του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.
Με διαρκές το ερώτημα γιατί η Ελλάδα τιμά μια επέτειο κατά την οποία δέχθηκε επίθεση, ενώ συνήθως οι ημερομηνίες που επιλέγονται είναι οι νικηφόρες, συμπληρώνονται σήμερα 78 χρόνια από το έπος του ’40. Ήταν, πράγματι, έπος. Εκεί που δεν το περίμενε κανείς, ο λαός ενώθηκε και ανταποκρίθηκε στο «ΟΧΙ» του δικτάτορα-πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά προς τον Ιταλό πρέσβη.
Έχουν χυθεί τόνοι μελάνης για τις κρίσιμες στιγμές της νύχτας της 28ης Οκτωβρίου 1940. Όποια ερμηνεία και αν δεχθεί κανείς, γεγονός είναι πως υπήρξε μια ομοθυμία για την αντιμετώπιση της εξωτερικής απειλής. Διήρκεσε, όμως, ελάχιστα.
Η Αντίσταση και ο Εμφύλιος δίχασαν και πάλι το λαό, με οδυνηρά αποτελέσματα στην μεταπολεμική εξέλιξη της κοινωνίας και του κράτους. Αλλά και με ψυχολογικές πληγές που δεν κλείνουν ούτε και σήμερα.
Ο βαθύς διχασμός άρχισε από το 1915. Κορυφώθηκε το 1917, λίγο αργότερα το 1922, με τραγικά ιστορικά αποτελέσματα για τον ελληνισμό, και ακολούθησαν τα πραξικοπήματα του Μεσοπολέμου. Μέχρι που το 1935 επικράτησαν οι βασιλικές δυνάμεις και το παιχνίδι της εξουσίας έγειρε υπέρ αυτών.
Η ρεβάνς δόθηκε με πιο ήπιες μορφές μετά τη Μεταπολίτευση, κι εκεί που όλοι ελπίζαμε πως κουραστήκαμε από τις αντιπαραθέσεις και είναι καιρός να κλείσουμε τις θλιβερές αυτές ιστορίες, νά σου η κρίση και τα οδυνηρά σημερινά της αποτελέσματα, που υπόσχονται επαναφορά στο 1915.
Οι δράκοι τώρα άλλαξαν, αλλά η ουσία παραμένει.
Η εξουσία δεν διεκδικείται με σύγχρονους πολιτικούς όρους, αλλά με το το μανιχαϊσμό που διέκρινε την ελληνική πολιτική σκηνή από τις αρχές του 20ού αιώνα. Τι είναι εκείνο που κάνει αυτήν την κοινωνία και αυτό το κράτος να επιμένει σε συγκρουσιακές μορφές διεκδίκησης και άσκησης της πολιτικής εξουσίας;
Το τραγικό είναι ότι οι διεθνείς προκλήσεις στην οικονομία, την τεχνολογία, την παιδεία, την επιχειρηματικότητα, την ασφάλιση και την υγεία είναι πολλές, μεγάλες, και εξελίσσονται ταχύτατα· κι εμείς, για να αναπαραγάγει την εξουσία της μια νεοπαγής ομάδα πρώην μαρξιστών, πρέπει να περιέλθουμε σε καταστάσεις 1915!
Η παιδεία μας αποδομείται από έναν ανεκδιήγητο ιδεοληπτικό υπουργό του οποίου τις επιλογές εγκρίνει, προφανώς, η κυβέρνηση. Δημογραφικά συρρικνωνόμαστε, το μεταναστευτικό δεν μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε, οι νέοι επιστήμονες φεύγουν στο εξωτερικό, οι τεχνολογικές πρόοδοι αγγίζουν μέρος της κοινωνίας, στις μετρήσεις για το βαθμό εισαγωγής και αφομοίωσης των νέων τεχνολογιών είμαστε πολύ πίσω, δεν παράγουμε παρά ελάχιστα που δεν μπορούν να συντηρήσουν κανέναν από τους κοινωνικούς θεσμούς της χώρας, και τις τύχες της διακυβέρνησης τις έχουν άνθρωποι που εύκολα θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με τους βασιλικούς κηπουρούς που αναλάμβαναν υπουργεία τις δεκαετίες του ’50 και του ’60.
Στο πετυχημένο 7ο Ετήσιο Συμπόσιο του Δικτύου Ναβαρίνο, σε συνεργασία με την Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος, ο Κυριάκος Πιερρακάκης ανέφερε τέσσερις δράκοντες που μας «απειλούν» αν δεν τους αντιμετωπίσουμε: Δημογραφικό, κλιματική αλλαγή, τέταρτη βιομηχανική επανάσταση και εμπιστοσύνη μεταξύ μας.
Τότε ο δράκος ήταν ο φασισμός και ο ναζισμός. Σήμερα η αδράνεια και η διχόνοιά μας. Να βρούμε τρόπους να δημιουργήσουμε μια νέα 28η Οκτωβρίου, όχι με όπλα στα βουνά αλλά στο στίβο της επιστήμης και του καθημερινού μόχθου.
Θα επιθυμούσα να προσπαθήσω να απαντήσω το εισαγωγικό σας ερώτημα, για τον λόγο εορτασμού της 28ης/10, κυρίως διότι, στο πλαίσιο της ιστορικής αποδόμησης, παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μια τάση υποβάθμισης αυτής της επετείου, με προεξάρχοντες τους δημάρχους Αθηνών και Θεσσαλονίκης.
Δεν είναι μοναδική η περίπτωση της 28ης/10, το ίδιο συμβαίνει και με την άλλη μεγάλη επέτειό μας, της 25ης/3. Και εκεί εορτάζουμε την έναρξη του αγώνα, όχι την ευόδωσή του.
Οι επέτειοι, απ’ εναντίας, των Βαλκανικών πολέμων συμπίπτουν με την απελευθέρωση πόλεων/περιοχών, άρα την λήξη ενός αγώνα.
Νομίζω ότι το βασικό στοιχείο στης εθνικές/ιστορικές επετείους που επιλέγουμε να τιμούμε δεν είναι η έναρξη, ή η λήξη μιας προσπάθειας, αλλά η δόξα που συνοδεύει ένα γεγονός και το διαχρονικό μήνυμα που εκπέμπει. Κατ’ αντιστοιχία, δεν θα έπρεπε να τιμούμε τις Θερμοπύλες, διότι εκεί ηττηθήκαμε εν τέλει.
Και κατά την είσοδό μας στον ΒΠΠ και κατά την επανάσταση του 1821, το μεγαλειώδες γεγονός υπήρξε η έναρξη του αγώνα. Εκεί παρατηρήθηκε ομοψυχία, εκεί εμφανίστηκαν αρετές μας, τις οποίες αξίζει να μνημονεύουμε. Αντιθέτως, η λήξη αυτών των περιόδων συνοδεύτηκε από σκαιά γεγονότα εμφυλίων συρράξεων και ξένων παρεμβάσεων.
Συμπληρωματικά, η απελευθέρωση της Ελλάδος, το 1944, υπήρξε, τρόπον τινά, νομοτελειακή, οι κατακτητές αποχώρησαν οικειοθελώς, λόγω γενικής υποχώρησης, δεν εξαναγκάστηκαν σε αυτό από κάποια ελληνική προσπάθεια, άξια λόγου.
Συν τοις άλλοις, ας μην λησμονούμε, ότι η 28η/10 είχε καθιερωθεί εξ αρχής στην λαϊκή συνείδηση ως μια σημαντική ημερομηνία και εορτάσθηκε ΑΥΘΟΡΜΗΤΩΣ, στις 28/10/1941, στην κατεχόμενη Αθήνα! Αξίζει να διαβαστεί η σχετική μαρτυρία του Κων. Τσάτσου, ενός εκ των υποκινητών των φοιτητικών εκδηλώσεων μνήμης, τότε.
http://frear.gr/?p=2501
Όλα τα ανωτέρω δικαιολογούν απολύτως, κατά την γνώμη μου, την “παρέκκλιση” από τα καθιερωμένα στερεότυπα των λοιπών ευρωπαϊκών επετείων για τον ΒΠΠ.
ΥΓ: Σε συνάφεια με τα όσα αναφέρετε, περί ιδεοληπτικών ηγητόρων, έχω την αίσθηση ότι η “επίθεση” κατά της 28ης/10 και η προσπάθεια αντικατάστασής της από την επέτειο απελευθέρωσης των Αθηνών, έχει να κάνει και με τα ιδεολογικά συμπλέγματα κάποιων να ενισχύσουν την υστεροφημία του Ε.Λ.Α.Σ. εις βάρος αυτής του Ι. Μεταξά.
Να προσθεσω και ενα μη δημοφιλη προβληματισμο.
Εχουμε την γνωμη οτι χωρις τον νουνεχη, εμπειρο και πατριωτη Ιωαννη Μεταξα -τον πολιτικο εξοριστο την εποχη του εθνικου διασμου του 1915-22 και ο οποιος εξελεγη τον Μαρτιο του 1936 ως πρωθυπουργος με την ψηφο 240 βουλευτων και εκανε την δικτατορια του με αποδοχη ολων των πολιτειακων και πολιτικων δυναμεων -και χωρις καμια ”λαικη αντισταση”-θα ειχαμε ομοφρονησει και θα τον ειχαμε ακολουθησει στον πολεμο με το χαμογελο στα χειλη και με θυσιαστικη διαθεση;;;.
Και ακομα -ακομα θα εδημιουργειτο αμεσως μετα την καταληψη των Γερμανων η ΕΘΝΙΚΗ -οχι κομμουνιστικη-Αντισταση απο στελεχη ,τα οποια ως εφηβοι ”περασαν” απο την Εθνικη Οργανωση Νεων (ΕΟΝ) της 4ετιας 1937-41 και κομμουνιστοποηθηκαν απο το 1942, για καταληψη της εξουσιας μετα την βεβαία αποχωρηση των Γερμανων , οπως απεδειξαν στους τρεις γυρους τους απο το 1944 μεχρι το 1949;;;.
Αναζητηθηκε- με τα τοσα διδακτορικα που ανατιθενται- η πολιτικη προελευση των οργανωτων και μελων των Εθνικων Αντιστασιακων Οργανωσεων της Κατοχης και γιατι οχι και των δοσιλογων και μαυραγοριτων , για να μη ”χρεωνονται ” ΟΛΟΙ και ΟΛΑ στην καταραμενη Δεξια , επειδη αυτη τους πολεμησε και τους νικησε στον Γραμμο το 1949 ,κατι που δεν μπορουν να ξεχασουν και οι τοτε αγεννητοι συνελληνες Αριστεροι και κομμουνιστες, γιαυτο και προσπαθουν -ευκαιριας τωρα δοθεισης – να μας ξαναγυρισουν , (καθως πολυ ορθως επισημαινει ο κ. Σαββιδης) στις συνθηκες του 1915 μετα το ”εναρκτηριο λακτισμα” ,που εδωσαν με την επαισχυντη Συμφωνια της λιμνης με τους Σκοπιανους;;;.
Απο χθες ομως ”ακουν τα σχολιανα τους” με την ευκαιρια της τριπλης εθνικης επετειου στην Θεσ/νικη ,πραγμα που προσπαθουν να το αντισταθμισουν με τις ΑΣΦΑΙΡΕΣ και χωρις δικα τους θυματα απελευθερωσεις των Αθηνων και της Θεσ/νικης , ως ασχημονουντες Κλαζομενιοι.
Δύο Ελλάδες: Οι πιστοί στον τρόπο των ελληνικών Αρετών και οι άπιστοι
Κορυφαία πολιτική αρετή των Ελλήνων, μαζί με τη Δικαιοσύνη του Εμείς, είναι η Ανδρεία, η οποία σημαίνει Αφοβία απέναντι στην οδύνη.
Από τους αρχαίους χρόνους μέχρι τους πρόσφατους χριστιανικούς, ο ελληνικός λαός μάθαινε ότι «για την οδύνη αποφεύγουμε την αρετή». Η ελληνική Παιδεία υπήρξε πάντα η Γνώση για την ψυχική Ελευθερία, για τον τρόπο των Αρετών που την εξασφαλίζουν, για τον τρόπο της Αγάπης.
Το ΟΧΙ στη Δεσποτεία των Τούρκων και των Δυτικών είναι χαρακτηριστική στάση αυτής της ελληνικής Αφοβίας – Ελευθερίας.
Αυτοί που ντρέπονται για την πολιτική υπόσταση του Εμείς (και τη λένε εθνικισμό) είναι οι φοβισμένες προσωπικότητες με τη δουλική ψυχολογία (πειθήνιοι στη νέα ιδεολογία)
Οι αριστεροί, δεξιοί και κεντρώοι που είναι κολλημένοι στη «λογική», στη φιλαυτία, στον «εκσυγχρονισμό» και την «προστασία» των Μεγάλων Δυνάμεων.
Όσο μικρότερη εμπιστοσύνη έχουμε στην Παράδοσή μας, τόσο οι φοβισμένοι πληθαίνουν. Και όταν οι φοβισμένοι πληθαίνουν έχουμε διχασμούς.
Ο ελληνικός πολιτισμός είναι ψυχολογία, είναι το μυστικό του να γίνεσαι Ένα, το μυστικό της Ελευθερίας-Αγάπης, η Παράδοση του να μη θέλεις να ζεις σαν σκέτος έμβιος οργανισμός, αλλά να θέλεις να γίνεις Αληθινός άνθρωπος.
Ζήτω η Πόλη-Πατρίδα! Ζήτω η Ορθοδοξία των Αρετών!
Όταν, σε ατομικό επίπεδο, το σύστημα των αξιών που συγκροτεί το “πιστεύω” του κάθε ανθρώπου, είναι αυτοκαταστροφικό για την ουσιαστική υπόστασή του, με πρώτη αξία την υλοφροσύνη του καταναλωτισμού και στόχος της ζωής δεν γίνεται η οικοδόμηση της σωστής προσωπικότητας του καθενός μας με την πίστη τις αξίες της αγάπης, της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της πραότητας του αυτοσεβασμού, τότε στην συλλογική έκφανσή μας ως πολίτες δηλαδή ως λαός δεν υπάρχει συλλογική πίστη στην ιερότητα των θεσμών της αυτοδιάθεσης του κάθε λαού, της λαϊκής κυριαρχίας των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και άλλων που έχουν σμηλευθεί στο καμίνι της Ιστορίας.
Στην ιερότητα αυτή των αξιών πίστευαν οι πατεράδες και οι παπούδες μας που πολέμησαν τον Ναζισμό και τον Φασισμό από το 1940 μέχρι το 1944 και γι΄αυτή τους την στάση εμείς σήμερα αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη.
΄Ομως μπορούμε να αισθανόμαστε και υπερήφανοι; Δυστυχώς ενοχές πρέπει να έχουμε για την σημερινή μας κατάσταση.
Σήμερα ως άτομα έχουμε ως πρότυπο ζωής τον άμετρο καταναλωτισμό, ως πρώτη αξία το χρήμα και δεν θέλουμε να σκεφτόμαστε εάν έχουμε τον οφειλόμενο για την ύπαρξή μας αυτοσεβασμό.
Ως Λαός δε συλλογικά ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα το πολιτικό σύστημα και γενικά η ελιτ της χώρας να υπονομεύει συστηματικά την πίστη μας στην ιερότητα των αιωνίων αξιών που γαλούχισε ο Ελληνισμός στη ιστορική του πορεία και έτσι να μειώνει την ηθική υπόστασή μας.
Το πολιτικό σύστημα, την Εθνική ανεξαρτησία και την λαϊκή κυριαρχία (το βάθρο αυτό της Δημοκρατίας), με τις πολιτικές πράξεις του τις κατέστησε κενό γράμμα σε ένα συνταγματικό κείμενο, το οποίο το έχει αντικαταστήσει με τα ¨μνημόνια¨.
Γι’ αυτό σήμερα, τα εθνικοαπελευθερωτικά προτάγματα με τα οποία πολέμησε ο Λαός μας τους κάθε είδους κατακτητές, αναβιώνουν πιο επίκαιρα παρά ποτέ, και πρέπει να ατσαλώσουν το καθήκον μας. Η επιλογή είναι ιστορική. Ή θα ζούμε σε αυτόν τον τόπο χωρίς δικαιώματα, ή θα παλαίψουμε με κάθε τρόπο να τον δούμε και πάλι ελεύθερο. Ή θα είμαστε ραγιάδες και δούλοι στα κάθε λογής αφεντικά, ή θα ζήσουμε με αξιοπρέπεια κι ελευθερία, με αυτοδιάθεση, λαϊκή και εθνική κυριαρχία.
“Στην ιερότητα αυτή των αξιών πίστευαν οι πατεράδες και οι παπούδες μας που πολέμησαν τον Ναζισμό και τον Φασισμό από το 1940 μέχρι το 1944 και γι΄αυτή τους την στάση εμείς σήμερα αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη”
Οι πατεράδες και οι παππούδες μας πολέμησαν τον Ιταλό και Γερμανό εισβολέα και έκαναν τρία χρόνια Αντίσταση στην Κατοχή του και όχι ασφαλώς την ιδεολογία, ή το πολίτευμά του. Άλλωστε, η Ελλάδα επί Μεταξά δεν ήταν πρότυπο δημοκρατίας. Μετά την Μεταπολίτευση, η “προοδευτική Αριστερά” πέρασε αυτήν την ορολογία, που είναι ουσιαστικά παραποίηση τής Ιστορίας δια τής πολιτικοποιήσεως. Το μήνυμά της είναι ότι πολεμήσαμε/αντισταθήκαμε όχι επειδή μάς επετέθη μία ξένη δύναμη, οποιαδήποτε, αλλά επειδή αυτός που μάς επετέθη είχε φασιστική/ναζιστική κυβέρνηση.
Παντελή το πρόβλημα μετά τον εμφύλιο είναι αρκετά ξεκάθαρο για να ερμηνεύσει και τα προηγούμενα για ότι φταίει για τον διχασμό που είναι εγγενής σχεδόν στην χώρα.
Μετά τον πόλεμο και την αποχώρηση των Γερμανών αμείφθηκαν με εξαιρετικές θέσεις όλοι οι δωσίλογοι , αθωώθηκαν σε δεύτερο βαθμό σχεδόν όλοι, που ακόμη και μέχρι τώρα οι απόγονοι τους βρίσκουν αποδοχή σε όλες τις ευαίσθητες δημόσιες θέσεις στο όνομα του πατριωτισμού τους.
Το ΣΤΕ γέμισε με Χίτες που νόμιζαν και νομίζουν ότι είναι η πρώτη ημέρα μετά τον εμφύλιο και πρέπει να διαφυλαχθεί το καθεστώς.Θεωρούν ότι είναι οι θεματοφύλακες όχι του συντάγματος αλλά της δεξιάς ,το είδαμε άλλωστε πρόσφατα.
Οι αξιωματικού στρατού και αστυνομίας ήταν κατ εξοχής δωσίλογοι.
Ακόμη και σήμερα υποστηρίζουν την Γερμανία εις βάρος του έθνους μας και θεωρούνται βέροι πατριώτες.
Κι αυτό με την σύγχρονη αποβολή κάθε αριστερού στο πυρ το εξώτερο.
Ποιος στ αλήθεια επηρεάζετε ακόμη από τις ιδέες και πόσοι από τον αποκλεισμό?
Όταν λοιπόν κάνετε ανάλυση για διχασμό να θυμάστε ότι δεν υπάρχει διχασμός υπάρχει απόρριψη ενός μέρους του έθνους.
Ακόμη και σήμερα τα βλέπουμε μπροστά μας.
Οικογένειες απομυζούν την οικονομία και η προσπάθεια για εξυγίανση θεωρείται προσπάθεια να εγκατασταθεί κάποιο περίεργο καθεστώς και ονομάζεται καθεστωτική κάθε κίνηση για αποτίναξη του καθεστώτος της ανομίας.
Εγγενης διχασμος,-αν υπαρχει- υπαρχει σε ολο το ανθρωπινο γενος . Ο Καιν και ο Αβελ υπαρχει απο της γενεσεως του ανθρωπινου γενους. Ενεργοποιειται ομως απο τους διχαστικους ηγετες , που κατα βασιν ειναι απεριοριστα φιλοδοξοι και σιγουρα μη δημοκρατικοι , ιδιαιτερα σε αστικες Δημοκρατιες , οπου οι ηγετες αλλαζουν συνηθως ανα 4ετιαν.
Του λογου το αληθες στην Ελλαδα μας .
Γιατι δεν διχασαν τους Ελληνες οι πρωθυπουργοι του τελευταιου τεταρτου του 19ου αιωνος αλληλομισουμενοι -κατα την Ιστορια- Δηλιγιαννης και Τρικουπης, ο Πλαστηρας , ο Παπαγος οι Καραμανληδες , ο Σημιτης και γιατι διχασαν βαθεια ο Βενιζελος απο το 1915-22 και απο το 1933-35 ,ο Γεωργιος Παπανδρεου απο το 1963-67 , ο Ανδρεας Παπανδρεου απο το 1981-85 και τωρα ο Αλεξης Τσιπρας ;;;.
ΜΑ γιατι ΟΛΟΙ τους θεωρουσαν τους εαυτους απο τον Θεο της Ελλαδος σταλμενους ,αναντικαταστατους και ηταν εριστικοι με ολους τους συγχρόνους τους αντιπολιτευομενους πολιτικους , που δεν ”δικαιουνταν και δικαιουνται να ομιλουν”.
Οσο και να ”ψαξουμε” τετοια παραδειγματα σπανιως θα βρουμε σε αλλα Ευρωπαικα κρατη, τα οποια αμεσως μετα τον Β΄Παγκοσμιο πολεμο ενωσαν ολες τις πολιτικες δυναμεις τους για την προοδο των χωρων τους.
Και αυτο δεν εγινε στην Ελλαδα μας ,γιατι οι Εαμοκομμουνιστες συνεχισαν τον πολεμο τους μετα το 1944, για να κομμουνιστοποιησουν την Ελλαδα και παρ’ολα αυτα ηθελαν -χωρις ειλικρινη συγγνωμη- και τις ανοιχτες αγκαλες του καθημαγμενων συνελληνων τους , που τους φτωχυναν, μαυροφορεσαν , κατεστρεψαν οικονομικως σε πολεις και ιδιως στα χωρια και απο τους οποιους απηγαγαν στα κομμουνιστικα κρατη 28.000 Ελληνοπουλα για να τα κανουν γενιτσαρους -σλαβομακεδονες κυριως- και τωρα αγωνιζονται να κανουν αναθεωρηση αυτης της ιστορικης πραγματικοτητος, προτου τους ξεχασει τελειως ο νεωτερος Ελληνισμος;;;.
Να επαναλαβουμε τον προβληματισμο μας . Γιατι οι αριστεροστροφοι αναθεωρητες δεν τολμουν να αναθεσουν ερευνες για τα στοιχεια των δωσιλογων και των μαυραγοριτων της κατοχη;;;.
Μηπως γιατι θα επιβεβαιωθουν οι πληροφοριες των ”πεθαμενων”οτι οι περισσοτεροι ησαν πρωην βενιζελικοι ”δημοκρατες” στην 20ετια 1920-40;;;.
Και κατι ακομα . Αν συμμετειχαν στις εκλογες του 1946 οι ”δημοκρατες” κομμουνιστες δεν θα ειχαν νομιμοποιηθει , οπως στην Ιταλια το 1948, που αποσταλινοποιηθηκαν και εγιναν ευρωκομμουνιστες;;;.
Εαυτους ας αιτιωνται για οσα περασαν στη συνεχεια μεχρι το 1974 , που νομιμοποιηθηκαν απο την κυβερνηση Εθνικης Ενοτητος υπο τον αειμνηστον Κων/νο Καραμανλη και συνταξιοδοτηθηκαν ως ανταρτες , χωρις ασφαλιστικες εισφορες ,το 1981.
Ας περασει απο το μυαλο ολων των συνελληνων τι θα παθαιναν οι αντικομμουνιστες ,αν επικρατουσαν το 1949 οι κομμουνιστες και ειχαμε την δικτατορια επι του προλεταριατου , οπως σε ολη την Ανατολικη Ευρωπη.
Θα ειχαμε μισή Ελλαδα και μισούς απο τους σημερινους Ελληνες, γιατι οι αλλοι θα ειχαν εξοντωθει απο την φτωχεια και τα Ελληνικα ”γκουλακ”.
Σημερα ομως στην μεγαλη ημερα του 0ΧΙ σε ολους τους …ισμους ας τραγουδησουμε το εμβατηριο ”των εχθρων τα φουσατα περάσαν ….”.
ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ ,που αργα-γρηγορα θα εξοστρακισει τους διχαστες-λαικιστες πολιτικους.
Ἡ δεύτερη φράση εἶναι σωστή;
Ποια ειναι η δευτερη φραση, για να απαντησω. Αναμενω.
Τί ἀναμένετε; Μετρεῖστε.
Οι φρασεις ειναι πολλες και απο την αρχη και απο το τελος ,αγαπητη κα Ελενη Π . Οι παραγραφοι ειναι λιγες .
Βοηθηστε αν θελετε απαντηση , εκτος αν καλυφθηκατε απο τις απαντησεις μου στον κ. Χριστο. Χαιρετε.
Θα συμφωνήσω και δεν θα διαφωνήσω ότι δεν ξέρουμε τι θα έκαναν οι αριστεροί αν επικρατούσαν. Ίσως πολύ χειρότερα.
Όμως η ιστορία γράφεται και δεν την υποθέτουμε.
Χρόνια πολλά σε όλους
Εδωσα μια απαντηση στην υποθεση αν επικρατουσαν οι αριστεροι το 1949. Συμφωνειτε ,ή, διαφωνειτε μαυτην , βασει και των γεγονοτων της Σοβιετοκρατιας στα κρατη της Ανατολικης Ευρωπης ( Αν. Γερμανια το 1953 και 1961 με το τειχος του Βερολινου, Ουγγαρια το 1956 , Πραγα το 1968 και τα γκουλακ του Σολτζενιστιν, σ’ενα απο τα οποία ”αυτοκτονησαν” και τον δικο μας Ζαχαριαδη ), εκτος αν νομιζετε οτι θα μας εκαναν χαρη να μας αφησουν ελευθερους με δημοκρατια και πολυκομματικες εκλογες και με Δικαιοσυνη ανεξαρτητη ,κατα πως αυταπατωνται και πιστευουν οι ”κολλημενοι” αριστεροι;;;.
ΚΑΙ, χωρις Μακεδονια και Θρακη θα ειμασταν ΚΑΙ οι παληκαραδες πατριωτες δημοκρατες θα ειχαν κοντυνει κατα μια πιθαμη ,κατα πως διεδιδε και εφηρμοζε ο μεγαλος Αρης Βελουχιωτης, ωσπου τον σκοτωσαν οι ομοφρονες του.
Υ.Γ.- Ειδικα απο εσας κ. Χριστε, που το σχολιο σας περιεχει μονο ανακριβειες και γενικευσεις για την πλαισιωση των κρατικων υπηρεσιων, θα περιμενα να συμφωνησετε και να επιμεινετε να δοθουν διδακτορικες μελετες για την καταγραφη των δοσιλογων και μαυραγοριτων και των ταγματασφαλιτων -προσθετω- με τις πολιτικες προελευσεις τους στην 20ετια 1920-40 , για να εκπλαγουμε ολοι , οπως εκπλησσομεθα απο το γεγονος οτι οι περισσοτεροι εξοριστοι Εαμοκομμουνιστες επεζησαν και πλαισιωσαν σχεδον ολες τις κρατικες Υπηρεσιες στις 10ετιες του 1950 -ως δηλωσιες (δεν ηταν χαζοι να σκοτωθουν στον Γραμμο)-και στην 5ετια 1963-67 ως αντιμοναρχικοι και αντικαραμανλικοι -επι οιονει συγκυβερνησεως Ενωσεως Κεντρου και ΕΔΑ- , παρα τα πιστοποιητικα κοινωνικων φρονηματων, που δεν ειχαν καταργηθει , μεχρι της νομιμοποιησεως του ΚΚΕ το 1974.
Αυτους ολους τους ”δημοκρατες” βρηκε και τοποθετησε σε κρατικες θεσεις το 1981 ο Ανδρεας Παπανδρεου .
Οπως βλεπετε και εδω η ιστορια δεν επιβεβαιωνει τις αναληθειες και τις αυταπατες των αριστεροστροφων , που καιρος ειναι, για να ηρεμησουμε -κοιτωντας μονο μπροστα- να σταματησουν να μας τα θυμιζουν, οπως εκαναν και χθες απο πρωιας εως το μεταμεσονυκτιον απο την Δημοσια τηλεοραση , χωρις καν να αναφερθουν ουτε και στον Ζαχαριαδη που συνεστησε με επιστολη του απο τις φυλακές να πολεμησουν τους Ιταλους ολοι οι κομμουνιστες υπο τον δικτατορα Μεταξαν.
Ας προβληματισθουν απο τον φετεινο 3ημερο εορτασμο και την μεγαλη παρελαση της Θεσ/νικης με τους κραδασμοιυς που επεφεραν στην Συμφωνια με τα Σκοπια και την εν γενει εξωτερικη πολιτικη των ηττημενων μυαλων της συγκυβερνησεως .
Που να ”κολλησει” σαυτο το μεγαλειωδες 3ημερο και ο ξαναγγελθεις για λιγα ψηφαλακια απο τον Δημαρχο της Θεσ/νικης κ. Μπουταρη – τι μανια και αυτη- εορτασμο της απαλευθερωσης της Θεσ/νικης στις 30 Οκτωβριου , τον οποιον θα γοιορτασουν οι αγεννητοι το 1944 εαμοκομμουνιστες , που καταχειροκροτουν ο,που σταθουν την Συμφωνια με τα Σκοπια.
Φραξτε τον δρομο τους ολοι σαν και εσας καλοπιστε κ. Χριστε, με την γνωστη σε σας φραση ”Ειρηνη υμιν”.-
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΤΟΥ 1940-49.
Ἀπό τήν ἀρχή ὡς τό τέλος ὑπάρχει καί ἡ μέση. Μά ἕνα κείμενο διαβάζεται ἀπό τήν ἀρχή πρός τό τέλος. Μιά διευκρίνηση ζήτησα.
Ὁ ‘σκοπός’ δέν ‘ἁγιάζει’ τά ‘μέσα’.
”τον πόλεμο ή την ειρήνη;
την ειρήνη”
Χωρίς τίς ἀναμνήσεις μας, χωρίς τήν ἱστορία μας, χωρίς τήν ψυχή μας, χωρίς τά ἰδανικά μας πού συνεπαίρνουν νοῦ, σῶμα καί ψυχή, χωρίς τό παρελθόν μας, τόν πολιτισμό, τά ἐπιτεύγματα ἀλλά καί τίς διαφορές πού μᾶς προβληματίζουν καί μᾶς βοηθοῦν νά ξαναπιάνουμε τίς ἀρχές μας, δέν πᾶμε πουθενά.
”τη γυναίκα ή τον άνδρα;
τη γυναίκα”
γιατί δέν ὑπάρχει γυναίκα χωρίς τόν ἄνδρα, γιατί μαζί πολέμησαν καί τό ’40
”αυτόν ή άλλον;
αυτόν
εσένα ή άλλον;
εσένα”
http://www.eptahori.gr/o-nikiforos-vrettakos-sto-eptachori-to-΄40/
Διάβασα αυτό το εξαιρετικό ρεπορτάζ https://www.anixneuseis.gr/?p=197231
και δεν έχω, πλέον, απορία, γιατί γιορτάζουμε την αρχή και όχι το τέλος του πολέμου. Αν και στο σχόλιό μου η αναφορά στο θέμα αυτό δεν ήταν η ουσία του.
ἱστορικές λεπτομέρειες, πόσο ἀληθινές ποιός ξέρει
http://geopolitics.iisca.eu/?p=8155
Δεν είναι λεπτομέρειες και δεν λένε κάτι καινούριο. Την παραπλάνηση των Ιταλών κατασκόπων από την ελληνική αντικατασκοπία ομολογεί ευθέως και ο Ιταλός πρέσβης Εμμανουέλε Γκράτσι στο βιβλίο του “Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ”. Η νίκη κατά των Ιταλών στο Αλβανικό Μέτωπο δεν οφειλόταν σ’ ένα αυθόρμητο ξέσπασμα πατριωτισμού των Ελλήνων, όπως θέλουν πολλοί να το παρουσιάσουν. Τα πάντα προετοιμάστηκαν και δούλεψαν σωστά εν τόπω και χρόνω. Υπήρξε προετοιμασία τού φρονήματος τού λαού, εξαιρετική στρατιωτική προετοιμασία, χρήση τού πρωτοτύπου συστήματος επιστρατεύσεως (ελληνική πατέντα) με χρώματα και γράμματα απολυτηρίων, παραπλάνηση ξένων κατασκόπων αντί συλλήψεως και απελάσεως κλπ.