Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης
Η περίπτωση του Νίκου Καρανίκα είναι μια ελληνική εκδοχή της ανόδου της ασημαντότητας στο πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο.
Συνεχίζω να αντιμετωπίζω τον συντοπίτη μου με την ίδια συμπάθεια την οποία τρέφω για όλους τους μικροκατεργάρηδες λαϊκής καταγωγής οι οποίοι προσπαθούν με διάφορες μηχανεύσεις να βολέψουν το τομάρι τους. Γνωρίζω και βιωματικά τι σημαίνει φτώχεια, ανέχεια και στέρηση αναγνώρισης λόγω ταξικής καταγωγής και ποια ψυχοδιαλυτική ισχύ έχει και η μόνη ανάμνησή τους.
Η συγκεκριμένη γραφική φυσιογνωμία δεν είναι η χειρότερη περίπτωση ανθρώπου σε τούτη την χώρα.
Αλλά είμαστε αναγκασμένο να κρίνουμε τις πράξεις του ως δημοσίου προσώπου. Είτε μας αρέσει, είτε όχι, ο Νίκος Καρανίκας είναι ένα πρόσωπο της mainstream δημοσιότητας του ψηφιακού χώρου και ο λόγος του “μετράει”.
Μια πρώτη διευκρίνιση. Οι Καρανίκες αυτού του κόσμου δεν εκφράζουν απόψεις και ιδέες, πνευματικά ενδιαφέροντα, αλλά ούτε και οικονομικά συμφέροντα, απλώς επιλέγουν κάθε φορά πλευρά και στρατόπεδο σε μια πολιτική διάταξη δυνάμεων για να βολέψουν το σαρκίο τους.
Κατά συνέπεια ο Νίκος Καρανίκας δεν αποχώρησε απλώς, αλλά προανάγγειλε και την αλλαγή πλευράς. Έστειλε το μήνυμα της διαθεσιμότητάς του προς κάποιους παραλήπτες. Εκδήλωσε την βούλησή του να αλλάξει και πάλι πλευρά.
Δεν θεωρώ ότι έδρασε καθ΄ υπόδειξη, διότι δεν υποτιμώ το ένστικτο της επιβίωσης των λαϊκής καταγωγής ανθρώπων. Ειδικότερα εκείνων που δεν διαθέτουν αναστοχαστική ικανότητα και αίσθηση του χρέους και της ευθύνης απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.
Προσπάθησα να κατανοήσω την σπουδή του να αποχωρήσει από το συγκεκριμένο κόμμα. Για ποιόν ή ποιους λόγους εκδήλωσε δημοσίως την επιθυμία του να αλλάξει τώρα πλευρά. Ή καλύτερα να προετοιμάσει το έδαφος προς μια τέτοια κατεύθυνση.
Προσέτρεξα στην γλώσσα του ασυνάρτητου σε γενικές γραμμές κειμένου του για να αναζητήσω αιτίες της αποχώρησής του, αλλά ο κύριος “πολιτικός” λόγος του δεν βοηθάει, διότι δεν υπερβαίνει τον ιδεολογικοπολιτικό ορίζοντα και την νοοτροπία των μελών περιθωριακών γκρουπούσκουλων όπως φαίνεται και από την χρήση και από τον ίδιο της απαρχαιωμένης γλώσσας του ποικιλώνυμου παλαιο- και νεοσταλινικού περιθωρίου: “φράξια”, “εισοδισμός” κλπ.
Ωστόσο υπάρχει ένα σημείο κλειδί στην κακοδιατυπωμένη δήλωσή του, το οποίο θα μπορούσε να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τους μύχιους πόθους και τις επιθυμίες του παλιού φίλου και συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα.
Είναι η φράση όπου εξομοιώνει τον Στέφανο Κασσελάκη με τον Αλέξη Τσίπρα: “Ο πρόεδρος Κασσελάκης δεν τόλμησε όπως δεν τόλμησε και ο Τσίπρας”.
Σύμφωνα με αυτήν την διατύπωση οι δύο πρόεδροι συμπίπτουν στην ατολμία τους, η οποία αναγορεύεται σε κριτήριο αποδοχής ή απόρριψής τους. Είναι προφανώς ότι μια τέτοια σύγκριση και ένα τέτοιο κριτήριο αξιολόγησης αποβαίνει υπέρ του Αλέξη Τσίπρα.
Και τούτο ενισχύεται στην συνέχεια με την βιοτριολική μομφή προς τον Στέφανο Κασσελάκη ότι στερείται ακριβοδίκαιης “πυγμής”, εφόσον “έδειξε την δήθεν μαγκιά του”, “έδειξε πυγμή εκεί που δεν χρειαζόταν, εκεί που μπόρεσε και τον παίρνει να κάνει τον ισχυρό” (αυτή η αντιδραστική οικειότητα – ήδη ο Λ. Τρότσκι γνώριζε ότι “η οικειότητα δεν εκφράζει καθόλου τη βαθειά αγάπη, συχνά μαρτυράει έλλειψη πολιτικής ή ηθικής καλλιέργειας” – και το γλωσσικό υβρίδιο σταλινικής και κουτσαβάκικης προέλευσης στην οποία εκφέρεται ο λόγος της κυρίαρχης Αριστεράς των ημερών μας είναι μια ακόμη μαρτυρία για την συνολική πολιτική και ηθική διάλυση του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου) ενάντια σε εκείνους που “λειτουργούν δίχως δόλο όπως η πλειοψηφία των μελών του κόμματος”.
Ο Νίκος Καρανίκας ενώ προσπαθεί να εμφανιστεί ο ίδιος ως θύμα και ως απλός στρατιώτης μιας ιδέας, αναλαμβάνει αυτοκλήτως με την τοξική (ο όρος τοξικός τον οποίο αρέσκεται να χρησιμοποιεί διαστρεβλωμένα και το περιβάλλον του Κ. Μητσοτάκη έχει την ρίζα του στις αναζητήσεις της αμερικανικής φεμινιστικής Αριστεράς στα τέλη της δεκαετίας του 1970, αρχές της δεκαετίας του 1980) μομφή του προς τον πρόεδρο του Κινήματος Δημοκρατίας για έλλειψη πυγμής ρόλο θύτη ο οποίος επιχειρεί να κατακρεουργήσει συνολικά το συγκεκριμένο πολιτικό πρόσωπο.
Αν κάτι χαρακτηρίζει έναν πολιτικό και κυρίως έναν πολιτικό ηγέτη είναι η ικανότητά του να λαμβάνει αποφάσεις, η “πυγμή” του.
Το περίεργο δεν είναι ότι ένας γραφικός και πολιτικά αναλφάβητος όπως ο Νίκος Καρανίκας κατηγορεί τον Στέφανο Κασσελάκη ως ανίκανο, αλλά η στιγμή κατά την οποία γίνεται τούτο (όπως και οι δηλώσεις του κ. Αντώναρου).
Το “Κίνημα Δημοκρατίας” μετά από ένα μεγάλο και φλύαρο διάστημα πολιτικής εργασιοθεραπείας στο πλαίσιο των συμβατικών αντιλήψεων περί πολιτικής και λειτουργώντας σπασμωδικά και ανακλαστικά σε διάφορα γεγονότα και σε μια ξένη ατζέντα, φάνηκε σε δύο περιπτώσεις τον τελευταίο καιρό να επιχειρεί να αναλάβει με αξιώσεις τα ηνία στην αντικυβερνητική πρωτοβουλία των κινήσεων στον χώρο των κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Το “Κίνημα” και η εκπροσώπησή του φάνηκε ότι βρίσκουν κάποια πρώτα διακριτά και κρίσιμα “πατήματα” στο πεδίο της δημόσιας αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση. Δύο περιπτώσεις προσέλκυσαν το ενδιαφέρον μου, οι οποίες φανέρωναν ότι ο φορέας αρχίζει να εισέρχεται με αξιώσεις στα βαθύτερα της πολιτικής.
Τυχαίες επιλογές; Απλή σύμπτωση; Δεν γνωρίζω. Δεν διαθέτω τα απαραίτητα στοιχεία της λειτουργίας του συγκεκριμένου κόμματος για να κρίνω.
Αλλά εάν εγώ μπορώ να περιμένω για να διαπιστώσω την ορθότητα ή όχι των εκτιμήσεών μου, κάποιοι άλλοι είναι αναγκασμένοι να αντιδρούν άμεσα. Και όντως αντέδρασαν αμέσως.
Αρκεί μόνο να παρακολουθήσει κανείς προσεκτικώς τις αντιδράσεις των μισθωμένων fake αναρτήσεων με τις οποίες επιχειρείται στο πλαίσιο του διαρκούς επικοινωνιακού ανταρτοπολέμου να απομειωθεί η έκταση, η επίδραση και η σημασία των δημόσιων τοποθετήσεων του συγκεκριμένου κόμματος και κυρίως του προέδρου του, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω παρά την μεγάλη φθορά και γενικότερη υποβάθμιση που υπέστη η δημόσια παρουσία του συνεχίζει να διατηρεί την θετική και επιδραστική εικόνα του στον κόσμο του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Συγχρόνως κάποιοι στο συγκεκριμένο κόμμα έχουν αρχίσει να λοξοκοιτάζουν προς άλλες κατευθύνσεις και να κάνουν δεύτερες και τρίτες σκέψεις. Ο Νίκος Καρανίκας δεν βιάστηκε, απλώς η κίνησή του έχει προδρομικό χαρακτήρα. Όσο θα περνάει ο καιρός, τόσο θα αυξάνονται οι “πιέσεις” σε πρόσωπα και καταστάσεις που αφορούν το Κίνημα Δημοκρατίας και τον Στέφανο Κασσελάκη. Και θα προκαλούνται νέες τεχνητές κρίσεις με στόχο την αξιοπιστία του εγχειρήματος και του ηγέτη του.
Οι σταλινικοί κάθε κοπής θέλουν να έχουν τον τελευταίο λόγο. Και χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να το πετύχουν. Οι “συνταγές” τους είναι γνωστές.
Αυτό που διαφοροποιεί την συγκεκριμένη περίπτωση από τις διάφορες αριστερές “ενδοπαραταξιακές” συγκρούσεις είναι ότι εδώ έχουμε μια σύμπτωση συμφερόντων των σταλινικών της Αριστεράς με τους κλεπτοκράτες της Δεξιάς. Οι δυό τους βρίσκονται σε άτυπο αλλά σταθερό συντονισμό για την αποκατάσταση της ελληνικής “κανονικότητας”.
Πρακτικώς επιστροφή στην ελληνική κανονικότητα σημαίνει στην σφαίρα της τρέχουσας συγκυρίας αφενός πολιτικοκομματική αποκατάσταση του Αλέξη Τσίπρα, αφετέρου την ταυτόχρονη συμφιλίωση και αποδοχή της κλεπτοκρατίας από όλους ως κυρίαρχο modus vivendi στην Ελληνική Δημοκρατία.
Το τελευταίο δεν θα είναι και τόσο δύσκολο διότι μεγάλα τμήματα της ελληνικής Αριστεράς είναι διαποτισμένα από τις πρακτικές της διαφθοράς σε κρίσιμους θεσμούς για την δημοκρατία, όπως είναι λ.χ. ο εργατικός συνδικαλισμός.
Ο Νίκος Καρανίκας λειτούργησε στο παρελθόν στο όνομα της Αριστεράς ως πολιτικό και ηθικό “πλυντήριο” για τον Άδωνη Γεωργιάδη, γύρω από την αποκατάσταση του Αλέξη Τσίπρα επιχειρείται να στηθεί ένα “στεγνοκαθαριστήριο” μεγέθους για την ελληνική κλεπτοκρατία.
Όλοι προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο. Εις βάρος κάθε τι που αντιστρατεύεται εκούσια ή και ακούσια μια τέτοια κατάληξη των πραγμάτων. Οι σταλινικοί έχουν επωμιστεί την εκκαθάριση και τακτοποίηση του συσχετισμού δύναμης των διαφόρων εκφάνσεων του χώρου τους, οι δεξιοί νεοφιλελεύθεροι, αυτό το στήριγμα της ελληνικής κλεπτοκρατίας, τις φωνές των συντηρητικών νοικοκυραίων στην “πολυκατοικία” τους. Και οι δύο πλευρές προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο και να μην αφήσουν τα πράγματα να εκτραπούν σε άλλες κατευθύνσεις.
Η πλευρά του διαφθορέα Κ. Μητσοτάκη επιθυμεί διακαώς εκλογικό αντίπαλο, ο οποίος θα σχετίζεται με τον παλαιότερο κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ – αυτό ήδη φαίνεται από διάφορους “συγχρονισμούς” συμπεριφορών – και θα κάνει πλάτες σε όλες τις μεθοδεύσεις “εκκαθαρίσεων”, “συγχωνεύσεων” και νέων “συμπλεύσεων” των διαφόρων σχημάτων, του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανόμενου.
Η αποχώρηση του Νίκου Καρανίκα είναι το προοίμιο σε μια “ιστορία” που τώρα αρχίζει να γράφεται…
Αν και οι προγνώσεις στην πολιτική είναι επίφοβες λόγω της διαρκούς αλλαγής των συνθηκών θα διακινδυνεύσω τον ακόλουθο ισχυρισμό: από την στιγμή που θα αρχίσει να μορφοποιείται ένα οποιαδήποτε ευρύτερο νέο σχήμα από το στελεχικό δυναμικό του “παλιού” οι “πιέσεις” προς τα μέλη και τους φίλους του Κινήματος Δημοκρατίας θα είναι εξοντωτικές.
Διότι στρατηγικός στόχος των σταλινικών και του μητσοτακισμού σε αυτές τις περιπτώσεις δεν μπορεί παρά να είναι η όσο το δυνατόν χαμηλότερη αντιπροσωπευτικότητα και εγκυρότητα υποψηφιοτήτων ανά την χώρα για το συγκεκριμένο κόμμα στις επόμενες εκλογές.
Ο αποκλεισμός από τα σύστημα πληροφόρησης την προεκλογική περίοδο θα πρέπει να θεωρείται δεδομένος, όπως δεδομένη θα είναι και η αδυναμία “θυματοποίησης”, την τελευταία στιγμή, του πολιτικού φορέα για προσέλκυση συμπαθειών από την διάχυτη αγανάκτηση.
Λαμβάνοντας υπόψη την νωχέλεια και την αναβλητικότητα – μόνο στην περίπτωση αποκλεισμού και καταπολέμησης εσωτερικών αντιπάλων υπάρχει “θόρυβος”, οργασμός πρωτοβουλιών και επινοήσεων – με την οποία κινούνται τα σχήματα της Αριστεράς και το Κίνημα Δημοκρατίας στελεχώνεται από τέτοιο κόσμο, θεωρώ βέβαιο τον εγκλωβισμό του στις παλιές έξεις του χώρου, αλλά η ευκαιρία του Στέφανου Κασσελάκη είναι… χτες!
*Ο Όμηρος Ταχμαζίδης σπούδασε φιλοσοφία και ιστορία στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης (Γερμανία) από όπου απέκτησε και τον τίτλο του Magister Artium με την εργασία του, στο τμήμα φιλοσοφίας και υπό την εποπτεία του φιλοσόφου Reiner Wiehl, “Η έννοια του χρόνου στην φιλοσοφία του F.W.J. Schelling”. Ζει στην Θεσσαλονίκη. Ασχολήθηκε επαγγελματικά ως “κειμενεργάτης” με την δημοσιογραφία, τις μεταφράσεις φιλοσοφικών κειμένων, ως τεχνικός σύμβουλος εργατικών συνδικαλιστικών φορέων, αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά, “δικτυογραφεί” και διατηρεί στο facebook την σελίδα κριτικής βιβλίου “Ομηρικοί λόγοι”. Από το 2011 πραγματοποιεί την πρώτη εκδοχή ελληνικού café Philo σε διάφορα καφέ της Θεσσαλονίκης υπό τον τίτλο “Φιλοσοφικές νυκτηγορίες” με επίκεντρο θέματα από την σύγχρονη φιλοσοφία.
*Τα κείμενα που δημοσιεύονται εκφράζουν τους συντάκτες τους
