«Ο επόμενος στόχος είναι η Τουρκία» – Το σχέδιο αναδιάταξης της Μέσης Ανατολής βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη

Χθες, ο ηγέτης του εθνικιστικού MHP και πολιτικός σύμμαχος του Ερντογάν, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, έκανε μια δήλωση που πρέπει να σημειωθεί: “Ο επόμενος στόχος είναι η Τουρκία.” Την ίδια στιγμή, Ισραηλινοί αναλυτές διατυπώνουν την ίδια ακριβώς εκτίμηση.

Ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για το κουρδικό, τους Αλεβίτες, τα νέα σύνορα ή το ευρύτερο γεωπολιτικό σχέδιο για τη Μέση Ανατολή, το βέβαιο είναι πως κάτι βαθύ αλλάζει. Κάποια δύναμη θα ηγηθεί της περιοχής, και γύρω από αυτή τη δυναμική ήδη σχηματίζονται νέες συμμαχίες.

Το Ισραήλ έχει ένα σχέδιο. Η Τουρκία είχε κι εκείνη – απέτυχε. Το Ιράν επίσης – και τώρα καταρρέει. Το σχέδιο του Ισραήλ όμως, προχωρά με πλήρη ταχύτητα.

Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν δεν θα επιβιώσει για πολύ ακόμη με τη σημερινή της μορφή. Δεν πρόκειται για εικασία – αυτή είναι η κατεύθυνση. Ο στόχος είναι η αντικατάσταση του καθεστώτος με ένα νέο, παρόμοιο με αυτό που επιβλήθηκε στη Δαμασκό: ένα καθεστώς που συνάπτει συμφωνίες, συνεργάζεται με τη Δύση και προσαρμόζεται σε ένα νέο σύνολο κανόνων.

Αυτό είναι το μέλλον που σχεδιάζεται για την Τεχεράνη. Ιστορικά, το Ιράν διατηρήθηκε ως αυτοκρατορική Περσία. Αυτή η ενότητα τώρα δοκιμάζεται, ειδικά στα βόρεια, εκεί όπου το κουρδικό στοιχείο ανασυγκροτείται. Μιλάμε για έναν μεγάλο, αρχαίο λαό: 13 έως 14 εκατομμύρια Κούρδοι ζουν εντός του Ιράν. Έχουν υποστεί δεκαετίες καταπίεσης και εξεγέρθηκαν ξανά και ξανά – αλλά κανείς, ούτε καν τα ΜΜΕ, δεν τους έδωσε φωνή.

Σήμερα, η ορμή αλλάζει. Οι κουρδικές κινήσεις στο βόρειο Ιράν αναδιοργανώνονται. Και εδώ τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα: γιατί η Τουρκία άλλαξε ξαφνικά στάση απέναντι στον Αμπντουλάχ Οτσαλάν και το PKK; Από πού προέκυψε η στροφή προς πολιτική επίλυση; Οι εκκλήσεις για αφοπλισμό του PKK, η συζήτηση για αποφυλάκιση του Οτσαλάν – ακόμη και από εθνικιστές – πώς εξηγούνται;

Ο Ερντογάν πιθανότατα κατάλαβε τι έρχεται. Υπάρχει μια συντονισμένη προσπάθεια να διασπαστεί εσωτερικά η Τουρκία – μέσω εθνοτικών και θρησκευτικών εντάσεων. Μιλάμε για σχεδόν 25 εκατομμύρια Κούρδους και εκατομμύρια Αλεβίτες στην Τουρκία. Γι’ αυτό βλέπουμε πλέον πολιτική διαχείριση του κουρδικού, πριν η κατάσταση εκτροχιαστεί.

Αυτά δεν είναι νέα. Προειδοποίησα γι’ αυτό πριν χρόνια. Το είπα τότε: δεν θα κερδίσετε με τη βία. Μπορεί να καταστείλετε τους Κούρδους μία, δύο, δώδεκα φορές – αλλά όχι για πάντα. Τους πολεμάτε 40 χρόνια, κι όμως επιμένουν. Είναι δυνατός λαός, ριζωμένος στη γη του.

Ούτε η προπαγάνδα, ούτε τα ψέματα, ούτε η υποκίνηση που είδαμε στη Συρία θα σταματήσουν αυτή τη φορά. Οι Κούρδοι σε Συρία, Ιράκ, Τουρκία και Ιράν διεκδικούν δικαιώματα. Και ας μη ξεχνάμε: η πατρίδα τους κόπηκε σε τέσσερα με τη συμφωνία Σάικς-Πικό. Ένας Αμερικανός πρέσβης το είχε πει ξεκάθαρα: «Η Σάικς-Πικό έχει τελειώσει. Η περιοχή πρέπει να αποδεχτεί τα νέα σύνορα που έρχονται.» Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Πίσω από κλειστές πόρτες, σχεδιάζονται αλλαγές συνόρων.

Οι Κούρδοι – 40 έως 50 εκατομμύρια άνθρωποι – είναι το μεγαλύτερο έθνος χωρίς κράτος. Αυτό το ζήτημα θα λυθεί, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Και πρέπει να λυθεί, για να υπάρξει μακροπρόθεσμη σταθερότητα. Κάποιοι Κούρδοι βλέπουν διεθνή ρόλο, άλλοι εστιάζουν σε εθνική πατρίδα τύπου ιρακινού Κουρδιστάν. Και οι δύο προσεγγίσεις είναι νόμιμες. Το πρόβλημα δεν είναι οι Κούρδοι – είναι οι περιφερειακές δυνάμεις που τους εκμεταλλεύονται για δικά τους συμφέροντα.

Ας είμαστε ειλικρινείς: οι στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν έχουν τελειώσει. Ιράν και Ισραήλ έχουν μπει σε πορεία σύγκρουσης χωρίς επιστροφή. Το Ιράν είτε θα εγκαταλείψει το πυρηνικό του πρόγραμμα, θα ανοίξει όλες τις εγκαταστάσεις του και θα αλλάξει καθεστώς – είτε θα πέσει στρατιωτικά. Αυτή είναι η πιο πιθανή εξέλιξη.

Το ιρανικό καθεστώς έχει εξαντλήσει τον ρόλο του. Άδειασε τον Περσικό, έπαιξε το παιχνίδι του, και πλέον δεν έχει θέση στο νέο όραμα: τον διάδρομο Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης, τον νέο Δρόμο του Μεταξιού, τη συνεργασία Αράβων–Ισραηλινών, τα σχέδια για «περιφερειακό ΝΑΤΟ» – όλα αυτά.

Και όταν ακούτε δημόσιες καταδίκες για τις ισραηλινές επιθέσεις στο Ιράν – μην ξεγελιέστε. Στο παρασκήνιο υπάρχει συντονισμός. Το Ισραήλ δεν έδρασε μόνο του. Η πολυπλοκότητα των επιχειρήσεων δείχνει σοβαρή πληροφόρηση και υποστήριξη. Αυτός είναι πόλεμος επιβίωσης – όχι ακόμη ένας «γύρος» ανταλλαγής πυρών.

Η ένταση ανεβαίνει ραγδαία. Κτίρια καταρρέουν. Όλοι περιμένουν το επόμενο βήμα του Ισραήλ. Αυτές είναι ενέργειες αλλαγής καθεστώτος – απλώς δεν ονομάζονται έτσι, λόγω διπλωματικής ευαισθησίας.

Αλλά μην έχετε αμφιβολία: αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Το Ισραήλ χτυπά τον πυρήνα του ιρανικού κράτους – τους επιστήμονες, την ανώτατη ηγεσία των Φρουρών της Επανάστασης. Ένας εξ αυτών είχε πει: «Θα βομβαρδίσουμε το Ισραήλ αύριο, αν μας προκαλέσουν.» Σκοτώθηκε πριν καν προλάβει.

Το Ιράν απάντησε πλήττοντας αμάχους στο Τελ Αβίβ – κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Οι πολίτες δεν είναι στόχος. Οι στρατιωτικές και πολιτικές δομές είναι ο νόμιμος αντίπαλος – όχι οικογένειες.

Πού οδηγούμαστε; Αυτή είναι η μεγάλη ερώτηση. Αλλά ένα είναι βέβαιο: ο χάρτης της Μέσης Ανατολής αναδιαμορφώνεται. Οι παλιές ισορροπίες καταρρέουν. Και η καταιγίδα που έρχεται θα καθορίσει ποιοι θα επιβιώσουν – και ποιοι θα παρασυρθούν.