Σχεδόν όλο τον 20ό αιώνα, οι δυτικές αστικές δημοκρατίες χρησιμοποιούσαν την ελευθερία έκφρασης για να τονίσουν τον ολοκληρωτισμό του κομουνισμού. Φαίνεται ότι οι ευρωπαϊκές ελίτ – ελλείψει αντιπάλου – σκέφτονται να μας γυρίσουν αιώνες πίσω…
Κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψης στην Ινδία [17-19 Φεβρ.], ο Εμανουέλ Μακρόν αναζωπύρωσε τη συζήτηση για την ελευθερία της έκφρασης δηλώνοντας ότι «η ελευθερία της έκφρασης είναι καθαρή ανοησία αν κανείς δεν ξέρει πώς καθοδηγείται μέσα από αυτή την λεγόμενη ελευθερία της έκφρασης».
Αυτή η δήλωση αντικατοπτρίζει την εκφρασμένη επιθυμία του να ενισχύσει τη ρύθμιση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ο Πρόεδρος πρόσθεσε: «Θέλω επίσης να υπάρχει ένα είδος δημόσιας τάξης». Πίσω από αυτά τα λόγια κρύβεται μια πιο παρεμβατική προσέγγιση στη ρύθμιση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, στο όνομα της καταπολέμησης της παραπληροφόρησης και των «καταχρήσεων» που συνδέονται με την τεχνητή νοημοσύνη.
Αλλά πρέπει η απάντηση να περιλαμβάνει απαραίτητα την ενίσχυση του κρατικού ελέγχου στην έκφραση; Σίγουρα όχι.
Επειδή η ελευθερία της έκφρασης αποτελεί θεμελιώδη αρχή των δημοκρατιών μας. Το Άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ορίζει ότι «περιλαμβάνει την ελευθερία της γνώμης και την ελευθερία λήψης και μετάδοσης πληροφοριών και ιδεών χωρίς παρέμβαση δημόσιας αρχής και ανεξαρτήτως συνόρων».
Ομοίως, το Άρθρο 11 της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη μας υπενθυμίζει ότι «Η ελεύθερη επικοινωνία σκέψεων και απόψεων είναι ένα από τα πιο πολύτιμα δικαιώματα του ανθρώπου: κάθε πολίτης μπορεί επομένως να μιλάει, να γράφει και να τυπώνει ελεύθερα, με την επιφύλαξη της ευθύνης για την κατάχρηση αυτής της ελευθερίας στις περιπτώσεις που ορίζει ο νόμος». Η ελευθερία της έκφρασης είναι απλώς η έκφραση του λαού.
Η εισαγωγή μιας αόριστης έννοιας της «δημόσιας τάξης» για τη ρύθμισή της θέτει ένα πρόβλημα. Ποιος θα αποφασίσει τι είναι αληθινό, αποδεκτό ή άξιο διάδοσης; Το Κράτος, το οποίο δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ο εγγυητής της αλήθειας; Η ανάθεση του ρόλου του τελικού κριτή της αλήθειας στις δημόσιες αρχές θα αποδυνάμωνε τον πλουραλισμό, μια απαραίτητη προϋπόθεση για μια ελεύθερη κοινωνία.
Η παραπληροφόρηση αποτελεί πραγματική πρόκληση, αλλά η λύση δεν έγκειται στον κεντρικό έλεγχο του λόγου. Βρίσκεται στην ατομική ευθύνη, στη διαφάνεια των πλατφορμών και, πάνω απ’ όλα, στην πληθώρα πηγών. Είναι η αντιπαράθεση των απόψεων, όχι η ομογενοποίησή τους, που επιτρέπει την ανάδυση ποιοτικών πληροφοριών.
Πηγή: https://contrepoints.org/la-liberte-dexpression-cest-de-la-pure-connerie-emmanuel-macron-et-la-tentation-du-controle-de-la-parole/
