του Αθανάσιου Μπούνταλη, Χημικού Ερευνητή
Προσφάτως σχολίασα την συνέντευξη της κας Καρυστιανού, αναλύοντας βήμα-βήμα την αλληλουχία ερωτήσεων που οδήγησαν στο μίνι σκάνδαλο γύρω από τις αμβλώσεις. Εν συντομία διαπίστωνα ότι:
1) Η ίδια η κα Καρυστιανού ουδεμία πρόθεση είχε να αναδείξει το θέμα.
2) Αυτό της τοποθετήθηκε, κατόπιν προπαρασκευής, ως πεπονόφλουδα.
3) Η ίδια, είτε θα επέλεγε να πατήσει την πεπονόφλουδα – όπως και έκανε – οδηγώντας σε μαζικό παραλήρημα, είτε θα επέλεγε να την αποφύγει, προκαλώντας ίσως χειρότερο παραλήρημα.
4) Η ίδια η κα Καρυστιανού προσπάθησε να αναδείξει την ηθική πολυπλοκότητα του θέματος, που έχει να εξισορροπήσει δύο πλευρές. Με την φράση ότι είναι «θέμα δημόσιας διαβούλευσης» άνοιξε τον Ασκό του Αιόλου.
Σημειωτέον ότι το παρόν σχόλιο διόλου έχει ως αντικείμενο το ζήτημα των αμβλώσεων καθαυτό. Αφορά μόνον στην χρήση του ως πολιτικού όπλου, όπως στην παραπάνω περίπτωση.
Για την ιστορία, τα των αμβλώσεων στην Ελλάδα ρυθμίζονται βάσει του ν. 1609/1986.
-Βάσει νόμου.
-Που κάποτε συζητήθηκε ως νομοσχέδιο.
-Που ετέθη σε διαβούλευση.
-Και που υπερψηφίσθηκε από την τότε Βουλή.
Εξ ορισμού, οτιδήποτε είναι αντικείμενο Νόμου, υπήρξε κάποια στιγμή και αντικείμενο δημόσιας διαβούλευσης – αν μιλάμε για κοινοβουλευτική νομοθεσία και όχι διατάγματα. Και εφόσον οι νόμοι, ακόμα και το Σύνταγμα, μπορούν να αλλάξουν, ακόμα και ο νόμος για τις αμβλώσεις θα μπορούσε υποθετικά να αποτελέσει αντικείμενο δημόσιας διαβούλευσης. Το επιχείρημα «το ζήτημα έχει λυθεί» είναι μάλλον ασθενές, αφού θα μπορούσε να ειπωθεί και για κάθε άλλο νόμο, καταδικάζοντας το Κοινοβούλιο σε αχρηστία και την κοινωνία σε στασιμότητα.
Αυτά είναι τετριμμένες παρατηρήσεις, εντελώς ανεξάρτητες της ιεράς αγανάκτησης όσων προσέτρεξαν να καταδικάσουν την κα Καρυστιανού για την «ανατριχιαστική» της δήλωση. Αν έκανε ένα σφάλμα, αυτό ήταν γραμματικό: αντί για «είναι» θα έπρεπε να είχε πει «θα μπορούσε να αποτελέσει» θέμα δημόσιας διαβούλευσης, αν τυχόν υπάρξει σχετική απαίτηση.
Και για επιπλέον ασφάλεια, θα μπορούσε να προσθέσει ότι είναι ικανοποιημένη με τον παρόντα νόμο και δεν ζητάει αναθεώρησή του.
Αυτό θα την «έσωζε» από το σκάνδαλο και την κατακραυγή, σωστά;
Λάθος.
Η συνέντευξη της κας Λατινοπούλου
Οι ίδιοι δημοσιογράφοι – Νίκος Στραβελάκης και Μίνα Καραμήτρου – πήραν συνέντευξη από την Αφροδίτη Λατινοπούλου μόλις δύο ημέρες μετά, στις 21/1 (διαθέσιμη στο YouTube). Ξεκίνησαν «δυναμικά» ενδιαφερόμενοι για τις ψήφους που θα της πάρει η κα Καρυστιανού, ανταγωνιζόμενη μαζί της «στο μέτωπο της ακροδεξιάς». Και έχοντας ήδη προπαρασκευάσει το έδαφος με το προ διημέρου σκάνδαλο, μπόρεσαν – από το 6:54 της συνέντευξης – να περάσουν πολύ πιο μονοκόμματα στο «ψητό»:
–«Εσείς είστε υπέρ ή κατά των αμβλώσεων;»
Η κα Λατινοπούλου μάλλον σκεφτόταν ότι δεν θα πατήσει την ίδια πεπονόφλουδα έχοντας παρακολουθήσει τα όσα είχαν προηγηθεί με την κα Καρυστιανού. Και απάντησε:
–«Εκτός από την ακραία ίσως περίπτωση του βιασμού, προσωπικά δεν θα έκανα άμβλωση… αναγνωρίζω όμως ξεκάθαρα ότι ο ισχύων νόμος που υπάρχει αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα και δεν πρέπει να αλλάξει… προστατεύει τόσο τα δικαιώματα της γυναίκας όσο και του εμβρύου».
Με άλλα λόγια, θεωρούσε ότι καλώς έχουν νομοθετηθεί τα πράγματα, σημειώνοντας όμως ότι η ίδια μάλλον δεν θα έκανε χρήση του δικαιώματος που της δίνει ο νόμος.
Δεν θα μπορούσα να φανταστώ κάποια απάντηση που να κλείνει με πιο ανώδυνο τρόπο το ζήτημα ώστε η συζήτηση να προχωρήσει σε άλλα θέματα. Όμως ο κ. Στραβελάκης είχε άλλη άποψη:
–«Είστε αρχηγός κόμματος… ένας αρχηγός κόμματος λέει “ναι στον νόμο, αλλά εγώ δε θα ’κανα”. Εμένα αυτό μου κλωτσάει. Λέτε “ναι” σε έναν νόμο που η ίδια δεν θα τηρούσατε ως γυναίκα; Άρα δεν πιστεύετε στον νόμο.»
Του «κλώτσησε» του κ. Στραβελάκη που η κα Λατινοπούλου θα επέλεγε ποια από τα δικαιώματά της θα ασκούσε και ποια όχι. Για να ικανοποιηθεί ο κ. Στραβελάκης και να μην του «κλωτσάει» θα έπρεπε η κα Λατινοπούλου να ξαπλώσει με το στανιό στο χειρουργικό κρεβάτι… για την προστασία των γυναικείων αναπαραγωγικών δικαιωμάτων. Από δικαίωμα, η άμβλωση μετατρέπεται σε υποχρέωση, τουλάχιστον για τις πολιτικές αρχηγούς.
Και η κα Καραμήτρου, αντί να αντιτεθεί στο σχόλιο του συναδέλφου της, συνέχισε με την εκπληκτική ερώτηση:
–«Υπάρχει κανένας λόγος να ανοίγουμε θέματα τα οποία έχει κλείσει πρωτίστως η κοινωνία και μετά οι νόμοι;»
Και πολύ ορθώς η κα Λατινοπούλου απάντησε:
–«Γιατί; Εγώ το άνοιξα κα Καραμήτρου;».
Πράγματι το θέμα το είχε ανοίξει – με πολλή προσπάθεια – η ίδια η κα Καραμήτρου δύο ημέρες νωρίτερα.
Προς μια νέα ερμηνεία του νόμου;
Εν συνεχεία η κα Λατινοπούλου επεχείρησε να κατευθύνει την συζήτηση στο ότι τα νέα κορίτσια χρησιμοποιούν την άμβλωση ως μέθοδο αντισύλληψης και στο ότι το κράτος δεν προστατεύει τις εγκύους. Όμως εις μάτην, αφού ο κ Στραβελάκης, άγρυπνος φρουρός της θεματολογίας, την επανέφερε στην τάξη. Δείχνοντας το κινητό του ισχυρίσθηκε ότι είχε «βροχή» μηνυμάτων από τηλεθεάτριες οι οποίες υποτίθεται ότι δεν έβρισκαν ξεκάθαρη την θέση της. Η κα Λατινοπούλου επανέλαβε τα όσα είχε ήδη πεί, και τα οποία ο στοιχειωδώς νοήμων θα είχε κατανοήσει με την πρώτη. Και πάλι όμως οι δύο δημοσιογράφοι δεν… καταλάβαιναν. Από το 7:20 οπότε ετέθη το θέμα, μέχρι το 13:20, οπότε και τελικώς «κατάλαβαν». Γιατί τέτοια δυσκολία;
Το αξιοσημείωτο είναι ότι «κατάλαβαν» μόνον όταν κατάφεραν να επιβάλλουν μια ιδιαίτερη ερμηνεία του νόμου που ακύρωνε την εξαίρεση του βιασμού που ανέφερε η κα Λατινοπούλου. Σύμφωνα με τον κ. Στραβελάκη:
-«Ο νόμος δεν λέει αν έχει πέσει θύμα βιασμού ή οτιδήποτε. Ο νόμος λέει ότι η γυναίκα μπορεί να κάνει άμβλωση. Tελεία. Δεν λέει: “όταν, αν, αν, αν…”», συγκατανευούσης της κας Καραμήτρου.
Λέγοντας αυτό ο κ. Στραβελάκης επέδειξε – αν μη τι άλλο – τρομακτική άγνοια του νόμου. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να διαβάσει το Άρθρο 2 που ορίζει ότι, αν η έγκυος είναι ενήλικη, η άμβλωση επιτρέπεται μόνον:
-έως την 12η εβδομάδα αν δεν συντρέχουν άλλοι λόγοι
-έως την 19η εβδομάδα αν η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού ή αιμομιξίας
-έως την 24η εβδομάδα αν υπάρχουν σοβαρές ανωμαλίες του εμβρύου
-ανεξαρτήτως σταδίου κυήσεως αν δύο ιατροί βεβαιώσουν κίνδυνο για την ζωή της εγκύου.
Στην περίπτωση δε που η έγκυος είναι ανήλικη, απαιτείται για την άμβλωση και η συγκατάθεση των γονέων.
Δηλαδή ο νόμος λέει και «όταν» και «αν».
Οι δύο συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι εδέησαν να κλείσουν το θέμα μόνον όταν κατάφεραν να αποσπάσουν – μάλλον από κούραση ή άγνοια της κας Λατινοπούλου – την ανωτέρω συμβιβαστική ερμηνεία του νόμου, την χωρίς «όταν» και «αν», που θα έδινε δυνατότητα άμβλωσης ενός υγιούς μωρού στην 39η εβδομάδα της κύησης.
Από αυτό δεν ξέρω τι να συμπεράνω και ομολογώ με βάζει σε σκέψεις. Είναι άγνοια νόμου από δημοσιογράφους πρώτης γραμμής, ή κάτι άλλο;
Ένα όμως συμπέρασμα που προκύπτει πολύ πιο αβίαστα είναι ότι οι αμβλώσεις αποτελούν ένα ζουμερό και ραδιενεργό ζήτημα. Ζήτημα που ετέθη όχι κατόπιν κάποιας ευρείας συζήτησης στην κοινωνία ή κάποιας προϋπάρχουσας τοποθέτησης, αλλά τεχνηέντως και κατόπιν επιμονής των δημοσιογράφων. Πνίγοντας πλειάδα άλλων θεμάτων που φέρνουν την κυβέρνηση σε δύσκολη θέση. Οι αμβλώσεις αποτελούν δηλαδή το ιδανικό πολιτικό ρόπαλο.
Οι θεατές σκόπιμο είναι να αναλύουμε τα κίνητρα εκείνου που επιλέγει κάθε φορά να το θέσει επί τάπητος. Και όσοι δέχονται να παραχωρήσουν συνέντευξη ας κατανοήσουν ότι η χρήση – ή μη – αυτού του πολιτικού ροπάλου εναπόκειται στην δεοντολογία εκείνου που κάνει τις ερωτήσεις.
