 47500 (≈51%)». Πηγή: Αποδεσμευμένα έγγραφα Βρετανικού Εθνικού Αρχείου, Φανούλα Αργυρού «Σημερινή» |
Κάπου εδώ φανερώνεται ο ηθικός αυτουργός, η Τουρκία, η οποία είναι γνωστό ότι πιέζει προς αυτήν τη κατεύθυνση εδώ και πολλές δεκαετίες (βλ. τουρκικό χάρτη του 1979 για την μοιρασιά του Αιγαίου αλλά και τον χάρτη των παράνομων αδειοδοτήσεων της τουρκικής TPAO από το 1973 μέχρι το 2012), χρησιμοποιώντας τους πρόθυμους -και ανοικτά φιλότουρκους- Βρετανούς, έχει ανάγει σε ύψιστη προτεραιότητα την «αποστρατιωτικοποίηση» του Ανατολικού Αιγαίου, η οποία προδήλως -ομοίως με την Κύπρο- αποτελεί προπαρασκευαστικό στάδιο πριν την απώλειά του και την παγίωση της Γαλάζιας Πατρίδας.
 |
| Χάρτης παράνομων αδειοδοτήσεων της τουρκικής TPAO από το 1973 έως το τέλος του 2012: Οι αδειοδοτήσεις του 2012 έχουν δυτικό όριο τον 28ο Μεσημβρινό, όπως και ο χάρτης Μπάιντεν. Πηγή Ελληνικό ΥΠΕΞ: mfa.gr |
Με την σειρά τους οι Βρετανοί και το Φόρεϊν Όφις, μέσω της ειδικής σχέσης με τις ΗΠΑ -η οποία επί προεδρίας Τραμπ κλονίστηκε- προωθούν τα τουρκικής εμπνεύσεως σχέδιά τους στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το οποίο εν συνεχεία λειτουργεί ως εκτελεστικός βραχίονας. Είναι ξεκάθαρη η διαδρομή την οποία ακολουθούν οι πάγιες τουρκικές επιδιώξεις ώστε να μετατραπούν σε συγκεκριμένα Αγγλοσαξονικά σχέδια. Κάπως έτσι καταλήξαμε και στο σχέδιο της πολιτισμικής/θρησκευτικής/πολιτικής διχοτόμησης του Αιγαίου (σσ. μοίρασμα μεταξύ ενός Ορθόδοξου και ενός ισλαμικού κράτους ώστε να υπονομευτεί η πρόσβαση των Ρώσων στις θερμές θάλασσες) το οποίο αναλύθηκε εκτενώς από το iEpikaira (11/03/25).
Δυστυχώς για όλα αυτά, το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν έχει σχεδόν καμία αποτρεπτική στρατηγική για να αντιτάξει. Αντιθέτως, υπάρχουν συγκεκριμένοι κύκλοι -γνωστοί και ως υπέρμαχοι της «ελληνοτουρκικής φιλίας»- οι οποίοι όχι μόνο δεν αγωνίζονται για να θωρακίσουν τα ελληνικά συμφέροντα, αλλά ραδιουργούν διαχρονικά -και έχουν εν μέρει καταφέρει- για να μετατρέψουν την Ελλάδα σε χώρα μειωμένων κυριαρχικών δικαιωμάτων στην καλύτερη των περιπτώσεων…
Πηγή: i-epikaira.blogspot.com
Κάποιες τεχνικής φύσεως παρατηρήσεις που ανατρέπουν την συλλογιστική του κειμένου, το οποίο δεν έχει λάβει καθόλου υπ’ όψιν του επιχειρησιακές παραμέτρους και τεχνικές δυνατότητες των αντιαεροπορικών συστημάτων, παρά μόνον περιορίζεται στην χώρα κατασκευής τους.
(α) Το σύστημα ASRAD δεν είναι γερμανικό, αλλά αμερικανικό. Τόσο το όχημα (HMMWV) όσο και το βλήμα (FIM-92 Stinger) είναι κατασκευής ΗΠΑ.
(β) Το “δυτικό” δόγμα πολέμου δεν περιλαμβάνει χρήση αντιαεροπορικών συστημάτων μικρού/μέσου βεληνεκούς, παρά μόνον (πολύ) μεγάλου και πολύ μικρού. Σε αντίθεση με τους Ρώσους, που υπήρξαν οι κατ’ εξοχήν θιασώτες της αντιαεροπορικής προστασίας μέσης και μικρής εμβελείας (κυρίως για την κάλυψη των προελαυνουσών τεθωρακισμένων μονάδων τους).
(γ) Η γεωγραφική ιδιαιτερότητα της Ελλάδος, με τα πολλά διάσπαρτα νησιά, ευνοούσε την αξιοποίηση συστημάτων του ρωσικού δόγματος, αλλά με διαφορετική χρήση (περισσότερο στατική). Η ύπαρξη ρωσικών οπλικών συστημάτων Α/Α αμύνης στο Α. Αιγαίο προέκυψε απλώς λόγω του ότι δεν υπάρχουν διαθέσιμα συστήματα αυτής της κατηγορίας στο “δυτικό” οπλοστάσιο.
(δ) Η τοποθέτηση των κυρίων, μεγάλου βεληνεκούς, συστημάτων Patriot στο Α. Αιγαίο είναι πέραν πάσης λογικής επιχειρήσεων, διότι:
* Τίθεται εν αμφιβόλω η επιβίωσή τους σε περίπτωση πολέμου, λόγω εγγύτητος με τα τουρκικά παράλια και αδυναμίας μετακινήσεως/αποκρύψεως στην περιορισμένη έκταση ενός νησιού.
* Καλύπτουν πολύ μεγαλύτερη περιοχή από την επιφάνεια ενός νησιού, επομένως η χρήση τους θα ήταν αντιοικονομική.
* Σε συνάφεια με το προηγούμενο, ο ρόλος συστημάτων όπως το Patriot είναι η προστασία υποδομών/περιοχών στρατηγικού χαρακτήρος (κέντρα διοικήσεως, ενεργειακές/τηλεπικοινωνιακές εγκαταστάσεις, κλπ), ενώ τα νησιά έχουν πρωτίστως ανάγκη από άμυνα κατά απόπειρας προγεφυρώματος, για την οποία είναι επαρκέστατα μικρότερα, φθηνότερα και πιο ευέλικτα συστήματα.
(ε) Στην Ελλάδα έχουμε αναγάγει σε ύψιστο κριτήριο αμυντικών αναλύσεων κάποιες προδιαγραφές τεχνικών φυλλαδίων από οπλικά συστήματα, ιδιαίτερα σε ό,τι έχει να κάνει με πυραύλους και εμβέλειες. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική, όμως. Ειδικότερα στην αντιαεροπορική άμυνα, οι πρόσφατες επιθέσεις του Ιράν, με πυραύλους και ΜΕΑ, κατά του Ισραήλ, κατέδειξαν ότι ακόμη και το πιο προηγμένο δίκτυο αεραμύνης δεν είναι 100% αποτελεσματικό και αδιαπέραστο. Συνακολούθως, δεν μπορεί να αποτελεί μέτρο ισχύος της Ελλάδος το πόσα αντιαεροπορικά συστήματα διαθέτει και πού, αυτή είναι κατ’ εξοχήν ηττοπαθής νοοτροπία. Οπότε, αντί να ασχολούμαστε με την θεωρητική μελέτη πεπαλαιωμένων αμυντικών συστημάτων αμφιβόλου αξίας, καλύτερα να εστιάσουμε στις επιθετικές μας δυνατότητες, τις οποίες αφελώς παραμελούμε, αγνοώντας (για πολλοστή φορά) τον Π. Κονδύλη (“όποιος υιοθετεί αμυντική στρατηγική στο ιστορικό και στο πολιτικό επίπεδο, δεν είναι γι’ αυτόν και μόνον τον λόγο υποχρεωμένος να υιοθετήσει αμυντική στρατηγική στο στρατιωτικό επίπεδο”).
ΥΓ1:
Από την 130ΣΜ της ΠΑ, στην Λήμνο (ανατολικότερα του 25ου μεσημβρινού), επιχειρούν ανέκαθεν (και) αμερικανικά αεροσκάφη F-16.
ΥΓ2:
Κάθε κρίση περί αυτοαφοπλισμού πρέπει να υπόκειται σε εκτενή λογικό έλεγχο, πριν υιοθετηθεί ασμένως.
Οποιοδήποτε οπλικό σύστημα δεν είναι ένας απλός αριθμός που προστίθεται σε έναν πίνακα, αλλά η πραγματική μαχητική του αξία εξαρτάται από πολλές άλλες παραμέτρους (παλαιότητα, υποστήριξη, εκπαίδευση προσωπικού, κλπ).
Το να αποσυρθεί κάτι απηρχαιωμένο δεν είναι αφοπλισμός.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ιστορία ανταλλαγής των τεθωρακισμένων οχημάτων BMP-1 με Marder, που ενώ υπήρξε θετικότατη κίνηση, κατασυκοφαντήθηκε και περιορίστηκε σε μικρή (στα όρια της ασύμφορης) κλίμακα.