Μάνος Καραγιάννης
Πολλοί πανεπιστημιακοί δάσκαλοι που θεραπεύουν την πολιτική επιστήμη δεν κουράζονται να περιγράφουν στους φοιτητές τους μια σκληρή πραγματικότητα. Στο εξελισσόμενο διεθνές σύστημα η ηθική δεν παίζει σημαντικό ρόλο, αφού πρυτανεύει συνήθως το εθνικό συμφέρον. Το διεθνές δίκαιο συχνά καταπατείται και τα ανθρώπινα δικαιώματα εργαλειοποιούνται ή αγνοούνται κατάφωρα. Αν κάτι επιβεβαιώνουμε από την εξωτερική πολιτική του νέου προέδρου των ΗΠΑ είναι η σημασία της σκληρής ισχύος. Η διαχρονική φύση της διεθνούς πολιτικής ορίζεται από μια ανηλεή προσπάθεια επιβολής των εκάστοτε ισχυρών έναντι των ανίσχυρων. Πάντα έτσι ήταν και πάντα έτσι θα είναι.
Οι ίδιοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι φαινομενικά, όμως, πέφτουν σε μια αντίφαση στα μάτια των φοιτητών τους. Ενώ υποβαθμίζουν τα ηθικά ζητήματα στη διαμόρφωση της διεθνούς πολιτικής, ταυτόχρονα προτάσσουν την ηθική ως μια απαραίτητη συνθήκη για την ευημερία μιας κοινωνίας. Μέσα στα πλαίσια ενός ανεξάρτητου κράτους, ο συγκεκριμένος όρος αναφέρεται στις αρχές και αξίες που καθοδηγούν -ή θα έπρεπε να καθοδηγούν- τις αποφάσεις των πολιτικών ηγεσιών.
Κάθε χώρα έχει προφανώς το δικό της ηθικό πλαίσιο, το οποίο έχει διαμορφωθεί από την πολιτική της ιστορία και κουλτούρα. Υπάρχει όμως ένα κοινός παρονομαστής στην Ευρώπη που μας διακρίνει, φέρ’ ειπείν, από την Κίνα και τη Ρωσία. Καμία ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν μπορεί να εμπνεύσει τους πολίτες χωρίς ενσυναίσθηση, διαφάνεια και λογοδοσία. Αυτές οι αξίες και αρχές προάγουν την εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στην εκτελεστική εξουσία. Προσδίδουν μεγαλύτερη νομιμοποίηση σε μια ηγεσία, πέρα από την αυτονόητη που διαθέτει με βάση την αρχή της δεδηλωμένης. Μια ηγεσία που βασίζεται σε ακλόνητες ηθικές αξίες και αρχές μπορεί να αντιληφθεί ευκολότερα το συλλογικό καλό. Αν όχι, τότε επικρατούν αναπόφευκτα η φαυλότητα και ο εγωκεντρισμός.
Η μαζική κινητοποίηση για την υπόθεση των Τεμπών δεν συνιστά απόρροια κάποιου «υβριδικού πολέμου» εναντίον της κυβέρνησης. Έχει κάποιο σοβαρό λόγο, σε αυτή τη χρονική συγκυρία, μια ξένη δύναμη να υπονομεύσει την πολιτική ηγεσία; Αν αυτό ευσταθούσε, τότε οι σχετικές υπηρεσίες ασφαλείας θα είχαν αποτύχει οικτρά στην αποστολή τους και κάποιος θα έπρεπε να αναλάβει την ευθύνη άμεσα. Η επίκληση εξωτερικών απειλών είναι μια επικίνδυνη ατραπός που μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά ολισθήματα. Ειδικά σε μια χώρα που έχει υποφέρει τόσο από τέτοιου είδους επικλήσεις.
Η απαίτηση της κοινωνίας για απονομή δικαιοσύνης καταδεικνύει την επιστροφή της ηθικής στο επίκεντρο της πολιτικής. Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, ας είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Η κάθε ανθρώπινη ζωή πρέπει να έχει την ίδια αξία σε αυτή τη χώρα, ασχέτως κοινωνικής καταγωγής. Δυστυχώς σήμερα δεν έχει. Ο δημόσιος βίος χρειάζεται κάθαρση από τη συστημική διαφθορά και τον άκρατο νεποτισμό που επικρατεί. Η χώρα δεν έχει ανάγκη έναν επίπλαστο «πολυδιάστατο εκσυγχρονισμό», αλλά μια ηθική επανάσταση που θα επανανοηματοδοτήσει την πολιτική ζωή.
Σωστά ελέχθη πρόσφατα από τον πρωθυπουργό ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν έτσι και αλλιώς, διότι το Σύνταγμα αναφέρει λέει ότι όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον κυρίαρχο λαό. Να προστεθεί επίσης ότι σε μια ευρωπαϊκή χώρα, με μακρά παράδοση κοινοβουλευτισμού και αρκετούς άξιους ανθρώπους, ουδείς είναι αναντικατάστατος.
Δημοσιεύτηκε 2/3/25 στο Κ Report
Η απαίτηση της κοινωνίας πρέπει να είναι η συνταγματική δημοκρατία στην Ελλάδα.
Το πολίτευμα της Ελλάδας σήμερα είναι Σοβιετική διακυβέρνηση.
Όταν ένας βουλευτής ασκεί νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία (κρίνει ή όχι την παραπομπή βουλευτών στο ειδικό δικαστήριο) αυτό λέγεται ΧΟΥΝΤΑ
Όταν η ιεραρχία της δικαιοσύνης ορίζεται με κυβερνητική απόφαση αυτό λέγεται ΧΟΥΝΤΑ .
Όταν υπάρχει βουλευτική ασυλία για να διορίζει ο βουλευτής τον ανίκανο σταθμάρχη αυτό είναι ποινικό αδίκημα (κακούργημα) και το πολίτευμα λέγεται ΧΟΥΝΤΑ.
Οι καθηγητές μπουκωμένοι από το Σοβιέτ φέρουν τεράστια ηθική ευθύνη που συντηρούν την ΧΟΥΝΤΑ στην Ελλάδα.
Στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα, στις χούντες υπάρχουν σαν αυτά που ζει Ελλάδα το 2025.
Οπότε καλύτερα να σωπάς παρά να μιλάς.
Θα γνωρίζετε φυσικά ότι και τα δύο Συντάγματα της ”Χούντας” μας -που με δημοψηφίσματα ψήφισαν με μεγάλα ποσοστά οι τότε Έλληνες πολίτες το 1968 και 1973 -καθιέρωναν την βουλευτική ασυλία και την δίωξη των βουλευτών μόνο με άδεια της Βουλής.
Και φυσικά θα γνωρίζετε ότι μόλις προχθές ανακοινώθηκε ότι η Ελλάς-η Πατρίδα μας -περιλαμβάνεται μέσα στις 25 καλύτερες Δημοκρατίες του κόσμου.
ΜΗ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΠΛΑΚΩΣΕΙ ΟΛΌΥΣ .
που με δημοψηφίσματα ψήφισαν με μεγάλα ποσοστά οι τότε Έλληνες πολίτες το 1968 και 1973
Τα οποία δημοψηφίσματα διεξήχθηκαν σε καθεστώς στρατιωτικού νόμου…
Δεν σε ρώτησα και μην φυτρώνεις παντού .
@Απαιτητικός: Πολύ εύστοχες οι παρατηρήσεις σας. Στο ίδιο μήκος κύματος:
Τί Επιθυμώ — Τί Ισχύει
Συνταγματογνωσία
Συνταγματική Αλλαγή με Αναθεώρηση του Άρθρου 110 (2013-06-01)
Υ.Γ. Ο αρθρογράφος συγκαλύπτει το σημερινό πολιτειακό καθεστώς της χώρας μας που επακριβώς περιγράφεται ως «Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Ολιγαρχία»
Ερώτημα πρός τον συγγραφέα:
Έχετε διαβάσει το ισχύον σύνταγμα της χώρας μας; Άν ναί, θεωρείτε «δημοκρατική» τη πρόνοια ότι με 151 ψήφους βουλευτών αλλάζουν τα σύνορα της χώρας; Θεωρείτε «δημοκρατική» τη μή πρόβλεψη κυρώσεων σε βουλευτές που ψήφισαν αντισυνταγματικούς νόμους; Θεωρείτε «δημοκρατική» τη μή πρόβλεψη για καθορισμό της ελληνικής γλώσσας ως επίσημης γλώσας του κράτους; Θεωρείτε «δημοκρατική» τή πρόβλεψη ότι Η κυβέρνηση επιλέγει τους προέδρους και αντιπροέδρους του Συμβουλίου Επικρατείας, Αρείου Πάγου και Ελεγκτικού Συνεδρίου;
Θεωρείτε «δημοκρατική» τη πρόβλεψη μόνο η Βουλή αποφασίζει για τη δίωξη μελών της κυβέρνησης ή όσων στο παρελθόν διετέλεσαν μέλη της κυβέρνησης;
Με πολύ χαρά θα ήθελα το σχολιασμό σας στα παραπάνω.