Του ΚΩΣΤΑ Δ.ΜΠΛΙΑΤΚΑ
Τι μένει; Ο μεγάλος πόνος, η συνειδητοποίηση του πόσο λίγοι είμαστε ,κράτος και πολίτες, μπροστά στις απαιτήσεις μιας ποιοτικής κοινωνίας σοβαρών κανόνων πολιτικής προστασίας. Το πόσο λίγα ξέρουμε περί της διαχείρισης κρίσεων, της αντιμετώπισης της πυρκαγιάς, του σεισμού, της πλημμύρας. Το πόσο πίσω είμαστε στα σχέδια ετοιμότητας , το πόσο πίσω είμαστε στην αυτοοργάνωση στις γειτονιές, στις κατασκηνώσεις, στα θέρετρα. Το πόσο ανεύθυνα και δημοσιοϋπαλληλικά μπορεί να αντιδρά ένας υπεύθυνος που επιβάλλεται να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Το πόσο νοιάζει την εξουσία η επικοινωνιακή διαχείριση της συμφοράς και η αποποίηση των ευθυνών. Έχουμε δουλειά μπροστά μας. Αυτή τη φορά ας τιμήσουμε τη μνήμη των θυμάτων με οργάνωση, σχέδιο, δουλειά, ετοιμότητα και ας γίνουμε επιτέλους μια χώρα σεβασμού σοβαρών κανόνων.
Μενει κ. Μπλιατκα να δειχνεις τον τελευταιο υπευθυνο -που μαλιστα καμωνονταν και για Ηρακλειες δυναμεις εδω και 3,5 χρονια -γιατι συλλογικη ενοχη δεν υπαρχει και αν καταλογιζεται ειναι αυταπατη και μη ευθυνη.
Δεν φταινε ολα τα ποντικια ,γιατι ενας ποντικος εφαγε το τυρι ,αλλα αν φθασουμε στην ευθυνη, ας ξεκινησουμε πρωτα απο τον ενα ποντικο , που εφαγε το τυρι και ας φθασουμε στην μανα ”που τον γεννησε” και τον Θεο ,που τον επλασε.