23.01.2026
Του αν. καθ. Παναγιώτη Μπάρκα
Η ελληνική κοινωνία οφείλει σήμερα να απαλλαγεί, ως άρνηση της ίδιας της κατάστασής της, από την επιβαλλόμενη προσπάθεια ταύτισης του κινήματος «Καρυστιανού» με το συγκεκριμένο πρόσωπο. Να ξεφορτωθεί τον διαιωνισμένο εγκλωβισμό και παγίδα που της έχει πιστώσει η εκάστοτε άρχουσα τάξη, τη σύγχυση των ιδιοτελών συμφερόντων με δημοκρατική, προοδευτική, πατριωτική ή θρησκευτική επίφαση. Να απαλλαγεί από το πρότυπο συγύρισης των τυχών της, το οποίο, αποδεδειγμένα πλέον, έχει παραπέμψει σε παρακμή, κράτους, θεσμών, ταυτότητας. Οφείλει να σπάσει τον φαύλο κύκλο της εφήμερης ανάλωσής της και να καταπιαστεί από το αξιακό σύστημα της εξελεγκτικής κοσμογονίας του Ελληνισμού.
ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ ΚΑΙ Η ΣΤΑΧΤΕΣ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΑ
Η συγκεκριμένη προσέγγιση υπαγορεύει στην ελληνική κοινωνία την αντιμετώπιση του εγκλήματος των Τεμπών υπό τους όρους του Φοίνικα, που καίγεται για να γεννηθεί ανανεωμένος μέσα από τις στάχτες της καμένης φωλιάς του. Δεν πρόκειται απλώς για την ανάγκη ανάστασης, αλλά για μεταμόρφωση της ίδιας της ουσίας του χρόνου, της κοσμικής παλιγγενεσίας της κοινωνίας. Τότε θα κατανοήσει ορθά και θα συνειδητοποιήσει συλλογικά ότι τα Τέμπη δεν είναι ένα απλό έγκλημα αλλά ένα συλλογικό τραύμα-καύση που προκάλεσαν την απώλεια ζωών η φωτιά, η ασφυξία, η βία. Που έχει ως αιτία το διεφθαρμένο κράτος και ως τέτοιο δεν το αναγνωρίζει, αλλά το συγκαλύπτει. Αυτή είναι η στιγμή που έρχονται «οι στάχτες». Που προϋποθέτει ότι οι θεσμοί αποσυντίθενται, οι ταυτότητες ρευστοποιούνται, οι κολώνες του κράτους πολτοποιούνται. Τα πάντα παραδίδονται σε μια δικτατορία με επίφαση δημοκρατίας. Κάτι πιο πέρα από παρακμή.
Η ΦΑΣΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Σ΄ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ
Η ανάγκη συνειδητοποίησης αυτής της κατάστασης στη σημερινή ελληνική κοινωνία δεν χρειάζεται «εγγενή εκπύρωσις». Αρκούν τα Τέμπη. Το έγκλημα των Τεμπών αποκαλύπτει την εγγενή σήψη, την εσωτερική καύση της κοινωνίας που προϋπήρχε. Σηματοδοτεί την αποφασιστική μεταβατική φάση. Δλδ, η ελληνική κοινωνία δεν είναι αυτό που ήταν. Όμως, το πρόβλημα εστιάζεται στο πόσο έτοιμη και ικανή είναι να αναλάβει την κάθαρσή της προς την ανανέωση. Δλδ έχει ωριμάσει να αποφασίσει και να πετύχει αυτό που θέλει να είναι;!
ΑΠΟ ΠΕΝΘΟΥΣΑ ΣΕ ΗΘΙΚΟ ΚΑΤΑΛΥΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ
Σε ανθρωπολογικό πλαίσιο η μάνα που χάνει το παιδί της ενσαρκώνει κάτι πολύ αρχαιότερο από το κράτος. Παραπέμπει στη Δήμητρα που χάνει την Περσεφόνη, στη Νιόβη που απολιθώνεται στον πόνο, στην Εκάβη που βλέπει τον κόσμο της να καταρρέει. Η μητέρα που πενθεί δημόσια, που δε ζητάει εκδίκηση, αλλά δικαιοσύνη. Γίνεται φορέας της συλλογικής μνήμης και της ηθικής συνείδησης της κοινωνίας. Δεν μιλά πια ως άτομο, αλλά ως το τραυματισμένο πνεύμα και αξιοπρέπεια της κοινωνίας. Αυτή η μάνα είναι η γυναίκα που γεννάει την αλήθεια, η οποία, σε κοινωνίες όπως στη σημερινή Ελλάδα, αποτελεί το πιο επαναστατικό γεγονός που προμηνύει, την κάθαρση, την αλλαγή.
Η μητέρα των δολοφονημένων στα Τέμπη μας θυμίζουν τις Μητέρες της Πλατείας του Μάη στην Αργεντινή, οι οποίες από πενθούσες έγιναν ο ηθικός καταλύτης πολιτικής αλλαγής.
Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ
Η Καρυστιανού είναι αυτές «οι Μητέρες». Επωμίστηκε αυτόβουλα να σηκώσει το σταυρό και να φέρει στην κοινωνία των Ελλήνων πολιτών το αξιακό σύστημα της πραγματικής δημοκρατίας, της κοσμογονίας του Ελληνισμού. Που σημαίνει ότι δεν ταυτίζεται απλώς με την αλλαγή, αλλά με το μεγαλείο του ελληνικού κόσμου.
ΟΙ ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
Η κοινωνία έδειξε ότι αγκάλιασε την αποστολή Καρυστιανού, ως δικό της φυσικό αφήγημα για τον Φοίνικα. Καθημερινά και εμπράκτως την αναδείχνει ως το σύμβολό του σε δράση.
Δέχεται ωστόσο, άσπονδες, ανήθικες, αβάσιμες επιθέσεις από το κατεστημένο σύστημα. Δυστυχώς για το συστημικό καθεστώς. Οι επιθέσεις του μεταφράζονται σε αυξανόμενη στήριξή της. Και όσο περισσότερο αποχτάει απήχηση και στήριξη, τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται η σήψη. Στο κράτος, τη δικαιοσύνη, την κυβέρνηση, στο παλαιοκομματικό σύστημα, στο δημόσιο λόγο των ΜΜΕ.
ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΕΣ ΟΙ ΕΠΙΦΥΛΑΞΕΙΣ.
Έχουν την πηγή στις διαχρονικές απογοητεύσεις από το ελληνικό πολιτικό γίγνεσθαι. Περισσότερο, στις πελατειακές σχέσεις της εξουσίας, που παγιδεύουν την ισονομία, την αξιοκρατία, την ελευθερία λόγου, πράξης και σκέψης, στην ατιμωρησία, στην άνιση προσφορά στον εθνικό πλούτο και στην άδικη κατανομή του.
ΠΡΩΤΟΓΕΝΝΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΑΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ
Συνεπώς, η υπόθεση Καρυστιανού θα πρέπει να αντιμετωπιστεί, στηριχτεί και ενθαρρυνθεί ως την πρωτόγεννή αναγεννησιακή ευκαιρία. Και αν εκείνη δεν διαθέτει όλα τα απαιτούμενα αποθέματα και εφόδια προς το στόχο αυτό, χρειάζεται η κοινωνία να αποπληρώσει, ώστε «η Καρυστιανού» να μετατραπεί σε εκφραστής και εγγυητής των προσδοκιών της.
Αναλογικά με τον Φοίνικα, βρίσκεται στο στάδιο της στάχτης. Η ευθύνη για την αναγέννησή του δεν ανήκει στην Καρυστιανού, αλλά στον καθένα από μας που ελπίζει, πιστεύει, θέλει, προσδοκάει.
