της κ. Στέφης Κόντη,
Επίκουρης Καθηγήτριας Κλασικής Αρχαιολογίας ΑΠΘ
Με το θέμα των φωτογραφιών τών εκτελεσμένων της Καισαρινής που προέκυψε τελευταία, θα ήθελα να καταθέσω κάποια στοιχεία για τον ένα εξ αυτών, τον θείο μου Λευτέρη Αναστασιάδη.
Ο Λευτέρης Αναστασιάδης γεννήθηκε στο Αιδίνι της Μ. Ασίας το 1917. Πατέρας του ήταν ο Κώστας Αναστασιάδης και μητέρα του η Κατίνα Πέρρου, μια από τις οκτώ κόρες του Μιχαήλ Πέρρου. (Η μεγαλύτεη ήταν η γιαγιά μου Καλυψώ.)
Ο Μιχαήλ Πέρρος ήταν γιος του Πέτρου-Πέρρου Μαυρομιχάλη, από την ιστορική οικογένεια των Μαυρομιχαλαίων της Μάνης που εγκαταστάθηκε στο Αιδίνι μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια αλλάζοντας το όνομά του ως Πέρρος Πέρρου.
Κόρη του ήταν και η Κυριακούλα, μητέρα του μετέπειτα αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσοστόμου Β.
Ο πατέρας του Λευτέρη πέθανε από τη γρίπη το 1918, αφήνοντας χήρα την Κατίνα και ορφανό το παιδί του.
Μετά την Καταστροφή του 1922 η Κατίνα κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη με τον μοναχογιό της, τον «Μπέμπο» της, όπως τον έλεγε, τον πατέρα της Μιχαήλ, τις τρεις αδελφές της που δεν είχαν παντρευτεί και μια αδελφή χήρα επίσης με δυο κοριτσάκια.
Η Κατίνα ήξερε καλά γράμματα και διορίστηκε δασκάλα στο δημόσιο, παρόλο που δεν είχε τα σχετικά διπλώματα, όπως γινόταν εκείνη την εποχή που υπήρχε ανάγκη για δασκάλες.
Με τoν μισθό της κρατούσε τον πατέρα (πέθανε το 1927) και τις αδελφές της, μαζί με τη μικρότερη αδελφή της Θάλεια, επίσης δασκάλα, και μεγάλωνε τον Λευτέρη χωρίς να του λείψει τίποτα.
Τον έβαλε να μάθει βιολί και όταν τελείωσε το γυμνάσιο, μπήκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Με την έναρξη του πολέμου κατατάχτηκε στο στρατό. Στον πόλεμο έπαθε κρυοπαγήματα και ακρωτηριάστηκε και στα δυο του πόδια.
Νοσηλευόταν στη «Σωτηρία», από όπου τον πήραν οι Γερμανοί για εκτέλεση, προφανώς ύστερα από καταγγελία. Ηταν 27 ετών.
Δεν γνωρίζω αν ο Λευτέρης ήταν οργανωμένος κομμουνιστής ή απλώς ιδεολόγος.
Λίγο πριν τον εκτελέσουν έγραψε στο ξύλινο πόδι του «Eιδοποιήστε τη χήρα μητέρα μου, Κατίνα Αναστασιάδου, οδός Λομβάρδου 2 Αθήναι, ότι πεθαίνω για την Ελλάδα μας».
Η μητέρα του μαζί με την αδελφή της Θάλεια τον είχαν ακολουθήσει στην Αθήνα και επέστρεψαν στη Θεσσαλονίκη μετά την εκτέλεση.
Η Κατίνα ωστόσο ποτέ δεν δέχτηκε τον θάνατο του γιου της. Αν και ήταν ευφυέστατη γυναίκα, πίστευε ότι ο Λευτέρης ήταν όμηρος στη Ρωσία ή τη Γερμανία και κάθε χρόνο στη γιορτή του έκανε ευχέλαιο υπέρ υγείας και καλούσε συγγενείς και φίλους.
Ποτέ όμως δεν έβγαλε τα μαύρα και όταν έβγαινε έξω φορούσε ένα μαύρο τουρμπάν. Πέθανε από καρκίνο στα 72 της χρόνια.
Στέφη Κόρτη-Κόντη, Επίκουρη καθηγήτρια Κλασικής Αρχαιολογίας ΑΠΘ, Ανιψιά Λευτέρη Αναστασιάδη
