Οσα συνέβησαν την περασμένη εβδομάδα αποδεικνύουν γιατί είναι κρίσιμο να είμαστε μια χώρα με πολιτική σταθερότητα, οικονομική ισχύ και στρατηγική αυτάρκεια. Ο κόσμος γύρω μας έχει ξαφνικά καταστεί ασύλληπτα απρόβλεπτος και επικίνδυνος. Ο πόλεμος στο Ιράν δεν είναι κάτι μακρινό, είναι δίπλα μας. Κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνο στο Μέγαρο Μαξίμου διακυβεύονται ζωτικά εθνικά συμφέροντα και απαιτούνται γρήγορες και δύσκολες αποφάσεις. Το αν δίνεις άδεια υπέρπτησης σε ένα αμερικανικό ιπτάμενο τάνκερ ή το πού στέλνεις μία φρεγάτα δεν είναι αστείο, έχει επιπτώσεις. Ειδικά όταν έχεις απέναντί σου έναν Τραμπ που ζυγίζει κάθε απάντηση με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο και αν δεν του αρέσει μπορεί να σε παρομοιάσει με τον Τσώρτσιλ, στην καλή περίπτωση, ή να διακόψει κάθε αμυντική συνεργασία με τη χώρα σου. Α, και έναν Νετανιάχου που δεν ακούει κανέναν και περιμένει πολλά από όποιον θεωρεί σύμμαχό του.
Την περασμένη εβδομάδα φάνηκε ότι η Ελλάδα μπορεί να λαμβάνει γρήγορες και στιβαρές αποφάσεις όταν αποφάσισε να στείλει φρεγάτες και αεροσκάφη στην Κύπρο. Το θετικό είναι ότι ακολούθησαν πολλές ακόμη ευρωπαϊκές χώρες. Για να παίξεις, όμως, τέτοια γεωπολιτική «μπάλα» χρειάζεσαι τα απαραίτητα εθνικά εργαλεία, σαν τον «Κίμωνα». Με φρεγάτες 40ετίας δεν έχεις καμία δυνατότητα να προβάλεις τη δύναμή σου στην Ανατολική Μεσόγειο. Το ίδιο και με μη αναβαθμισμένα F-16.
Θα χρειαστεί ένας ακόμη γύρος τολμηρών αποφάσεων για τις Ενοπλες Δυνάμεις, γιατί αλλιώς θα φτάσουμε στο 2030 με vintage συστήματα μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η τεχνολογία τού σήμερα γίνεται «αντίκα» αύριο.
Για να αποκτήσεις τέτοια εργαλεία χρειάζεσαι ισχυρή οικονομία, αλλά και σοβαρή αμυντική βιομηχανία. Εκεί έχουμε ακόμη πολύ δρόμο να διανύσουμε, παρότι ξυπνήσαμε από τον λήθαργο. Η τέχνη του πολέμου έχει αλλάξει θεαματικά, όπως μας έδειξαν η Ουκρανία και το Ιράν. Οι μεταρρυθμίσεις στις Ενοπλες Δυνάμεις είναι πολύ θετικές, αλλά πρέπει να γίνουμε πιο φιλόδοξοι, πρακτικοί και γρήγοροι. Η αδράνεια του Δημοσίου, σε συνδυασμό με αχόρταγους παίκτες, δεν αφήνει τα πράγματα να προχωρήσουν με ταχύ ρυθμό. Θα χρειαστεί ένας ακόμη γύρος τολμηρών αποφάσεων, γιατί αλλιώς θα φτάσουμε στο 2030 με vintage συστήματα μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η τεχνολογία τού σήμερα γίνεται «αντίκα» αύριο.
Η εβδομάδα που πέρασε οδήγησε σε πολλά χρήσιμα συμπεράσματα. Το βασικότερο; Πως υπάρχει σήμανση στον δρόμο που μας βγάζει από τη μιζέρια της «μικρής φτωχής» Ελλάδας και οδηγεί σε μια Ελλάδα η οποία διαδραματίζει τον ρόλο που της αναλογεί πέρα από τα στενά γεωγραφικά της όρια.
https://www.kathimerini.gr/opinion/564113428/prota-symperasmata-apo-ton-polemo-sto-iran/
