Jonathan Spyer
Φωτογραφία: Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, συναντήθηκε με τον Σύρο πρόεδρο Άχμεντ αλ-Σαράα στην Κωνσταντινούπολη, νωρίτερα αυτή την εβδομάδα. (φωτογραφία: Murat Cetinmuhurdar/PPO/Reuters)
ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ: Καθώς η Τουρκία ενισχύει τη δύναμη και την επιρροή της, η εχθρότητα και οι προκλήσεις της απέναντι στο Ισραήλ συνεχίζονται αμείωτα. Οι τελευταίες εβδομάδες ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκές για τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι ο Τούρκος ηγέτης σημειώνει σημαντική πρόοδο στην προσπάθειά του να τοποθετήσει την Τουρκία στο επίκεντρο των περιφερειακών στρατηγικών εξελίξεων. Καθώς η Τουρκία του Ερντογάν εδραιώνει τη δύναμη και την επιρροή της, η αντίθεσή της προς το Ισραήλ και οι ενέργειες αποσταθεροποίησης εναντίον του συνεχίζονται χωρίς διακοπή.
Ας παρατηρήσουμε: αυτή την εβδομάδα, ο Ερντογάν υποδέχθηκε τον Άχμεντ αλ-Σάραα, τον προσωρινό πρόεδρο της Συρίας, στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν η τρίτη επίσκεψη του Σάραα στην Τουρκία από τότε που ανέλαβε την εξουσία στη Συρία. Ο Σύρος ηγέτης ευχαρίστησε τον Ερντογάν για αυτό που χαρακτήρισε ως «κρίσιμη υποστήριξη» της Άγκυρας στην άρση των διεθνών κυρώσεων κατά της χώρας του.
Οι αποφάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης να άρουν τις κυρώσεις κατά της Συρίας ανοίγουν τον δρόμο για την απόκτηση κρίσιμων πόρων ανασυγκρότησης, ενώ παράλληλα ενδέχεται να εδραιώσουν την εξουσία του ίδιου του Σάραα. Παρότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αναγνώρισε τον ρόλο του Σαουδάραβα διαδόχου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν στην επίτευξη αυτής της απόφασης, ο Ερντογάν επιχειρηματολογεί σταθερά τις τελευταίες εβδομάδες υπέρ της άρσης των οικονομικών περιορισμών κατά της Συρίας – και, σύμφωνα με αναφορές, έχει θίξει το θέμα και στις συνομιλίες του με τον Αμερικανό πρόεδρο (με τον οποίο, όπως είπε ο ίδιος ο Τραμπ, διατηρεί «εξαιρετικές σχέσεις»).
Ο νέος Σύρος ηγέτης επιθυμεί εμφανώς να διατηρήσει καλές σχέσεις με το Ριάντ και να αποφύγει την εντύπωση ότι ο ίδιος και το καθεστώς του οφείλουν την ύπαρξή τους αποκλειστικά στον σουνιτικό ισλαμιστικό άξονα Τουρκίας και Εμιράτου του Κατάρ. Ταυτόχρονα, θα ήταν δύσκολο να υπερεκτιμηθεί η κεντρική σημασία της Τουρκίας στις πρόσφατες εξελίξεις στη Συρία.
Καθοριστικής σημασίας υπήρξε η απόφαση της Τουρκίας να μην εγκαταλείψει ποτέ πλήρως τη σουνιτική ισλαμιστική εξέγερση στη Συρία – γεγονός που προσέφερε στον Σάραα το εδαφικό υπόβαθρο για να διατηρήσει και να ενισχύσει τη δύναμη που τελικά θα πορευόταν προς τη Δαμασκό.
Υπό αυτό το πρίσμα, αξίζει να θυμηθούμε ότι μόλις έναν χρόνο πριν, η περιφερειακή και διεθνής συναίνεση θεωρούσε πως ο συριακός εμφύλιος πόλεμος είχε λήξει και ότι ο Άσαντ είχε εξέλθει νικητής. Η απόφαση του Ερντογάν να σταθεί εκτός αυτής της συναίνεσης τού απέφερε τον κεντρικό ρόλο στον καθορισμό της κατεύθυνσης που θα ακολουθήσει η Συρία.
