1. Άρχοντας σε κράτη που γίνονται εκλογές -και στην Τουρκία γίνονται κανονικά εκλογές -είναι ο λαός που ψηφίζει και ο οποίος ή πείθεται ή πειθαναγκάζεται από τους υποψηφίους άρχοντές του να τους ψηφίζει.
   Δεν είναι παράδοξο ένας λαός-ο τουρκικός- που μια γενιά δίνει πλειοψηφία στον κ. Έρντογάν και που βλέπει την διάλυση των κομμάτων της Αντιπολιτεύσεως και από πρόσωπα και από αρχές και αξίες -κάτι σαν την Ελλάδα – (δεν υπάρχει τώρα διαφορετικό όραμα από αυτό του κ. Έρντογαν στην Τουρκία ) να μη συνεχίζει να εμπιστεύεται το κόμμα του κ. Έρντογάν και να πιστεύει σε σωτήρες τύπου Ιμάμογλου ,ο οποίος αν εκλεγεί θα στηριχθεί σε διαλυμένα κόμματα -όπως τα δικά μας-.
   Το βρισκω λογικό ένας ”πατέρας και παππούς” πολλών Τούρκων κ. Έρντογαν να ενδιαφέρεται για την μετά από αυτόν εποχή ,- που μπορεί να σημάνει και την αυτοδιάλυση του μεγάλου τουρκικού κράτους ,το οποίο δημιούργησε ο πατέρας όλων των Τούρκων προ 100 χρόνων Κεμαλ Ατατούρκ-.
   ΚΑΙ φυσικά μακροχρόνιες εξουσίες-καθεστώτα διατηρούνται και με κρατική-νόμιμη- βία , εναντίον της οποίας νομίμως διαμαρτύρονται οι πολίτες τους.
   Τους παρεξηγούμε εμείς στην Ελλάδα (και αλλού) γιατί εδώ και 44 χρόνια είμαστε κράτος-μέλος της .Ευρωπαϊκής Ενώσεως ( να θυμόμαστε τον Καραμανλή) -με τα ευρωπαϊκά κεκτημένα μας – αλλά οι Τούρκοι -με όλους τους ηγέτες τους – προτιμούν να είναι περισσότερο Ασιάτες με την σαρία και λιγότερο με τον διαφωτισμό και χριστιανισμό της Ευρώπης , η οποία πάλι-δεν έχει άλλη επιλογή από την ανοχή της , κυρίως γιατί είναι και προσφέρεται να είναι (έστω με ανταλλάγματα) το προκεχωρημένο φυλάκιο της στις ”ορδές” των στρατών και τις ροές των μεταναστών της Ανατολής .
   ΟΜΩΣ όπως όλα τα καθεστώτα ”πέφτουν” -όταν βγει ο τυφλοπόντικας της Ιστορίας -θ πέσει και ο τύραννος Έρντογαν ,αλλά θα αφήσει ”ένα Πούτιν” στο πόδι του , για να συνεχιστεί το μεγαλείο της Τουρκίας , το οποίο ως πατριώτης δικαιούται να επιθυμεί, κάτι που στην Ελλάδα μας παύσαμε και να αναφέρουμε, γιατί ”γεμίσαμε ” από δικαιωματιστές ,ζητιάνους των πάντων εκτός των αξιών που μας κράτησαν σαυττήν την φλούδα γης 30 αιώνες συνεχώς .
   Υ.Γ Υπογραμμίζω τη φράση του άρθρου του κ. Σαββίδη.’ ‘Σε κυβερνητικό επίπεδο καλώς διατηρείται απόσταση από τις εξελίξεις (στην Τουρκία).Μήπως όμως πρέπει να ετοιμαστεί η Αθήνα για όλα τα πιθανά σενάρια;”
   ΦΥΣΙΚΑ -λέω και γράφω-ετοιμάζεται η Αθήνα. Το κάνουν τόσοι ικανοί διπλωμάτες ,στρατιωτικοί και ”μυστικοί” στα ”υπόγεια”.
   Η ΕΛΛΑΣ ΠΡΟΩΡΙΣΤΑΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΣΕΙ .
   ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΤΗΝ 224η ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑΣ ΜΑΣ.

   • Αυτοδιόρθωση . 204η (και όχι 224η) επέτειος της εθνεγερσίας μας , καλό Σαββατοκύριακο.

   • “Άρχοντας σε κράτη που γίνονται εκλογές -και στην Τουρκία γίνονται κανονικά εκλογές -είναι ο λαός που ψηφίζει και ο οποίος ή πείθεται ή πειθαναγκάζεται από τους υποψηφίους άρχοντές του να τους ψηφίζει.”

     Αν ο λαός πειθΑΝΑΓΚΑΖΕΤΑΙ, τότε πώς είναι άρχοντας; Δε μού λες, καταλαβαίνεις καθόλου τι γράφεις, ή πατάς τα πλήκτρα κι ό,τι βγει; Όσο για το πόσο “κανονικά” γίνονται εκλογές στην Τουρκία, είναι ένα ζήτημα, που μόνον αφελείς μπορεί να συζητούν, ή “φίλοι τού “κ.” Εντογάν”, από τον σύλλογό σας εκεί στην Β. Ελλάδα.

     Γράφε λιγότερα, διότι γράφεις πολλές ανοησίες και δίνε τα πρώτα να σού τα διορθώνουν, ώστε να βγάζουν νόημα.

     “Η ΕΛΛΑΣ ΠΡΟΩΡΙΣΤΑΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΣΕΙ .
     ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΤΗΝ 224η ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑΣ ΜΑΣ”

     Ζήτωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω

     • Και πάλι Ζήτω μαζί σας -ευχαριστώ που τα διαβάσατε όλα -προφανώς σας πείραξαν κάποιες αναφορές μου και στην Ελλάδα και η επανάληψη της φράσεως του κ. Σαββίδη στο υστερόγραφο με τη δική μου εκτίμηση, κάτι που ο κ. suspticious -ΩΣ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΣ-παρέκαμψε και έγραψε -και αυτός μεγάλο- σχόλιο .
       Ερώτηση ”ρητορική” (για όλους) .
       Πείθονταν ή πειθαναγκάζονταν με παροχές ,υποσχέσεις και λίγο Κουτσογεωργακικό-Λαλιωτικό -πρασινοφρουρικό νταηλίκι οι Έλληνες για να ψηφίζουν από το 1981-2009 το σύστημα ΠΑΣΟΚ ;.
       Κάτι περισσότερο γνωρίζετε εσείς από το πράσινο νησί.
       Καληνύχτα .

       • Αν ήσουν νεότερος, θα σε συμβούλευα να κόψεις τουλάχιστον την πρωινή, μπας και βελτιωθεί η κατάσταση. Τώρα είναι πολύ αργά πια. Η ζημιά έγινε, αφού δεν είχες εγκαίρως διαβάσει το σύγγραμμα του Δρος. Σεχίρτ “Αι επιπτώσεις τού αυνανισμού πέραν μιας ορισμένης ηλικίας”.

         • Ελπίζω να διαβάσει αυτήν την απάντησή σας ο κ. Σαββίδης και να την σβήσει από τις Ανιχνεύσεις του ,γιατί αμαυρώνουν την εικόνα τους ως σοβαρού ιστοτόπου .
           Ο Δρ Σεχρίτ που τόσο συχνά τον διαβάζετε μάλλον στην ηλικία σας αναφέρεται και δείγματα διαβάζουμε κάθε μέρα.
           Ηρεμήστε θα γράφω και άλλα που δεν θα σας αρέσουν αλλά θα τα διαβάζετε .

         • Όταν τόσο γελοιωδώς πας να ξεστρίψεις από μία σωστή παρατήρηση/διόρθωση που σού κάνω, γράφοντας ανοησίες, τι θέλεις να σού γράψω; Και όχι, δεν διάβασα ολόκληρο το σχόλιό σου, ούτε αναφέρθηκα σε κάτι άλλο, πλην αυτής τής προτάσεως, που έπεσε στο μάτι μου. Είναι η παρατήρηση σωστή, ναι ή όχι; Μίλα σαν άντρας, ρε και άσε τα γυναικουλίστικα κατά μέρος. Τόσο σε πειράζει όταν σού διορθώνουν ένα λάθος; Τόσο κομπλεξικός είσαι, που νομίζεις ότι έχεις το αλάθητο, ή ότι είναι ντροπή να παραδεχτείς ένα σου λάθος; Καλός … χριστιανός με δέκα πήχες εγωισμό!

2. Δεν ξέρω αν είναι σωστή αυτή η ανάλυση.
   Δεν μπορώ να αντιληφθώ, το ειδικό βάρος της Τουρκίας. Είμαι σίγουρος, ότι αυτό το ειδικό βάρος, είναι αντίθετο και εξαιρετικά εναντίον, του οτιδήποτε έχει να κάνει με ευρωπαϊκό πολιτισμό. Ίσως όχι σε οικονομικά, στρατιωτικά (στο μέτρο που είτε λειτουργεί από τη μια, είτε από την άλλη πλευρά- σαν τους διπλούς πράκτορες), αλλά την χρησιμοποιούνε, ως τάχα μου και καλά σταθεροποιητικό παράγοντα, σε ασταθές περιβάλλον και συγχρόνως ως αιτία πλουτισμού, των ελίτ τους. Όμως η Τουρκία ανέκαθεν, είναι προδότρια. Ανέκαθεν από ίδρυσης της το μόνο που έκανε ήταν να απομυζά όλα τα ζουμιά, πολιτισμού εξέλιξης, μόρφωσης και δύναμης. Είχε βέβαια τις προδιαγραφές. Αλλά γιατί την άφησαν να είναι ηγεμόνας σε όλη την κεντρασια;;; Για ποιο λόγο, ενώ μπορούσαν, δεν την περιορησαν ;; Για ποιο λόγο ενώ είχε φτάσει μέχρι την Βιέννη, δεν τους έγινε μάθημα;;;
   Και για ποιο λόγο πρέπει ακόμη και σήμερα να την προσκυνάμε;;; Ως έθνος της βγάζω το καπέλο. Ως ευρωπαϊκή ένωση όμως είναι εχθρός. Δεν διστάζει να παίζει σε 2-3 ταμπλό. Δεν διστάζει να κοροϊδεύει, να εκβιάζει,να κάνει τον μεσάζοντα όπου την καλούν και κυρίως όπου μπορεί να είναι επικεφαλής.
   Άρα, η Ευρώπη τι έχει ακριβώς να κερδίσει απο όλο αυτό;;; Αφού η Τουρκία δεν πρόκειται να την αφήσει να αρπάξει τίποτε από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της πρώην οθωμανικής και νυν τουρκομανικης αυτοκρατορίας;;;
   Είδατε;;; Αν έχεις ένα ιδιοφυές, έστω και δικτατορικο, άτομο στην εξουσία τι μπορείς να κάνεις;;; Αλλα κι έναν λαό που δέχεται την δικτατορία.
   ΟΛΟΙ οι λαοί που έμαθαν στις αυτοκρατορίες, κατά κανόνα δεν έχουν ξεφύγει από αυτό, τον ολοκληρωτισμό.
   Ο ερντογαν είναι ιδιοφυής. Εμείς αντιθέτως έχουμε ανθρωπάκια….σαν αυτά με τις ρίγες…

   • Κατι ήξερε ο Γαιτης….

3. Ψιτ, μάγκες. Και οι οπαδοί της αντιπολίτευσης τουρκικές σημαίες κρατούσαν.

4. Δεν νομίζω ότι είναι θέμα Ερντογάν. Είναι ο “σιδηρούς νόμος της ολιγαρχίας” του Ρόμπερτ Μίχελς. Η ουσία του έγκειται στο γεγονός ότι οι νέοι ηγέτες ανατρέπουν τους παλιούς υποσχόμενοι ριζοσπαστικές αλλαγές αλλά κάνουν τα ίδια. Ας μη ξεχνάμε ότι στην Τουρκία μέχρι το 1950 (;) υπήρχε μονοκομματικό κράτος, ότι ακολούθησαν τρία στρατιωτικά πραξικοπήματα ανά δεκαετία, αρχής γενομένης το 1960 για να ακολουθήσει και το μεταμοντέρνο του 1997 όταν η ηγεσία του στρατού με τελεσίγραφο ανάγκασε τον Ερμπακάν να παραιτηθεί. Ο Ερντογάν με τη βοήθεια του ιμάμη περιθωριοποίησε τον πολιτικό ρόλο του στρατού και επαναλαμβάνει τα ίδια με τον εκλογικό δρόμο. Μας τα έχουν πει ο Στιβ Λεβίτσκι και ο Ντάνιελ Ζίμπλατ στο βιβλίο τους «Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες»: «Το τραγικό παράδοξο στην περίπτωση του εκλογικού δρόμου προς τον αυταρχισμό είναι ότι αυτοί που επιδιώκουν την κατάλυση της δημοκρατίας χρησιμοποιούν συχνά τους ίδιους τους δημοκρατικούς θεσμούς ώστε σταδιακά, “ανεπαισθήτως”, ακόμα και νομιμοφανώς, να πετύχουν τον στόχο τους». Για να επεξηγήσουν: «Ο εκλογικός δρόμος προς την κατάλυση της δημοκρατίας είναι και πιο ύπουλος ίσως… Με την έννοια ότι έχουν την έγκριση εκλεγμένων νομοθετικών σωμάτων ή γίνονται αποδεκτές από τα δικαστήρια». Το είδαμε και στην Αίγυπτο, στην Τυνησία, στο Ιράκ, στη Συρία. Περισσότερο πολιτισμένες μορφές, “ανεπαισθήτως”, όπως μας ε’ιπαν οι προαναφερθέντες βλέπουμε στην Ευρώπη και στη χώρα μας. Με εκλογές με τη μορφή της λευκής επιταγής που είχε καταγγείλει ο Ρουσό πριν 200 και πλέον χρόνια για να ακολουθήσει και ο Καστοριάδης. Το είδαμε και σε προηγμένες πολιτικά χώρες όπως η Γαλλία. Την πρώτη Κυριακή των εκλογών καταγράφηκε η βούληση του γαλλικού λαού, τη δεύτερη αλλοιώθηκε με τη βοήθεια του Συντάγματος και μετά ο Μακρόν έκανε ότι ήθελε σαν να μην έχουν γίνει εκλογές. Το είδαμε στα ευρωπαϊκά δημοψηφίσματα που δεν ήταν αρεστά για το αποτέλεσμά τους και ούτε καν επαναλήφθηκαν (Γαλλία, Ολλανδία) ή επαναλαμβάνονταν μέχρι το επιθυμητό αποτέλεσμα (Δανία, Ιρλανδία). Το βλέπουμε στον μακαρθισμό που πλανάται πάνω από την Ευρώπη, την ΕΕ της μιας άποψης του δόγματος “Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει”. Κάθε άλλη άποψη, όχι κατ’ ανάγκη η αντίθετη, σε αποβάλλει. Η Ευρώπη της Μπέρμποκ και της Κάλας τί περιθώρια έχει; Κόπτεται η Κάλας για τα πάντα αλλά στη χώρα της και στη γειτονική Λετονία καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα του 25% και πλέον του πληθυσμού. Να θυμίσουμε την απόδοση καθεστώτος υποψήφιας προς ένταξη χώρας σε Μολδαβία και Γεωργία που αναπαράγουν νέες “Ουκρανίες” αφού εκεί υπάρχου αυτόνομες περιοχές στις οποίες υπάρχουν ρωσικά στρατεύματα. Οι λαοί σιωπούν γιατί η σχετική ευημερία που απολαμβάνει η Ευρώπη αλλοτριώνει. Όσον αφορά την Τουρκία “έτσι θα παει” όπως έλεγε και ένας φίλος μου. Απλά θα αλλάζει μορφές. Ας μη ξεχνάμε. Η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο ακριβώς. Και ο Ερντογάν ως δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης είχε φυλακιστεί διότι σε ομιλία του είχε απαγγείλει “απαγορευμένους” στίχους. Ακολούθως έγινε πρωθυπουργός για να εφαρμόσει τα ίδια με διαφορετικό ίσως τρόπο. Και η χώρα μας; Στη χώρα μας δεν ψηφίζουμε ελεύθερα. Όχι διότι κάποιος μας σκοπεύει, ούτε μόνον διότι η ψήφος μας είναι λευκή επιταγή αλλά διότι το πελατειακό στη χώρα μας είναι τόσο έντονο και παίρνει τόσες μορφές που καθορίζει τα πάντα σε όλα τα επίπεδα. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι ζούμε στη σκιά της Τουρκίας. Και το πολιτικό σύστημα κάνει τα πάντα να αναδεικνύει αυτή την πτυχή που έχει μεταβληθεί σε ψύχωση. Αν δεν απαλλαγούμε από τη σκιά της Τουρκίας ποτέ δεν θα μπορέσουμε να ατενίσουμε ως έθνος το μέλλον

   • Το σχόλιό σου με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Ίσως και ο Ιμάμογλου, αν έλθει ποτέ στην εξουσία, να κάνει τα ίδια. Θυμούμαι μία ταινία, που είχα δει παλιά, Οι τυχοδιώκτες, και διαπραγματευόταν ακριβώς αυτό το θέμα.

     Η Τουρκία θα είναι πάντα Τουρκία και στην πολιτική της απέναντι στην Ελλάδα, γι αυτό είναι όντως τραγικό ότι καταντήσαμε να ζούμε στη σκιά της.

   • Να συμπληρώσω κάτι ακόμη στο παραπάνω μου σχόλιο:

     Πολύ χαρακτηριστικά τα παραδείγματα αυταρχισμού των Βρυξελλών, τα οποία αναφέρεις. Ξέχασες και την ωμή παρέμβασή των στα εσωτερικά τής Αυστρίας το 2000 (;), λόγω τής εκλογής τού “Αυστριακού Κόμματος τής Ελευθερίας” (FPÖ) τού μακαρίτη πλέον Jörg Haider, σε απολύτως ελεύθερες εκλογές. Επειδή δεν το ενέκριναν, υποχρέωσαν τον Haider να παραιτηθεί από τον κυβερνητικό σχηματισμό! Καινούριοι τότε ακόμη, “ψαράκια”, οι Αυστριακοί στην ΕΟΚ, υπάκουσαν. Σήμερα και πάλι το ίδιο κόμμα ψηφίζουν, αλλά κανείς δεν τούς κάνει παρατηρήσεις. Ξεψάρωσαν, βλέπεις.

     Η Τουρκία, όπως και κανένα άλλο μουσουλμανικό κράτος, δεν μπορεί να εκδημοκρατιστεί, όπως είχε εξηγήσει πριν πολλά χρόνια α αείμνηστος Νεοκλής Σαρρής, επειδή, αν διατηρεί ένα κοσμικό προφίλ, αυτό γίνεται με την εκ τού προσκηνίου, ή παρασκηνίου επέμβαση τού στρατού. Αν αυτή λέιψει, κινδυνεύει να κυλήσει σε χειρότερο αυταρχισμό, την θεοκρατία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Ιράν, πριν και μετά το 1979 και η Τουρκία, μέχρις αναλήψεως τής εξουσίας από τον Ερντογάν και τής σταδιακής εξάλειψης τού κεμαλικού στρατού.

     Αλλά όταν βλέπεις την “δημοκρατική νοοτροπία” τού Βρυξελλίνου, … τι θες τι γυρεύεις.

5. Αναζητώ τρόπους για να απαλλαγούμε από τις σκιές, της Ευρωπαϊκής Ενώσεως πρώτα και της Τουρκίας στη συνέχεια ,αφού με την δεύτερη είμαστε γείτονες -και έχουμε στην Κωνσταντινούπολη την καρδιά του Ελληνισμού και την έδρα της Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης -και με την πρώτη -εκτός του ότι έχουμε άλλους 26 φίλους-αδελφούς μας τρέφει κυριολεκτικά- και μας γλυτώνει από Έλληνες σωτήρες τύπου Έρντογαν, που φλέγονται από μονοκομματικές και αντιδημοκρατικές ιδέες .
   Ξεχνάμε τι ζήσαμε από το 1944-1974 ;.
   Φυσικά και αναμένω ενημέρωση για τους τρόπους απαλλαγής μας (μήπως με πόλεμο, όπως το 1919-1922);) από την σκιά της γείτονος Τουρκίας για να μπορέσουμε να ατενίσουμε ως έθνος το μέλλον μας ,αγαπητέ φίλε κ. Μακροδημόπουλε.
   ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

6. Τίποτα τὸ Ἑλληνικὸ καὶ τὸ Ὀρθόδοξο στά πέριξ. Κάποιος τὸ εἶπε σ` αὐτὴν τὴ σελίδα.
   «Ὁ βήχας τοῦ Ἰουστινιανοῦ δὲν ἔχει μεταφραστεῖ ἀκόμη. Ἐξ οὗ καὶ ἡ δυσκολία νὰ κατανοηθεῖ ὡς τὶς μέρες μας ἡ δημιουργία τοῦ Βυζαντίου.»

   Ὁ θεὸς φαίνεται κάνει κάστινγκ γιὰ νὰ βρεῖ κάποιον νὰ χτίσει τὴν πόλη. Δὲν ξέρει ὅτι εἶναι χτισμένη ἡ Κωνσταντίνου πόλη, ἀπὸ Κωνσταντῖνο δηλαδή. Ὁ Ἰουστινιανός βρῆκε ἀπό τότε τήν Θεοδώρα του. Ἐδῶ ἀκόμα νά κατανοήσουν ὅτι ὑπάρχουν καί κάποια θέματα σοβαρὰ πού ἔχουν γίνει γιὰ γυναῖκες. Καὶ γιὰ τὴν ἀθανασία.
   Δὲν περιμένουμε τὸ Ἑλληνικὸ καὶ τὸ Ὀρθόδοξο οὔτε ἀπὸ τὴν Εὐρώπη οὔτε ἀπὸ τὴν Τουρκία. Μοναδική ἡ ἰδιαιτερότητά μας. Εἶναι γραμμένο ἀπὸ τοὺς ποιητές μας ὅταν συναισθάνθηκαν , ὅπως ὁ Διονύσιος Σολωμός:

   «Tο χάραμα επήρα
   Tου Ήλιου το δρόμο,
   Kρεμώντας τη λύρα
   Tη δίκαιη στον ώμο,―
   Kι’ απ’ όπου χαράζει
   Ώς όπου βυθά,
   Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι.»

   ᾿Αντιγράφω ἀπό τό ἄρθρο τοῦ Ρούντι Ρινάλντι
   «Υπάρχει, και πόση, «αγωνία αυτού του Τόπου για ζωή»;», γιατί αὐτό εἶναι τό σημαντικό γιά ἐμᾶς.
   ῾Υπάρχει καί πόση ἀγωνία τῶν ῾Ελλήνων;

   • «Ὁ βήχας τοῦ Ἰουστινιανοῦ δὲν ἔχει μεταφραστεῖ ἀκόμη. Ἐξ οὗ καὶ ἡ δυσκολία νὰ κατανοηθεῖ ὡς τὶς μέρες μας ἡ δημιουργία τοῦ Βυζαντίου.»

     Παραθέτω διάφορες μεταφράσεις, μπας και βοηθήσουν να κατανοηθεί η δημιουργία τού Βυζαντίου:

     Βήχας είναι …… τι δεν καταλαβαίνεις;

     • Κάνα σιροπάκι γιά τόν ἔρωτα; Ὁ ἔρωτας καὶ ὁ βήχας, ὡς γνωστόν, δὲν κρύβονται.

       ¨ Ο έρωτας, όνομα ουσιαστικόν, πολύ ουσιαστικόν ¨ καὶ ἀπόλυτα Ἑλληνικό, παιδὶ τῆς ἔλλειψης

       ΄Θα πενθώ πάντα – μ’ ακούς; – για σένα,
       μόνος, στον Παράδεισο ΄

       γιατί νιώθει τὴν ἔλλειψη ὁ ἄνδρας ποὺ δημιουργήθηκε πρῶτα.

       • “Κάνα σιροπάκι γιά τόν ἔρωτα;”
         Mα … ο έρωτας δεν είναι ο ίδιος σιρόπι;

         “Ο έρωτας, όνομα ουσιαστικόν, πολύ ουσιαστικόν ¨”
         Έδωσε κάποτε στον αείμνηστο Τριχόπουλο ποιήματά της να τα διαβάσει, επειδή ο Τριχόπουλος δεν είχε ασχοληθεί, ούτε πολυσυμπαθούσε την ποίηση. Το επόμενο πρωί τον πήρε στο τηλέφωνο, για να δει αν τού άρεσαν. “Βρε Κική μου”, τής λέει εκείνος, “ξενύχτησα όλο το βράδυ διαβάζοντάς σε, αλλά δεν μπόρεσα να βγάλω άκρια…”

         “΄Θα πενθώ πάντα – μ’ ακούς; – για σένα,
         μόνος, στον Παράδεισο ΄”

         Μήπως … μού την πέφτεις; 🙂

         • Ὁ Καθηγητὴς Ἐπιδημιολογίας; Ποῦ νὰ καταλάβει; Δὲν εἶναι ἐπιδημία ὁ ἔρωτας, δὲν κολλάει ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλο.

           “΄Θα πενθώ πάντα – μ’ ακούς; – για σένα,
μόνος, στον Παράδεισο ΄”
           Ὁ στίχος του Ἐλύτη. Τί φαντάζεσαι, ὅτι δὲν ἀπευθυνόταν σὲ κάποια Μαλάμω;

         • “Τί φαντάζεσαι, ὅτι δὲν ἀπευθυνόταν σὲ κάποια Μαλάμω;”

           Πού να ξέρω, μπας κι έχω ασχοληθεί με ποίηση περισσότερο από τον Τριχόπουλο; Ναι, επιδημιολόγος διεθνούς φήμης ήταν, ακαδημαϊκός, καθηγητής στο Χάρβαρντ και την Αθήνα και όλα αυτά, χωρίς να έχει διαβάσει ποίηση; Το διανοείσαι;

         • Ο έρωτας

           Ἀπὸ τὰ μάτια, λένε κάμποσοι,
           πιάνετ’ ὁ ἔρως… ἐγὼ θαρρῶ,
           πὼς σὰν δὲν ἔχῃς στὴν τσέπη γρόσι,
           δὲν τὸν τσακόνεις τὸν πονηρό.

           Ὁ ἔρως, εἶπαν καὶ λένε ἄλλοι,
           πὼς τριγυρίζει παντοῦ στραβός,
           δὲν τὸν ξιππάζουν νειᾶτα καὶ κάλλη,
           καὶ σ’ ὅλα τἄλλα εἶναι βουβός.

           Ἐγὼ πιστεύω πὼς τοῦτος ἔχει
           τέσσερα μάτια γλαρὰ γλαρά,
           κι’ ἐκεῖ κτυπάει, ἐκεῖθε τρέχει,
           ὅπου ξανοίγει λάμψι παρᾶ.

           Τὸ τρελλοπαῖδι τῆς Ἀφροδίτης
           ἐξεβουβάθη μὲ τὸν καιρό,
           κι’ εἶναι στῇς προῖκες πρῶτος μεσίτης·
           λέγω ἀλήθεια, νὰ σᾶς χαρῶ.

           ( Γεώργιος Σουρής, Φεβρουάριος 1880).

     • Ὄχι, γιατί δὲν ὑπάρχουν Ἑλληνόπουλα ποὺ νὰ μὴν ἔχουν γαλουχηθεῖ μὲ τὴν ποίηση, ὅπως τὰ ἔπη τοῦ Ὁμήρου ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα. Μπορεῖ νὰ μὴν ἔχει διαβάσει ποίηση, ἀλλὰ ἔχει μεγαλώσει κι αὐτὸς μὲ τὶς ἱστορίες τοῦ Ὀδυσσέα καὶ τῆς Πηνελόπης καὶ πῶς ἀναγνωρίσθηκαν μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια καὶ τί εἶχε κάνει ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο. Πάντα ἐπίκαιρη αὐτή ἡ ἱστορία, μέχρι ταινία γυρίζεται.

Comments are closed.