13 Ιανουαρίου 2026
Σε αντίθεση με κάθε προηγούμενη φορά, το ισλαμικό καθεστώς του Ιράν αντιμετωπίζει μια εξέγερση που καθοδηγείται από μια γενιά που έχει χάσει τον φόβο της. Νέοι και ηλικιωμένοι, άνδρες και γυναίκες, φοιτητές και εργαζόμενοι κατακλύζουν τους δρόμους σε ολόκληρη τη χώρα. Το μέλλον του Ιράν ενδέχεται να κριθεί από το αν ο στρατός θα επιλέξει να δράσει και να σώσει τη χώρα, υπό την πίεση της οικονομικής κατάρρευσης, της διαφθοράς και δεκαετιών καταστολής. Γυναίκες και κορίτσια βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, διαδηλώνοντας χωρίς μαντίλες, αψηφώντας τον κλήρο που κάποτε έλεγχε κάθε πτυχή της ζωής τους. Δεν ζητούν μεταρρυθμίσεις· απαιτούν ελευθερία, οικονομική ανακούφιση και το τέλος του αυταρχισμού.
Το κλείσιμο του διαδικτύου, η σύλληψη σχεδόν 17.000 διαδηλωτών, η δολοφονία τουλάχιστον 3.000 ανθρώπων —μεταξύ τους και παιδιά— καθώς και η απειλή του Ντόναλντ Τραμπ για χρήση βίας με στόχο την αναχαίτιση του ιρανικού καθεστώτος, δεν απέτρεψαν τους μουλάδες από τη συνέχιση της επίθεσής τους. Η αδίστακτη καταστολή του καθεστώτος συνιστά ένα καταστροφικό κύμα βίας, που στοίχισε χιλιάδες ζωές σε μια βίαιη προσπάθεια συντριβής της διαφωνίας. Κι όμως, ακόμη και μπροστά σε τέτοιο κίνδυνο, η κοινωνία παραμένει αλύγιστη, αποφασισμένη να συνεχίσει τον αγώνα της.
Τώρα, ωστόσο, χρειάζεται τη στήριξη της ισχυρότερης εγχώριας —όχι ξένης— δύναμης για να τη συνδράμει. Ο ιρανικός στρατός είναι ο πιο καίριος θεσμός της χώρας, ικανός να πυροδοτήσει την πτώση του καθεστώτος. Αποτελεί τον καθοριστικό παίκτη, με σημαντική εσωτερική επιρροή και τη δυνατότητα να προωθήσει την αναγκαία αλλαγή εκ των έσω, οδηγώντας τελικά σε αλλαγή καθεστώτος.
Κάθε αξιωματικός του στρατού οφείλει να σταθεί και να αναρωτηθεί: πώς θέλω να υπηρετήσω τη χώρα μου;
Θέλω να συνεχίσω να στηρίζω μια ομάδα αντιδραστικών, αυτάρεσκων ηλικιωμένων που έχουν από καιρό χάσει τη σημασία τους, φορώντας το ψευδές ένδυμα της ευσέβειας για να φαίνονται ευσεβείς, ενώ υποτάσσουν τον λαό σε κακουχία και απελπισία;
Δεν θα έπρεπε να στηρίξω τη νεότερη γενιά που διψά για μια καλύτερη ζωή, για ευκαιρίες, για ένα μέλλον που να δίνει νόημα στην ύπαρξή της;
Δεν θα έπρεπε να συμμετάσχω στην πυροδότηση της αναγέννησης αυτού του μεγαλειώδους έθνους από το τέλμα των τελευταίων 47 ετών που το κατατρώγουν εκ των έσω;
Θέλω να συνεχίσω να προετοιμάζομαι για πόλεμο εναντίον του Ισραήλ, ή να απλώσω ένα ειρηνικό χέρι και να επενδύσω στην οικοδόμηση της χώρας μου, με τον τεράστιο φυσικό και ανθρώπινο πλούτο της, ώστε να βρεθεί στην πρωτοπορία των σύγχρονων δημοκρατικών και προοδευτικών εθνών και να αποκαταστήσει τη δόξα της αρχαίας Περσίας;
Θέλω πραγματικά να συνεχίσω να φορώ παρωπίδες και να αφήνω τη χώρα μου να καταστρέφεται εκ των έσω, ή να γίνω μέρος μιας νεογέννητης πατρίδας και να νιώσω προσωπική υπερηφάνεια συμβάλλοντας στην αναβίωσή της;
Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρη για κάθε αξιωματικό. Ο στρατός οφείλει να συγκροτήσει μια μεταβατική κυβέρνηση και να ανοίξει τον δρόμο για μια νόμιμη, ελεύθερα εκλεγμένη κυβέρνηση, αποκαθιστώντας την αξιοπρέπεια του ιρανικού λαού και το δικαίωμά του στην ελευθερία.
Η ιδέα ότι ο γιος του Σάχη, Ρεζά Παχλαβί, θα μπορούσε να επιστρέψει και να αποκαταστήσει τη μοναρχία είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που χρειάζεται ο ιρανικός λαός. Αντί για μια ακόμη μορφή διαφθοράς ή ένα παλαιό βασίλειο, αξίζουν δημοκρατία και γνήσια ελευθερία.
Τελική ανάλυση: το πεπρωμένο του Ιράν ενδέχεται να εξαρτάται από μία και μόνη, βαθιά επιλογή — το αν ο στρατός θα κάνει το βήμα μπροστά για να αναδιαμορφώσει το μέλλον του έθνους.
“Αντί για μια ακόμη μορφή διαφθοράς ή ένα παλαιό βασίλειο, αξίζουν δημοκρατία και γνήσια ελευθερία”
Δεν είναι απόλυτο αυτό. Οι μισές χώρες τής Ευρώπης έχουν κοινοβουλευτική μοναρχία. Μήπως η Ελλάδα, για να έλθομε στα καθ’ ημάς, έχει καλύτερη δημοκρατία από το ΗΒ και όχι μόνο; Από τον λαό εξαρτάται, αν ποτέ αποκτήσει μία αξιοσέβαστη κυβέρνηση και όχι απ’ αυτόν που θα τον κυβερνήσει.