Πενήντα χρόνια αργότερα, παραμένει το μήνυμα των εξεγερμένων προς το μέλλον: «είναι μόνο μια αρχή, ο αγώνας συνεχίζεται»
Σε κάθε επανάσταση, εξέγερση ή εκτεταμένες και αιματηρές ταραχές τίθενται πιστεύω φιλοσοφικά ερωτήματα για όσους συμμετέχουν: Ποιος είμαι; Πού πάω; Τι είναι αυτό το περιβάλλον; Αυτή η κοινωνία;
Τα ερωτήματα αυτά, του όντος (του ανθρώπου) και του είναι (του κοινωνικού περιβάλλοντος), δεν διατυπώνονται με ακριβείς φιλοσοφικούς όρους και σχεδόν πάντα είναι υπόγεια.
Μπορεί ο Ουγκό να είχε βάλει τον Γαβριά στους “Άθλιους” να τραγουδάει τον Βολταίρο και τον Ρουσώ, φιλόσοφους του Διαφωτισμού, στα παρισινά οδοφράγματα του 1832 πριν πέσει νεκρός από τις σφαίρες των στρατιωτών.
Όμως το 1968 τα πράγματα ήταν διαφορετικά.
Οι εξεγερμένοι φοιτητές και εργάτες δεν είχαν και σε μεγάλη υπόληψη τους επαγγελματίες φιλόσοφους. Δύο φορές είχαν διώξει αρχικά τον Σαρτρ -τον πιο διάσημο φιλόσοφο της εποχής- από τη Σορβόνη και το Θέατρο Odeon όταν πήγε εκεί να μιλήσει.
Μπορεί κανείς να ανιχνεύσει κάποιες φιλοσοφικές και άλλες επιρροές στην εξέγερση του ’68, όπως ο Νίτσε, ο Μαρξ και ο Φρόιντ, αλλά αυτές ήταν μάλλον υποδόριες. Ο κόσμος των ιδεών προσέφερε μια «γλώσσα», κάποιες αναφορές, έδινε ένα -έστω με πολύ ασαφή περιχαράκωση- πλαίσιο στις πράξεις.
Δεν ήταν όμως οι φιλόσοφοι αυτοί που κατέβαζαν τους φοιτητές και τους εργαζόμενους στα οδοφράγματα.
Από την άλλη πλευρά, ήταν πολλοί οι διανοούμενοι που επηρεάστηκαν από τον Μάη του ’68. Να αναφέρω εδώ τους Φουκό, Ντεριντά, Ντελέζ, Μπουρντιέ, Λιοτάρ, Μπαντιού, Λακάν. Κάποιοι το είχαν αναγνωρίσει χωρίς επιφυλάξεις.
Ο Φουκό είχε γράψει: «Είναι βέβαιο ότι χωρίς τον Μάη του ’68 δεν θα είχα κάνει ποτέ αυτά που έκανα για τη φυλακή, την παραβατικότητα, τη σεξουαλικότητα» (“Dits et Ecrits”, no. 900).
Ο Αλέν Μπαντιού έγραψε αργότερα στο έργο του “L’ ypothese communiste”: «Παραμένουμε σύγχρονοι του Μάη του ’68».
Έτσι, Φιλοσοφία και πολιτική αναδιατυπώθηκαν σε κοινή πορεία, που μεταξύ άλλων αμφισβήτησε τον δογματικό μαρξισμό.
Δεν ήταν επανάσταση ο Μάης, το κίνημα δεν κατέλαβε την εξουσία, δεν ανέτρεψε τον καπιταλισμό. Αμφισβήτησε όμως όλες τις εξουσίες και τίποτα δεν παρέμεινε ίδιο στις δυτικές κοινωνίες.
Πενήντα χρόνια αργότερα, παραμένει το μήνυμα των εξεγερμένων προς το μέλλον: «είναι μόνο μια αρχή, ο αγώνας συνεχίζεται».
http://www.avgi.gr/article/10811/8878847/maes-68-e-philosophia-stous-dromous
Μια που ο λογος για συνθηματα του Μαη ’68 ,να θυμηθουμε και ενα αλλο συνθημα του , που απετελεσε και την εναρξη της σεξουαλικης απελευθερωσης γυναικων τε και ανδρων. Αντι του αγαπα τον αλλον -κατα το αγαπα τον πλησιον σου-, εγγραφαν και εφηρμοζαν οι Μαγιοπληκτοι νεολαιοι απο τοτε -το ζησαμε και στην Ελλαδα- το ΑΓΑΠΑ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ,ανδρα ,η, γυναικα. Και απο τοτε μας προεκυψαν και τα κινηματα των γκευ και των λεσβιων και των τρανσεξουαλ, που τωρα απειλουν τις παραδοσιακες οικογενειες των ανδρογυνων και τα παιδια τους ,ψηφαλακιων ενεκεν, τα οποιοα ψηφαλακια ποδηγετουν τους βουλιμικους για εξουσια ”προοδευτικους” , που παρουσιαζονται και ως οδηγοι της ”οπισθοδρομικης” Ελληνορθοδοξου κοινωνιας μας. Σημειωτεον -παντως- οτι στην καθολικη Ιταλια δεν εφερε η ”προοδευτικη” ηγεσια τετοιο νομοσχεδιο. Εκει βεβαια υπαρχει ο αλαθητος Παπας, -που σιγουρα θα το ”απαγορευε”- και οχι ο ”σκλαβωμενος” στην Κων/πολη Οικουμενικος πατριαρχης μας, που -οπως και ολη η ορθοδοξια πιστευει- οτι οσα γινονται στον κοσμο τον άπαντα και στην Εαλλαδα μας ”τα επιτρεπει ο Μεγαλοδυναμος που θα επέμβει Αυτος οταν κρινει και γιαυτο δεν παρεμβαινει ο ιδιος , για να μη μειωσει και την ελευθερια του ανθρωπου, την οποιαν του παρεχωρησε ο ιδιος ο Δημιουργος του, ο οποιος φυσικα μπορει να επετρεψει και τα νεα Σοδομα και Γομορα και καμια αλλη σκλαβια σαν την επι πεντε αιωνες σκλαβια των Ρωμηων στην Οθωμανοκρατια. Υ.Γ Θα θυμουνται οι παλαιοι οτι ο Μαης του ’68 καθιερωσε και τα μπλου τζηνς στις νεαρες γυναικες ,που κυκλοφορουσαν και χωρις στηθοδεσμους. Αυτα φυσικα δεν τα παρουσιαζει η Μηχανη του χρονου στα κρατικα καναλια.