Η Ελληνική εξωτερική πολιτική σε ότι αφορά στα Ελληνοτουρκικά πρωτίστως, συνεχίζει να καρκινοβατεί στον αστερισμό της ελεγχόμενης ατολμίας, με επιλεκτική καταφυγή σε μεγαλοστομίες και γενικόλογες επικοινωνιακές πιρουέτες για εσωτερική κατανάλωση, με παντελή όμως την απουσία της χώρας από το πεδίο και με προκλητική την ΜΗ ανάληψη των ενδεδειγμένων πρωτοβουλιών που θα μπορούσαν να θεμελιώσουν εμπράκτως το αδιαπραγμάτευτο όσων αμφισβητεί και επιμένει να διεκδικεί παράνομα και θρασύτατα η άλλη πλευρά…
Η Τουρκία αυτήν την περίοδο, σπεύδει να αξιοποιήσει στο έπακρο την ευνοϊκή συγκυρία, προκειμένου να αναβαθμίσει τον περιφερειακό της ρόλο ΚΑΙ στην Μ. Ανατολή… ΚΑΙ στο κέρας της Αφρικής… ΚΑΙ στον κεντρασιατικό μετασοβιετικό χώρο, αλλά… ΚΑΙ στην Αν. Μεσόγειο…
Αυτή όμως η πολυεπίπεδη ενασχόληση, ΔΕΝ την εμπόδισε να αναλάβει την εξαιρετικά ευφυή πρωτοβουλία με την έκδοση μιας διαρκούς NAVTEX, με την οποία επί της ουσίας στραγγαλίζονται οι Ελληνικοί βηματισμοί πέραν του 25ου Μεσημβρινού, ενώ ταυτόχρονα εγκαινιάζεται μια νέα Τουρκική γεωπολιτική επένδυση μακράς πνοής, σε νέα επικίνδυνα τετελεσμένα.
Έτσι… Αυτό που πιστοποιείται για πολλοστή φορά, είναι το γεγονός ότι η Τουρκία διαθέτει υψηλή στρατηγική και επιτελείς εντεταλμένους να διαχειρίζονται απαρέγκλιτα τις κρίσιμες παραμέτρους της, επιβεβαιώνοντας σταθερά ότι παραμένει μια φιλόδοξη δύναμη που διεκδικεί ρόλο, λόγο αλλά ΚΑΙ χώρο που θα της επιτρέψει να υλοποιεί τους σχεδιασμούς της στο περιβάλλον της επόμενης μέρας… Την ίδια στιγμή η Ελλάδα, παραμένει καθηλωμένη στα απόνερα των Τουρκικών πρωτοβουλιών και προκλήσεων, επιλέγοντας να διαχειρίζεται την εθνική ατζέντα ως επιλεκτικό κυματοθραύστη προκειμένου να αποσοβήσει αναταράξεις που θα μπορούσαν να απειλήσουν την πολιτική μακροημέρευση του πολιτικού της προσωπικού. Διότι κατά τα λοιπά..
Το casuc belli δεν ήρθη… Η νέα διαρκής NAVTEX ήρθε για να παραμείνει, να λειτουργήσει σωρευτικά και όπως είναι αναμενόμενο θα περιπλέξει έτι περαιτέρω το πρόβλημα… Το Τουρκολυβικό μνημόνιο παραμένει επίσης παρόν ως ενεργός μηχανισμός παραγωγής εμποδίων κατά την άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων… Ενώ, όπως επιβεβαίωσε και το πρόσφατο πολύνεκρο δυστύχημα στην Χίο, το σύνολο των εκβιαστικών τακτικών εργαλείων που έχει ενσωματώσει στο οπλοστάσιό της η Τουρκική εξωτερική πολιτική, παραμένει επίσης ενεργό και επιστρατεύεται στοχευμένα προκειμένου να εξυπηρετήσει συγκεκριμένες ανάγκες, σε συνάρτηση πάντα με τις γενικότερες εξελίξεις.
Μέσα σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον, η Ελληνική εξωτερική πολιτική επιλέγει να μην αποστασιοποιείται ούτε κατ’ ελάχιστο από τις κακοδαιμονίες δεκαετιών. Επιμένει να μην λειτουργεί αυτόφωτα, επιμένει να μην προσαρμόζεται στις ανάγκες προώθησης συγκεκριμένων εθνικών προτεραιοτήτων, επιμένει να μην αποτολμά να υιοθετήσει πρωτοβουλίες ικανές να διαμορφώσουν πρωτογενή ατζέντα, ικανή να δρομολογήσει διαφορετικές διεργασίες στο Ελληνοτουρκικό σύστημα και κυρίως επιλέγει συνειδητά, να συντηρεί ανεπίτρεπτες εκκρεμότητες που σχετίζονται ακόμη και με τον σκληρό πυρήνα της Εθνικής μας κυριαρχίας, στο όνομα ενός σταθερά εκφυλιζόμενου δικαιώματος, το οποίο είναι η μοναδική χώρα στον πλανήτη που αρέσκεται να το λιβανίζει αλλά ΔΕΝ το ασκεί…
Και δυστυχώς, έχει αρχίσει πλέον να διαφαίνεται ότι η πατρίδα μας θα βρεθεί οσονούπω στις Συμπληγάδες υπερατλαντικών πιέσεων και εκβιασμών, με την απαίτηση να συρθεί σε απαράδεκτους συμβιβασμούς και ανεπίτρεπτες εθνικές υποχωρήσεις.
Φυσική συνέπεια όλων αυτών που θα έπρεπε να συνιστούν κρίσιμες Εθνικές προτεραιότητες και τελικά υποβαθμίστηκαν (αν δεν αγνοήθηκαν πλήρως), είναι η μετατροπή της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε παρακολούθημα της Τουρκικής περιφερειακής στρατηγικής και ο φυσιογνωμικός εκφυλισμός της σε ένα διαρκές πλυντήριο της Τουρκικής επιθετικότητας και ανομίας.
Οι τελευταίες εξελίξεις, θα έπρεπε να σημάνουν καμπανάκι κινδύνου για τα επερχόμενα, πράγμα το οποίο δυστυχώς ΔΕΝ συνέβη. Στην Ελλάδα επιμένουμε να βαφτίζουμε τον συμβιβασμό και τα φοβικά σύνδρομα ως δήθεν πολιτική σύνεσης, με αποτέλεσμα, ακόμη και όταν τα πράγματα οδηγούνται στα άκρα, να μην αναλαμβάνονται πρωτοβουλίες, να μην υιοθετούνται διορθωτικές παρεμβάσεις, να μην εκτρέπεται η αλληλουχία των χειρισμών, από τις ράγες που έχει προδιαγράψει ο Τουρκικός περιφερειακός σχεδιασμός.
Στην ομηρεία αυτής της άτολμης και εν πολλοίς αμήχανης διαχείρισης, έχει εγκλωβιστεί ΚΑΙ το ταξίδι του Έλληνα πρωθυπουργού στην Άγκυρα, με ευθύνη πρωτίστως του ιδίου.
Οι Τούρκοι επιτελείς, εργαλειοποιούν πλήρως αυτό το ταξίδι, επενδύοντας σε συγκεκριμένα αποτελέσματα, με σκοπό την επιθετική κεφαλαιοποίησή τους έναντι πάντων. Έναντι των Αμερικανών από τους οποίους διεκδικούν και αποσπούν περιφερειακό ρόλο, έναντι της Ευρώπης από την οποία αποσπούν ανοχή αλλά και χρηματική στήριξη, έναντι και της ίδιας της Ελλάδας σε τελευταία ανάλυση, από την οποία ροκανίζουν δικαιώματα και αξιοπρέπεια και η οποία θα βρει ΚΑΙ ΠΑΛΙ μπροστά της ως πρόβλημα τα αδιέξοδα του κατυευνασμού, αμέσως μετά την επιστροφή του Έλληνα πρωθυπουργού.
Η Ελληνική κυβέρνηση, προσβλέπει στην όπως – όπως συντήρηση ενός status περιορισμένων εντάσεων, υποτιμώντας συνειδητά το γεγονός ότι το καθεστώς των περιορισμένων εντάσεων εργαλειοποιείται πλήρως από την Τουρκία, ως περιβάλλον «ωρίμανσης» της δυναμικής των τετελεσμένων. Και για να το πούμε ακόμη πιο απλά, η Ελλάδα στο καθεστώς των ΜΗ εντάσεων ανατροφοδοτεί τις αυταπάτες της, ενώ η Τουρκία αντλεί μέσα από αυτό, προστιθέμενη αξία στο σύνολο της αναθεωρητικής της ατζέντας.
Η Ελληνική κυβέρνηση, προσβλέπει επίσης στην πολιτική εξαπάτηση της κοινής γνώμης, στην οποία θα σερβίρει ως σπουδαίο στρατηγικό επίτευγμα διάφορες αμφιβόλου ποιότητας πλην όμως καταφανούς επικινδυνότητας τριτοκλασάτες διμερείς συμφωνίες που θα σαλαμοποιούν, προκειμένου να εξυπηρετήσουν χωρίς ιδιαίτερη περίσκεψη, διαχρονικά Τουρκικά αιτήματα, που θα προσφέρουν απλόχερα το τυρί αλλά θα αποκρύπτουν επιμελώς την φάκα, που θα ανοίγουν κερκόπορτες αλλά θα γίνεται αποδεκτό ακόμη ΚΑΙ αυτό, ως παράπλευρη απώλεια προκειμένου να εξυπηρετηθούν ανάγκες της εκλογικής της πελατείας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα άλλωστε, είναι η επικοινωνιακή φιέστα που στήθηκε με αφορμή την οριοθέτηση των θαλασσίων πάρκων, όπου όχι μονάχα δεν αποτολμήθηκαν τα αυτονόητα, αλλά όλα δείχνουν πως στο παρασκήνιο αυτής της άτολμης οριοθέτησης, υπήρξε συμφωνία (στο πνεύμα της Διακήρυξης των Αθηνών και στο πλαίσιο των διμερών συνευρέσεων) ώστε το αντιστάθμισμα το οποίο απέσπασε η Τουρκία ήταν η Ελληνική σιωπή απέναντι στην Τουρκική οριοθέτηση με την οποία «σφραγίστηκαν» τα Δαρδανέλια και διεμβολίστηκε το σημείο συνάντησης της Ελληνικής ΑΟΖ με αυτήν την Κύπρου.
Αυτό όμως κύριοι, ΔΕΝ συνιστά εξωτερική πολιτική, αλλά φτηνό κομπογιαννιτισμό από μια πολιτική ελίτ που επιμένει να υποτιμά τις πραγματικές στοχεύσεις της Τουρκίας και να υποβαθμίζει την δυνητική παρέμβαση των Αμερικανών, που δεν υπάρχει περίπτωση να τοποθετηθούν ευνοϊκά συμπαρατασσόμενοι με την πλευρά των συμβιβασμένων.
Και μέσα σε αυτό το γκρίζο σκηνικό, εμφανίζεται από το πουθενά και αναβαθμίζεται ταχύτατα σε σαπουνόπερα μια υπόθεση κατασκοπείας – αμφιβόλου βάθους και σοβαρότητας αλλά πολλαπλών και εξαιρετικά σημαντικών επιπτώσεων – η οποία εργαλειοποιείται στοχευμένα και από πολλούς, προκειμένου να υπηρετηθούν πολλαπλές επιδιώξεις όπως:
- Η επιθετική υπονόμευση με σκοπό την ολοκληρωτική κατάρρευση των Ελληνοκινεζικών σχέσεων, πράγμα το οποίο αποτελεί κορυφαία στρατηγική προτεραιότητα των Αμερικανών…
- Η αλλαγή της ατζέντας της επικαιρότητας προκειμένου να περάσει σε δεύτερο πλάνο η ακραία υποχωρητικότητα την οποία επιδεικνύει ο Έλληνας πρωθυπουργός, προκειμένου να παραμείνουν ανοικτοί οι δίαυλοι της Ελληνοτουρκικής συνεννόησης. Και φυσικά…
- Η ραγδαία αποδόμηση της στρατηγικής αξιοπιστίας της χώρας, αφού αποδεικνύεται ανίκανη να διαχειριστεί κρίσιμα ζητήματα ασφαλείας, αποτελεσματικό μηχανισμό αντικατασκοπείας, ενώ σημαντικές πληροφορίες για το Βασίλειο του Μπάχαλου που κυριαρχεί, κάνουν καθημερινά παρέλαση στα κανάλια.
Είναι φανερό ότι οι πληροφορίες χαλκεύονται, χωρίς συναίσθηση του Εθνικού κόστους. Ενώ την αλήθεια για το ποια είναι τα πραγματικά περιστατικά και ποιο το μέγεθος της σοβαρότητας ως προς την αναφερόμενη υπόθεση κατασκοπείας, θα την μάθουμε μετά από πολλές δεκαετίες. Η ζημιά όμως θα έχει ήδη συντελεστεί αφού…
Α. Το «πολυδιάστατο» της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής θα έχει καταρρεύσει και τυπικά…
Β. Η ολοκληρωτική ενσωμάτωση της πατρίδας μας στην Αμερικανική περιφερειακή στρατηγική, χωρίς να υπάρχουν έστω κάποια στοιχειώδη αντισταθμίσματα, θα έχει κόστος πραγματικό για μια χώρα, απρόθυμη να υπερασπιστεί τα αυτονόητα με την στοιχειώδη εθνική αξιοπρέπεια και αυτοπεποίθηση…
Γ. Η ικανότητα της χώρας να λειτουργεί – εντός του οίκου της – ως θεματοφύλακας της αμυντικής τεχνολογίας που της εμπιστεύονται, θα έχει πληγεί ανεπανόρθωτα και με συνέπειες ευρύτερες οι οποίες είναι πάρα πολύ νωρίς για να αποτυπωθούν, αλλά σε κάθε περίπτωση η ραγδαία υποβάθμιση της θέσης της στο περιβάλλον του ενδοσυμμαχικού σχεδιασμού, θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη και πιθανότατα ΜΗ αναστρέψιμη…
Σε αυτό το εξαιρετικά επικίνδυνο περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί, η Ελληνική κυβέρνηση οφείλει να πάψει να αναζητά φερετζέδες που θα συγκαλύψουν ανεπάρκειες, ατολμίες και πάσης φύσεως αδιέξοδα και θα πρέπει να βγει μπροστά αναλαμβάνοντας συγκεκριμένες πρωτοβουλίες ούτως ώστε… ΚΑΙ η κυρίαρχη ατζέντα να τροποποιηθεί, αλλά ΚΑΙ η πρωτοβουλία των κινήσεων να ανακτηθεί, πριν καταστούν πλήρως ανεξέλεγκτες οι εξελίξεις.
Πρώτιστη εξ αυτών των πρωτοβουλιών, είναι η ανάγκη άμεσης και με κάθε επισημότητα καταγγελίας σε όλα τα διεθνή φόρα και στους οργανισμούς που συμμετέχει η χώρα μας, της πειρατικής τακτικής που υιοθετεί και κλιμακώνει η Άγκυρα ΚΑΙ με εργαλείο την έκδοση της διαρκούς NAVTEX, αναδεικνύοντας τους κινδύνους της συγκεκριμένης επιλογής.
Το ταξίδι της φαιδρότητας το οποίο προγραμματίζει ο Έλληνας πρωθυπουργός με προορισμό την Άγκυρα, θα πρέπει να αναβληθεί χωρίς δεύτερη σκέψη, εάν θέλει η χώρα μας να ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων και να διαμηνύσει στους πάντες ότι οφείλουν να αντιμετωπίσουν με την δέουσα σοβαρότητα την κλιμάκωση των Τουρκικών προκλήσεων.
Η αναβολή της επίσκεψης Μητσοτάκη στην Τουρκική πρωτεύουσα, είναι η στοιχειώδης όσο και αυτονόητη πράξη ΕΘΝΙΚΟΥ ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟΥ την οποία οφείλει να υιοθετήσει άμεσα ο πρωθυπουργός της χώρας, ως την μόνη ικανή να καταδείξει την αποφασιστικότητα της κυβέρνησής του να απονομιμοποιήσει πλήρως της συμπεριφορές κρατικής πειρατείας στις οποίες καταφεύγει η Τουρκική πολιτική ηγεσία.
Το παραμύθι ότι οι διμερείς συναντήσεις και οι ανοικτοί δίαυλοι επικοινωνίας, αποσοβούν την ένταση και δημιουργούν ένα περιβάλλον συνεννόησης, θα πρέπει να τελειώσει χθες.
Καμία ένταση ΔΕΝ αποσοβείται… Κανένα περιβάλλον συνεννόησης ΔΕΝ δημιουργείται… Όσο εμείς ανατροφοδοτούμε τις αυταπάτες μας με αέρα κοπανιστό… Όσο παραμένουν στο μενού τα ιμάτια της χώρας… Όσο διευκολύνεται ή άλλη πλευρά στην προσπάθειά της να χτίζει την βεντάλια των διεκδικήσεων και να θωρακίζει με καινούρια τετελεσμένα τον Αναθεωρητισμό της.
Το κρίσιμο timing, έχει ήδη παρέλθει. Η διόλου τυχαία και σε επίσης διόλου τυχαία συγκυρία, εμπλοκή της χώρας μας σε αυτήν την περίεργη κατασκοπευτική νουβέλα, αφαιρεί συγκριτικό πλεονέκτημα, συρρικνώνει δραματικά τα περιθώρια ανάληψης πρωτοβουλιών, καθιστά εξαιρετικά δύσκολη κάθε δυνατότητα ισότιμης συνεννόησης με τους συμμάχους, λύνει τα χέρια σε όλους όσους θα ήθελαν να εξασφαλίσουν ένα τυπικό πρόσχημα για να την καταστήσουν εκβιαζόμενη και υπό καθεστώς παρατεταμένης ομηρείας. Εάν «κλειδώσουν» αυτές οι εξαιρετικά δυσμενείς ανατροπές, η πατρίδα μας γεωπολιτικά θα έχει παραλύσει.
Περισσότερο κιότεμα και σιωπηλός συμβιβασμός στην παρούσα χρονική συγκυρία, θα σηματοδοτήσει την επιτάχυνση αυτής της εξέλιξης και την ραγδαία επιδείνωση της πραγματικής της θέσης.
Ο πρωθυπουργός οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι το κόστος της ατολμίας και της αναβλητικότητας που έχει επιδειχθεί, θα είναι βαρύτατο. Ο παροιμιώδης τρόπος με τον οποίο τα πρωθυπουργικά περιβάλλοντα έσπευδαν να δηλώνουν ότι «Η Ελλάδα θα ασκήσει τα νόμιμα στον κατάλληλο χρόνο και με τον κατάλληλο τρόπο», οδηγείται σε καθολική συντριβή υπό το καθεστώς ενός γενικευμένου εκβιασμού και η Ελλάδα οφείλει να προλάβει αυτήν την εξέλιξη, δημιουργώντας τα δικά της τετελεσμένα.
Εάν αυτό δεν συμβεί, τότε πάρα πολύ σύντομα θα συνειδητοποιήσουν άπαντες, ότι θα έχει χαθεί οριστικά και η τελευταία πραγματική ευκαιρία…
