«Τόλμησαν να κακοποιήσουν το εθνικό μας νόμισμα»
27.02.2026 • 15:41
Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη
Πριν κοπάσει η εντέχνως προκληθείσα θύελλα περί της δραχμής, που επί δύο περίπου εβδομάδες συντηρήθηκε από μερίδα παντελώς αδαών, αλλά και τραγικά επιπόλαιων «δημοσιογράφων», και εμφανίστηκε ως «Βιβλική καταστροφή» για την Ελλάδα, ήρθε αναπάντεχα η ανατροπή του στημένου σκηνικού, εναντίον της.
Να υπενθυμίσω, λοιπόν, ότι μερίδα «δημοσιογράφων», που αγνοούν το Α και το Ω της νομισματικής θεωρίας και εφαρμογής, τόλμησαν να πάρουν στο στόμα τους και να κακοποιήσουν το εθνικό μας νόμισμα. Τη δραχμή μας! Με στόχο, «να αποδείξουν» οι παντελώς αυτοί ανεγκέφαλοι, τη δική μου «επικινδυνότητα απόψεων», την οποίαν (άκουσον-άκουσον) μετέφερα (αυτό, φυσικά ήταν το επίκεντρο της φαρσοκωμωδίας), στην κυρία Καρυστιανού. Η οποία….όταν θα αναλάμβανε εξουσία, θα έφερνε την «καταστροφή της δραχμής», με βάση τις δικές μου σχετικές απόψεις, όπως τις ανέπτυξα κατά την περίοδο 2012-15 των Μνημονίων.
Έτσι, παρακολουθήσαμε μια άθλια παράσταση, κατά την οποίαν ορισμένοι «δημοσιογράφοι», που προφανώς δεν γνωρίζουν τα τρία κακά της μοίρας τους, περί εθνικών νομισμάτων κλπ., με μάτια έξω από τις κόγχες, δεν είχαν άλλο θέμα ενασχόλησης, εκτός από το πόσο καταστρεπτικό είναι το εθνικό μας νόμισμα, και πόσο επικίνδυνη θα είναι η κυρία Καρυστιανού, που θα υιοθετήσει δήθεν εν καιρώ τις δικές μου απόψεις. Γι’ αυτό και «μακριά από αυτήν».
«Τίτλος τιμής»
Κατά την περίοδο αυτή, που ως “εχθρός του λαού” εμφανίστηκε το εθνικό μας νόμισμα, μου αποδόθηκε και ο τίτλος της “Κυρίας της δραχμής“, προφανώς ως βρισιά. Εξυπακούεται ότι τον αποδέχομαι ως τίτλο τιμής. Ξεχώρισαν, ευτυχώς, μέσα σε αυτή την ντροπιαστική, για την Ελλάδα, παράσταση, οι σοβαροί όσο και πολύτιμοι δημοσιογράφοι μας. Φυσικά, δεν ανέμενα, μια τόσο άμεση όσο και συντριπτική επιβεβαίωση της ορθότητας των απόψεων μου, γύρω από το εθνικό μας νόμισμα, παρότι δεν αμφέβαλα, φυσικά, για το ότι είχα δίκαιο.
Ντρεπόμουν, βέβαια, ως Ελληνίδα, για την απαράδεκτη επίθεση εναντίον του εθνικού μας νομίσματος, αλλά κυρίως ήμουν και είμαι απελπισμένη για το ότι η Ελλάδα, στην κρίσιμη περίοδο των Μνημονίων, αρνήθηκε να εξετάσει εναλλακτικές δυνατότητες (ανάμεσα στις οποίες και την επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα), που θα της εξασφάλιζαν λιγότερο καταστρεπτικές συνέπειες.
Τότε, ήλπιζα κατά 65% στη δραχμή ως καλύτερη λύση. Τώρα, εκτός του άνετου συμπεράσματος των Επστάιν-Τσομσκι, αλλά και των δραματικών συνεπειών των Μνημονίων, δεν έχω αμφιβολίες. Δυστυχώς, η ευκαιρία έχει ανεπιστρεπτί χαθεί. Εξυπακούεται, ότι από την πλευρά μου, θα προτιμούσα την επιβεβαίωση της ορθότητας των απόψεών μου, από μια λιγότερο ρυπαρή πηγή. Αλλά, δεν την επελεξα.
Έτσι, λοιπόν, και χωρίς τη δυνατότητα αμφιβολιών (ναι, μεν, αλλά….) αποκαλύπτεται σε συζήτηση Επστάιν με τον γνωστό κοινωνικο-οικονομολόγο Τσόμσκι, ότι: «τα δάνεια που αναλάβαμε, πληρώναμε (και θα πληρώνουμε πολλές γενιές ακόμη), μας δόθηκαν για να σωθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες. Γι’ αυτό και το 90% του προϊόντος τους πηγαίνει στις τράπεζες, ενώ εμείς πληρώνουμε δάνεια που δεν είναι δικά μας, και ένα ολοένα μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού μας λιμοκτονεί.
Και η συζήτηση των δύο, Επστάιν-Τσομσκι, περατώνεται με το ότι: «η Ελλάδα θα ήταν καλύτερα με τη δραχμή». Παραδόξως, αυτή η τόσο σημαντική συζήτηση, με το τόσο αποκαλυπτικό συμπέρασμα των Επστάιν-Τσόμσκι, που ανατρέπει εκ βάθρων τις επιλογές των Μνημονίων, και που εξηγεί την πλήρη κατάρρευση της οικονομίας μας, καθώς και την εξαθλίωση του λαού, «διέφυγαν της προσοχής» των «δημοσιογράφων», που λίγες μόνο μέρες πριν έβγαζαν αφρούς εναντίον της δραχμής. Τι τους συνέβη και έχασαν τη φωνή τους; Σύνδρομο αφωνίας; Αλίμονο στη χώρα, που κρίνεται άξια αυτής της μορφής ενημέρωσης, και μάλιστα για τόσο ζωτικά θέματα, όπως η επιβίωσή της.
Εξυπακούεται, ότι το πρόβλημα δεν είναι οι «ανίδεοι δημοσιογράφοι», που παπαγαλίζουν θέματα, που δεν κατανοούν. Το πρόβλημα είναι η Ελλάδα, που επί 17 χρόνια ματώνει για να πληρώνει δάνεια που δεν είναι δικά της, αλλά υπέρ των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών. Και, μάλιστα, τα τελευταία χρόνια πνίγεται, καταβάλλοντας υπερβολικούς, και μάλιστα έμμεσους φόρους, που επιβαρύνουν περισσότερο τα χαμηλά εισοδήματα, προκειμένου να δημιουργούνται θηριώδη πρωτογενή πλεονάσματα, με τα οποία να προπληρώνουμε χρέη (που δεν είναι χρέη μας) πριν από τη λήξη τους. Αλλά, και να το υπογραμμίσω.
Το κύριο πρόβλημά μας δεν είναι ούτε η τιμωρία αυτών που υπέγραψαν υποστήριξαν, δεν ζήτησαν βελτιώσεις, τα φονικά Μνημόνια. Ας τα βρουν με τη συνείδησή τους. Το πρόβλημα, περισσότερο άμεσο παρά ποτέ, μετά τις αποκαλύψεις των αρχείων Επστάιν, (που και βέβαια το περιεχόμενό τους ήταν περίπου γνωστό στους σοβαρούς οικονομολόγους εντός και εκτός Ελλάδας, από την αρχή της ελληνικής τραγωδίας), είναι η απαίτηση ριζικής αναθεώρησης των Μνημονίων. Όμως……προς το παρόν η σιωπή τάφου αρμοδίων και «δημοσιογράφων» υποδέχθηκε τις φρικτές, για την Ελλάδα, αποκαλύψεις των Επστάιν-Τσομσκι. Ίδωμεν.
*Η Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη είναι η πρώτη Ελληνίδα Πρύτανης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Έγινε δεκτή στη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το οποίο περάτωσε με άριστα. Με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης, έγινε δεκτή στη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών της Σορβόννης, από όπου έλαβε δύο διπλώματα ανωτέρων σπουδών, στην Πολιτική Οικονομία και στις Οικονομικές Επιστήμες, καθώς και το κρατικό διδακτορικό της δίπλωμα με άριστα και έπαινο. Η διατριβή της δημοσιεύτηκε με δαπάνες του Εθνικού Κέντρου Ερευνών της Γαλλίας (CNRS) και δόθηκε ως τμήμα της βιβλιογραφίας των μεταπτυχιακών σπουδαστών καθώς το θέμα και κυρίως τα συμπεράσματα του θεωρήθηκαν πρωτοποριακά. Συμπλήρωσε τις οικονομικές της σπουδές στη London School of Economics.
