Του αν. καθ. Παναγιώτη Μπάρκα
Θέλω να πιστεύω ότι το θέμα του κινήματος «Καρυστιανού» δεν μένει ψηλά στην επικαιρότητα λόγω δημοσιογραφικού κενού. Απεναντίας! Παρά τις τιτάνιες προσπάθειες αποδόμησης και υποβάθμισής του, επιμένει ως θεμελιακό υπαρξιακό ζήτημα του διαχρονικού αλλά και οικουμενικού Ελληνισμού από τη γέννησή του. Η Μαρία των Τεμπών κατάφερε να ξεπηδήσει από τον βαθύ μητρικό πόνο, αναδεικνύοντάς τον σε εθνικό πόνο διαμαρτυρίας κατά της κρατικής απολυταρχίας.
Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΠΟ ΜΑΡΙΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ ΣΕ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ
Αποτελεί ουσιώδη, μάλιστα ιστορική εξέλιξη, η μετάβαση της ίδιας της πενθούσας μάνας. Από τον δικό της πόνο, στον κοινωνικό πόνο. Δεν κινήθηκε ποτέ σε αναζήτηση εκδίκησης, αλλά δικαιοσύνης. Διαπίστωσε όμως ότι η απαίτηση για δικαόιωση, για την ίδια και για τους 57 δολοφονημένους του κράτους, μέσω του αυτονόητου, της απονομής δικαιοσύνης, προσέκρουσε στο τοίχος του ελεγχόμενου από το ίδιο το έγκλημα του θεσμού της δικαιοσύνης. Από την άλλη, διανοήθηκε, όπως το σύνολο της κοινωνίας που την στήριξε σθεναρά ως υπόθεση του συνόλου, ότι δεν μπορεί να υπάρξει εν΄μέρη δικαίωση χωρίς τη συνολική δικαιοσύνη του κράτους δικαίου. Ότι αυτό το θεμελιώδες εγχείρημα επιτυγχάνεται με την αλλαγή του τρόπου συνολικής λειτουργίας αυτού του κράτους. Τα Τέμπη δεν είναι πλέον πληγή των άμεσα και έμμεσα πενθούντων, αλλά αποκάλυψαν τη σήψη του κράτους, συνέπεια της εξυπηρέτησης του δικτύου των συμφερόντων των εξουσιαστών.
Στη λογική αυτή, επιβάλλεται και η ενσάρκωση στο πρόσωπό της Καρυστιανού, έστω και ως σύμβολο, η ιστορική αυτή αναγκαιότητα.
ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΈΛΛΗΝΑ
Η εξέλιξη συμπίπτει με τη συγκυριακή κατάσταση ότι ο Ελληνισμός καλείται έστω και αργά να απαλλαγεί οριστικά, από ένα κράτος που αντί να ενσαρκώνει την εθνική κυριαρχία και την οικουμενικότητα του Ελληνισμού, έχει μετατραπεί σε μια διαχειριστική εξουσία ιδιοτελών και ξένων συμφερόντων.
Η εσωτερική παρακμή και οι διεθνείς εξελίξεις και συγκυρίες, υπαγορεύουν στον Έλληνα να δομήσει το ελληνικό κράτος, τέτοιο ώστε να αναλάβει επάξια την οικουμενική αποστολή του Ελληνισμού, με καθολική ελευθερία.
ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ «ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΩΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ.
Η μοναδική εγγύηση για να πετύχει η αποστολή του κινήματος αποτελεί η ικανότητά του να βάλει πραχτικά και οριστικά τέρμα στη ρήση του Ρωμαίου στρατηγού, το 164 π. Χ, Λεύκιο Μόμμιο (Lucius Mummius) ότι «Ως πότε θα σώζει τους Έλληνες η δόξα των προγόνων τους;»
Αυτό απαιτεί την απελευθέρωση των ελίτ που θα επιτρέψουν την αντιμετώπιση του Ελληνισμού ως συνέχεια της κοσμοϊστορικής αποστολής του, που χάραξε και εφάρμοσε ο Μέγα Αλέξανδρος και όχι ως ρητορικό ένδυμα της εκάστοτε νέας ολιγαρχίας, ή ως μηχανισμό εσωτερικής κοινωνικής αναπαραγωγής που αντλεί νομιμοποίηση στη συμμετοχή σε «οικουμενικά» δίκτυα ισχύος, μετατρέποντας την Ελλάδα σε έθνος και κράτος περιορισμένης κυριαρχίας και εξαρτημένης βούλησης, που καλλιεργεί στον πολίτη την ψευδαίσθηση της συμμετοχής σ΄αυτό, μετατρέποντάς τον σε συνένοχο στην αλλοίωση της ίδιας του της ιστορικής ταυτότητας.
Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ, ΟΧΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ
Όμως, ας μη περιμένουμε αυτήν την κοσμογονική αλλαγή και εξέλιξη μόνο από την Μαρία των Τεμπών. Στην Καρυστιανού θα πρέπει να προσεχτεί η εγγύηση ότι είναι η πενθούσα μάνα, η οποία και ως Ελληνίδα δε πρόκειται να επιτρέψει την κηλίδωση του τέκνου της. Ούτε προέρχεται από το λούκι του κατεστημένου πολιτικού συστήματος. Είναι αποφασισμένη να μη επιτρέψει την επιμήκυνση του κατεστημένου, γι΄αυτό και έχει αποχτήσει όμως το σεβασμό του ελληνικού λαού.
ΟΙ ΕΛΙΤ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ
Η κοσμογονική αυτή αναγκαιότητα με αιώνια κατοικία στο ΕΙΝΑΙ του Έλληνα, πρέπει να φανερωθεί στις ελληνικές ελίτ, στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, η ωρίμανση της οποίας, προς την κατεύθυνση αυτή, έχει ήδη ξεπεραστεί. Να συνειδητοποιήσουν το εθνικό χρέος για να τεθεί η λειτουργία του κράτους στην αποστολή του Ελληνισμού.
Ο Ελληνικός λαός αποτελεί ιστορικά τον λαό των μεγάλων αλλαγών σε παγκόσμιο επίπεδο και πριν συνεχίσει να βλέπει στο πρόσωπό του τον εχθρό του, όπως του επιβάλλεται, ας ξυπνήσει και αγωνιστεί γι΄αυτό που ουσιαστικά είναι και ας μη αναμένει για να συνεχίσει να υπάρχει, επικαλούμενος αυτό κάποτε ήταν.
ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ ΜΕΣΩ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ ΜΕ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ
Φαίνεται ότι κάποια σημαντικά πράγματα στο κίνημα Καρυστιανού (ας επιτραπεί να βαφτιστεί έτσι), έχουν μπει προς δημόσια ανάγνωση και δρομολόγηση. Και δεν οφείλονται στην ίδια προσωπικά, την Καρυστιανού, αλλά σ΄αυτό που ο Έλληνας κληρονομεί και προσδοκεί.
Το κίνημα φέρει στο επίκεντρο της προσοχής τη διπολική σύγκρουση.
ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΓΙΑ ΜΕΤΑΒΑΣΗ.
Η πρώτη, η σύγκρουση για καταστροφή «της Καρυσταινού». Επικεφαλής της είναι η εξουσία που ελέγχει το κράτος, είναι ο κομματικός μηχανισμός και τα μέσα που τους εκφράζουν και εξυπηρετούν. Στόχος τους η αποδόμηση και η αμφισβήτηση του σε σπάργανα κινήματος «Καρυστιανού». Προσβλέπει να το ωθήσει σε κίνημα του πεζοδρομίου που το περιμένουν στη γωνία μαζί με το κράτος της εξουσίας, οι ενορχηστρωμένοι αναρχικοί και οι μπαχαλάκιδες. Έτοιμοι να το ταυτίσουν, το πολύ με αφηρημένη λαϊκή εκδίκηση με αποζημιωτή τον ίδιο το λαό.
Ο ΕΠΑΡΧΙΩΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ «ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ» ΚΑΙ Ο ΑΠΟΝΕΥΡΩΜΕΝΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ .
Παραπίσω έρχεται ο επαρχιωτισμός, των φιλόδοξων «διανοουμένων» των καναπέδων που πιστεύουν ότι με την αποδόμηση της «Καρυστιανού» θα προβάλουν «τις δικές τους αξίες».
Για να ακολουθήσουν η αδιαφορία του απονευρωμένου κοινοτισμού και κοινωνίας των πολιτών, προϊόν της δράσης της πολύμορφης εξουσίας που επιβάλλεται μέσω καθημερινών θεσμών, ανταμοιβών, φόβου, εθιμικής υποταγής και καθιστά τον πολίτη εργαλείο για τη διαίωνισή της. Εδώ θα πρέπει να συμπεριληφθούν οι εκπαιδευτικοί θεσμοί με πρωτοπόρους τα πανεπιστήμια, τα οποία έχουν εγκαταλείψει προ πολλού την εξυπηρέτηση του οικουμενικού Ελληνισμού για να καταπιαστούν από προσωπικά ή ομαδικά κερδοφόρα προγράμματα, παγκοσμιοποίησης και απεθνικοποίησης.
Η «ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ» ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ
Το σημαντικό στην όλη υπόθεση είναι ότι για πρώτη φορά διαπιστώνεται με διαστάσεις που τρομάζουν το κατεστημένο της εξουσίας, ότι η σύγκρουση για καταστροφή και παγίδευση του κινήματος που επιβάλλει η εξουσία, δυναμώνει τις δυνάμεις σύγκρουσης προς τη μετάβαση που εκπροσωπεί η Καρυστιανού. ΤΕΛΟΣ
