του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Μετά από τρία χρόνια συγκρούσεων, αλλεπάλληλων ταπεινώσεων στο πεδίο, εκατοντάδων χιλιάδων νεκρών Ρώσων στρατιωτών και εν τέλει πλήρους απομυθοποίησης των πραγματικών δυνατοτήτων του Ρωσικού στρατού σε ότι αφορά στην διεξαγωγή συμβατικών πολεμικών επιχειρήσεων, (η οποία απομυθοποίηση ειρήσθω εν παρόδω, αιφνιδίασε δυσάρεστα ακόμη και τους πλέον φανατικούς υποστηρικτές της Ρωσικής Υπερδύναμης), αυτό που αποδείχτηκε πέραν πάσης αμφιβολίας, είναι ότι:
Η Ρωσική κυριαρχία στο Ντονμπάς και εν τέλει η απόσπαση αυτής της περιοχής από την Ουκρανική επικράτεια, αν και πρακτικά θεωρείται μη αναστρέψιμη, εν τούτοις αυτή η «νίκη» ΔΕΝ συνιστά νίκη ισοδύναμη με το πραγματικό τίμημα (σε ανθρώπινες ζωές, σε κατεστραμμένα οπλικά συστήματα, σε επώδυνες οικονομικές και κυρίως σε μη αναστρέψιμες γεωπολιτικές συνέπειες) το οποίο κατέβαλε η Ρωσία στην προσπάθειά της να εξασφαλίσει αυτήν την ανατροπή.
Όσο και εάν πανηγυρίζει λοιπόν ο ανεκδιήγητος Μεντβέντεβ, αναπαράγοντας διάφορες αφελείς έως και χαιρέκακες φαιδρότητες σε κάθε ευκαιρία που θα του δοθεί, η αλήθεια είναι μία και εάν θέλουμε να την πούμε το πραγματικό της όνομα, θα πρέπει να την καταγράψουμε ως εξής:
Αυτή η Ρωσία που κατεξευτελίστηκε επί τρία συνεχή χρόνια για να μπορέσει να καταλάβει το έδαφος του Ντονμπάς, σε μια περιοχή η οποία βρίσκεται στο μαλακό της υπογάστριο και στην οποία μέχρι πρότινος, είχε πλήρη επίγνωση των δεδομένων που την αφορούν, από την μορφολογία του εδάφους μέχρι το πραγματικό αποτύπωμα της αμυντικής της υποδομής, στο πλαίσιο του ενιαίου Σοβιετικού αμυντικού σχεδιασμού, ΔΕΝ διαθέτει και ΔΕΝ δικαιούται να διαθέτει, ΟΥΤΕ την φιλοδοξία, ΟΥΤΕ πολύ περισσότερο την δυνατότητα να επιτεθεί και να απειλήσει σοβαρά με συμβατικές δυνάμεις την Ευρώπη. Τις πραγματικές της δυνατότητες τις έδειξε στην Ουκρανία. Αυτή είναι η Ρωσία και μέχρι εκεί μπορεί να φτάσει το μπόι της. Τελεία και παύλα…
Το να επικαλείται λοιπόν σήμερα η πολιτική ηγεσία των χαρτογιακάδων της Ευρώπης, παρασυρμένη μεταξύ άλλων ΚΑΙ από τις διαχρονικές νοσηρές εμμονές των μικρομέγαλων πολιτικών φιντανιών του πρώην Ανατολικοευρωπαϊκού μετασοβιετικού μπλοκ, (οι οποίοι σπεύδουν να οικοδομήσουν την όποια αμφιλεγόμενη πολιτική τους σπουδαιότητα αναγορεύοντας εαυτούς σε βασιλικότερους του Βασιλέως), τον καθ’ όλα φανταστικό κίνδυνο της υποτιθέμενης Ρωσικής επίθεσης στην Ευρώπη, προκειμένου να δικαιολογήσουν έτσι πολιτικά την πορεία του απόλυτου Ευρωπαϊκού εκτροχιασμού που εγκαινιάζουν, ΔΕΝ συνιστά μονάχα μια κατάφορα προκλητική αστειότητα…
Συνιστά πρωτίστως μια καθ’ όλα άφρονα και κυρίως μια εξαιρετικά επικίνδυνη μεταστροφή στην κυρίαρχη στρατηγική αντίληψη, η οποία πρόκειται να εγκλωβίσει την Ευρώπη σε μια καταστροφική περιδίνηση μακράς πνοής, χωρίς εφικτό αποτέλεσμα και χωρίς ορατή δυνατότητα διεξόδου.
Η Ευρώπη, εγκλωβισμένη στην αδιέξοδη λογική των προσχηματικών τυχοδιωκτισμών στην οποία σέρνεται ,ουσιαστικά εκβιαζόμενη, από συγκεκριμένη ομάδα ισχυρών συμφερόντων που επιδρούν καταλυτικά στην διαμόρφωση των πολιτικών της αποφάσεων, επιχειρεί ένα γενικευμένο face lifting στην γεωπολιτική της υπόσταση, χωρίς όμως να μπορεί να εξασφαλίσει και τις απαραίτητες δομικές ανατροπές στην φυσιογνωμία της, προκειμένου να καταστεί ικανή να το παρακολουθήσει.
Από την άποψη αυτή δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι η πολυδιαφημισμένη «Λευκή Βίβλος» για την Ευρωπαϊκή άμυνα, είναι ένα εκβιαστικό και επικίνδυνο γονατογράφημα που δομείται στην βάση μιας αλληλουχίας προσχηματικών εμμονών την οποία επικαλείται η Ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ για να διασφαλίσει υποτίθεται την γεωπολιτική ενηλικίωση της Ευρώπης.
Πρόκειται όμως για μια επιδίωξη ΜΗ ρεαλιστική και καταφανώς αναντίστοιχη με τα επισήμως διακηρυχθέντα και αυτό για τους εξής τρεις συγκεκριμένους λόγους (πέραν του προσχηματικού ντετερμινισμού από τον οποίο εμφορείται:
Πρώτον: Η αποσπασματικότητα από την οποία διέπεται το συγκεκριμένο πολιτικό κείμενο, είναι εμφανής. Η Ευρώπη της ραγδαίας αποβιομηχάνισης, η οποία επιπροσθέτως επιμένει να παραμένει αμετάκλητα καθηλωμένη στο καθεστώς της «πράσινης» παράλυσης και με τις κοινωνίες της ευνουχισμένες υπό την επήρεια των καταστροφικών ιδεολογημάτων με τα οποία βομβαρδίζονται κατευθυνόμενα και ανελλιπώς, ΔΕΝ μπορεί να υπηρετήσει μεγαλόστομα και φλύαρα αφηγήματα.
Δεύτερον: Οι χρηματοδοτικές εμμονές από τις οποίες εμφορείται, θα αφαιρέσουν κονδύλια από την εξυπηρέτηση κρίσιμων κοινωνικών παροχών και θα οδηγήσουν αναγκαστικά σε περαιτέρω ραγδαία υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των Ευρωπαίων πολιτών. Ταυτόχρονα και μόλις παρέλθει η «περίοδος της χαλαρότητας» εξ αιτίας της εφαρμογής στην πράξη της «ρήτρας διαφυγής», οι αδύναμοι κρίκοι της Ευρώπης θα βρεθούν ΚΑΙ αμυντικά απροστάτευτοι έναντι πραγματικών ΚΑΙ ΟΧΙ φαντασιακών κινδύνων, αλλά ΚΑΙ με νέα επίπεδα εξωτερικού δυσβάστακτου χρέους το οποίο θα κληθούν να αποπληρώσουν και πάλι οι αδιέξοδες θυσίες των πολιτών.
Τρίτον: Η στρατηγική απερισκεψία της Ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ η οποία επιμένει να σκέφτεται νηπιακά και να λειτουργεί αυτοκαταστροφικά, προφανώς και θα έχει συγκεκριμένα αποτελέσματα. Μόνο που αυτά ΔΕΝ θα είναι τα παραμύθια για τα οποία σπεύδουν να πανηγυρίσουν η μανδάμ Κάλας και οι περί αυτήν σφουγκοκωλάριοι. Η Ευρώπη απορρυθμίζεται κοινωνικά, υποθηκεύεται οικονομικά σε ένα περιβάλλον επιδεινούμενης και εν πολλοίς άναρχης αποβιομηχάνισης και στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης και εντελώς αποπροσανατολιστικής δήθεν ενίσχυσης της άμυνάς της, αυτό που καταφέρνει είναι να ανοίγει διάπλατα Κερκόπορτες, παροπλιζόμενη έναντι πραγματικών απειλών που αμφισβητούν τα σύνορά της, υποκλέπτουν την τεχνογνωσία της, υπονομεύουν ανοικτά και απροκάλυπτα την πολιτισμική και κοινωνική της συνοχή και εν τέλει πρωτοστατούν στην δημιουργία και στην ισχυροποίηση περιφερειακών ανταγωνιστικών σχημάτων, που υπονομεύουν την ίδια της την υπόσταση.
Έτσι… Τόσο η «Λευκή Βίβλος» όσο και συλλογική συλλογιστική η οποία οδήγησε στην βεβιασμένη και ανερμάτιστη διαμόρφωσή της, υπηρετούν λογικές που δεν καλούνται να στηρίξουν ουσιαστικά τον σκληρό πυρήνα μιας πραγματικής Άμυνας από την οποία έχει ανάγκη η Ευρώπη. Αυτό που κάνουν, είναι να εγκαινιάζουν ένα νέο επίπεδο πελατειακών σχέσεων που με πρόσχημα την Ευρωπαϊκή Άμυνα, πειθαναγκάζουν τις Ευρωπαϊκές κοινωνίες να χρηματοδοτήσουν με νέα υποτέλεια αποτιμώμενη σε 650 + 150 δις, την δημιουργία μιας νέας πολιτικοοικονομικής ελίτ, που επιταχύνει την καταστροφή της Ευρώπης.
Aφού λοιπόν,
-το στρατιωτικό μπόι της Ρωσίας είναι τόσο μικρό σε επίπεδο συμβατικού στρατού,
-θα της πάρει χρόνια για να συνέλθει από τον πόλεμο στην Ουκρανία και
-αφού η Γαλλία διαθέτει αποτρεπτικό πυρηνικό οπλοστάσιο, τότε,
Γιατί να μην οργανωθεί τώρα η Συμμαχία των Προθύμων και να ξεμπερδεύει το συντομότερο δυνατόν η Ευρώπη με τη Ρωσία;;;
Αποφασιστικά, γρήγορα και αποτελεσματικά με τελικό στόχο τον οριστικό τεμαχισμό της Ρωσικής ομοσπονδίας. Αν ζορίστηκε με μια μόνο Ουκρανία, θα καταρρεύσει γρήγορα με μια καλά οργανωμένη και αποφασιστική ευρωπαϊκή επίθεση των Προθύμων.
Ας γίνει η κρίση ευκαιρία, μια ενηλικίωση της Ευρώπης που θα διορθώσει και τα λάθη της με την Τουρκία, φοβερά τα κέρδη για την Ελλάδα.
Ξεκαθαρίστε τα λίγο στο μυαλό σας αγαπητέ Βολοδίμηρε. Με πυρηνικό οπλοστάσιο στα απόκρυφά της, ακόμη και μια εγκαταλειμμένη αποθήκη στα χέρια ενός παρανοϊκού, θεωρείται υπερδύναμη… Δεν αντιλαμβάνομαι τι είναι αυτό που θέλετε να πείτε. Στο άρθρο καταγράφεται η απόλυτη απομυθοποίηση της συμβατικής δυνατότητας της Ρωσίας και η υποκριτική επίκληση από τις ευρωπαϊκές ηγεσίες ενός κινδύνου πρακτικά ανύπαρκτου κι εσείς προτείνετε να αναζητηθεί η λύση στο πάτημα των κουμπιών. Λυπάμαι αλλά δεν θεωρώ σοβαρό αυτόν τον αντίλογο που υποβαθμίζει την Γεωπολιτική στο επίπεδο τηλεπαιγνίου γνωστού ως “τροχό της τύχης”. Το ξεκαθάρισα άλλωστε αυτό, όταν δήλωσα ότι θεωρώ εξαιρετικά ανόητες τις υπερφίαλες απειλές έναντι πάντων του ανεκδιήγητου Μεντβεντεφ. Μην έχετε πάντως καμία αμφιβολία και κυρίως μην έχετε καμιά απολύτως ανησυχία. Ούτε στην σκέψη την δική μου, ούτε πολύ περισσότερο στο μυαλό των Ευρωπαίων καιροσκόπων, υπάρχει πρόθεση διάλυσης της Ρωσίας. Μπίζνα κάνουν οι άνθρωποι. Και την κάνουν πουλώντας φούμαρα στους αφελείς. Χαλαρώστε λοιπόν. Οι μόνοι που θα πληρώσουν το τίμημα από αυτές τις ανοησίες, θα είναι οι λαοί της Ευρώπης…
Η Ρωσία μας έχει προειδοποιήσει ότι αν δεχθεί επίθεση που να αμφισβητεί την εδαφική της ακεραιότητα, θα κάνει χρήση του πυρηνικού της οπλοστασίου. Φυσικά το “έλα να δεις” θα διεξαχθεί επί ευρωπαϊκού εδάφους και οι μόνοι κερδισμένοι θα είναι οι ΗΠΑ. Ας αφήσουμε λοιπόν τις πολεμικές κραυγές και ας κοιτάξουμε το συμφέρον της Ευρώπης που ξεκινά από τον Ατλαντικό και φτάνει μέχρι τα Ουράλια. Η βιομηχανία της Δ. Ευρώπης χρειάζεται το Ρωσικό πετρέλαιο και Αέριο, και η Ρωσία χρειάζεται μια φιλική και ανεξάρτητη από τον Αγγλοσαξονικό ιμπεριαλισμό Ευρώπη.
Διεισδυτική η ματιά σας, κ. Κυριακόπουλε, εξαιρετικό το άρθρο σας. Συγχαρητήρια.
Το σημερινό άρθρο του κυρίου Κυριακόπουλου, έχει ορισμένες ενδιαφέρουσες επισημάνσεις: την αδυναμία της Ρωσσίας εδώ και τρία χρόνια να καταβάλει τον Ουκρανικό στρατό και να καταλάβει όχι μόνο τον Ντονμπάς αλλά και το σύνολο της Ουκρανικής επικράτειας ανατολικά του Δνειπέρου. Βέβαια δέν πρέπει να παραγνωρίζουμε ότι η Ρωσσία θεωρεί την Ουκρανία αδελφό έθνος (όπως και είναι) και προσπαθεί να μήν καταστρέψει ολοσχερώς την χώρα. Η αναφορά του όμως σε απομυθοποίηση της Ρωσσικής υπερδύναμης είναι υπερβολική καθώς η Ρωσσία μετά την διάλυση του Ανατολικού Συνασπισμού σαφώς και δέν είναι υπερδύναμη, αλλά μιά ισχυρότατη στρατιωτικά χώρα. Ο ίδιος ο Μπρεζίνσκι λίγο πρίν πεθάνει σε συνέντευξή του ανέφερε ότι δέν θεωρεί τη Ρωσσία πλέον δυνητικό αντίπαλο των ΗΠΑ όχι εξαιτίας της στρατιωτική της ισχύος αλλά εξαιτίας του γηράσκοντος και θνήσκοντος πληθυσμού της. Άν λάβει κανείς υπ΄όψιν του ότι ο πληθυσμός της ΕΣΣΔ τη χρονιά διαλύσεώς της το 1991 ήταν περίπου 290 εκατομμύρια και ο σημερινός πληθυσμός της Ρωσσίας είναι 146 χωρίς μέχρι τώρα σημεία ανακάμψεως καταλαβαίνει ότι μιά τέτοια ποσοτική διαφορά καταλήγει να είναι και ποιοτική. Από κεί και πέρα εκείνο που έχει σημασία είναι ότι οι ανοησίες των Ευρωπαίων ιθυνόντων για Ρωσσική επιθετικότητα και αμυντική προετοιμασία της Ευρώπης δέν πρέπει να περάσουν και καλό θα κάνουν χώρες σαν την δική μας να αποστασιοποιούνται από τέτοιους τυχοδιωκτισμούς. Μήν ξεχνάμε ότι λόγω της γεωγραφίας ενώ σωστά ανήκουμε στο δυτικό κόσμο ταυτόχρονα πρέπει να θέλουμε μια όσο το δυνατό ισχυρότερη Ρωσσία ως αντίβαρο στον Τουρκικό κίνδυνο που όλο θα μεγαλώνει.