του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Προφανώς, ο νέος γύρος των κινητοποιήσεων που έχει ξεσπάσει αυτήν την περίοδο στο Ιράν, έχει ΚΑΙ κοινωνικές δυνάμεις που πρωτοστατούν σε αυτόν, αλλά ΚΑΙ συγκεκριμένες πολιτικές και οικονομικές αφορμές που τον ανατροφοδοτούν και τον ενισχύουν. Καλό θα είναι λοιπόν η συζήτηση για τα τεκταινόμενα στην περιοχή, να μην περιορίζεται στα αυτονόητα, τα οποία έτσι κι αλλιώς ισχύουν σε κάθε περίπτωση που σχετίζεται με τις εκδηλώσεις κοινωνικής διαμαρτυρίας…
Και το λέμε αυτό, διότι πέρα από τα αυτονόητα, οι πολύ σοβαρές εξελίξεις που διαδραματίζονται αυτήν την περίοδο στο Ιράν, θα πρέπει να αξιολογούνται συνυπολογίζοντας τέσσερις τουλάχιστον σημαντικές και εξαιρετικά κρίσιμες παραμέτρους:…
Πρώτον: Το γεγονός ότι πέρα και ανεξάρτητα από την έκταση που έχουν προσλάβει οι κινητοποιήσεις αυτήν την στιγμή, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι η απονομιμοποίηση ενός ισχυρού, στυγνού, σκοταδιστικού και ανελεύθερου καθεστώτος, επανέρχεται, παγιώνεται και παρά τις σημαντικές δυνατότητες που έχουν οι μηχανισμοί αυτού του καθεστώτος, στον τομέα της καταστολής, η εξοικείωση της Ιρανικής κοινωνίας με την ιδέα της πολιτικής του απονομιμοποίησης, καθίσταται ουσιαστικά και πρακτικά μη αναστρέψιμη…
Δεύτερον: Οι κινητοποιήσεις αυτής της περιόδου, δεν συνιστούν ένα αποσπασματικό και μεμονωμένο γεγονός, αλλά αποτελούν μέρος μιας αλυσίδας κινητοποιήσεων, που διευρύνει την «βεντάλια» των πολιτικών αιτημάτων που υιοθετούνται από τον γενικό πληθυσμό και μάλιστα σε μια περίοδο που τα πλήγματα που έχει δεχτεί το καθεστώς των μουλάδων, είναι πολλά, είναι σημαντικά και έχουν αποδυναμώσει δραστικά την περιφερειακή του θέση, με εμφανείς πλέον συνέπειες ΚΑΙ στην εσωτερική του ισχύ…
Τρίτον: Η δυναμική την οποία προσλαμβάνει η διαδικασία διεύρυνσης των πολιτικών αιτημάτων, αναβαθμίζει αντικειμενικά τον ίδιο τον χαρακτήρα των κινητοποιήσεων. Πλέον δεν μιλάμε μόνο για ένα κίνημα που απαιτεί μεταρρυθμίσεις που θα μπορούσαν να βελτιώσουν κατά το μάλλον ή ήττον την καθημερινότητα των ανθρώπων, αλλά για ένα κίνημα που θέτει με τρόπο μη αναστρέψιμο το ζήτημα της φυσιογνωμίας του καθεστώτος. Και…
Τέταρτον: Η κοινωνικοπολιτική διεργασία που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτήν την περίοδο στο Ιράν, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη και αλληλοεξαρτώμενη, με τις ευρύτερες διεργασίες που σχετίζονται με την φυσιογνωμία της Μ. Ανατολής, ενώ το ίδιο το Ιράν, αποτελεί κρίκο μιας ευρύτερης αλυσίδας, σε ένα ασταθές υποσύστημα, που αναζητεί με τους δικούς του ρυθμούς, νέα επίπεδα ισορροπίας στο πλαίσιο του διεθνούς συστήματος.
Γιατί τα λέμε όλα αυτά;;;
Διότι η Ιρανική κοινωνία, παρουσιάζει πλέον μια δυναμική τάση χειραφέτησης και αποστασιοποίησης από την δογματική θρησκοληψία παρά τις πιέσεις που ασκεί το σκοταδιστικό καθεστώς… Εμφανίζει μια έντονη και δυναμική στροφή στην αποδοχή της εκκοσμίκευσης και μάλιστα σε ποσοστά υπερδιπλάσια κατά την διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας (73% σήμερα ενώ το 2015 μόλις και μετά βίας άγγιζε το 31%)… Και το σημαντικότερο… Συνειδητοποιεί πλέον μαζικά ότι η καθεστωτικά κατευθυνόμενη θρησκοληψία, είναι εργαλείο καταπίεσης και συρρίκνωσης ακόμη και των στοιχειωδών δικαιωμάτων του πληθυσμού, προς όφελος του καθεστώτος των μουλάδων και αρνείται να συμβιβαστεί με αυτήν την κατάσταση…
Εάν σε όλα τα παραπάνω συνυπολογίσει κανείς και το γεγονός ότι 95.000.000 Ιρανοί πολίτες, είναι υποχρεωμένοι να στραγγαλίζουν την ζωή τους σε ένα ΑΕΠ που δεν ξεπερνά τα 400 δις, τότε είναι φανερό ότι μιλάμε για μια συνολικά νέα πραγματικότητα, με πολλαπλά αδιέξοδα και η διαφαινόμενη διέξοδος αναμένεται να είναι εκρηκτική.
Δεν είναι άλλωστε διόλου τυχαίο το γεγονός ότι το Institute for the Study of War (ISW), ο γνωστός μη κερδοσκοπικός οργανισμός που παρέχει έρευνα και ανάλυση για στρατιωτικές υποθέσεις, με στόχο την ενημέρωση της κοινής γνώμης και την υποστήριξη των αμερικανικών στρατηγικών στόχων, παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις στο Ιράν, επειδή αναγνωρίζει ότι είναι ένας βασικός παίκτης στην παγκόσμια ασφάλεια, με στρατιωτικές δυνατότητες που μπορεί να επηρεάσουν την περιφερειακή σταθερότητα. Και κυρίως επειδή συνειδητοποιεί, ότι οι εξελίξεις στην συγκεκριμένη χώρα, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τις ευρύτερες φυσιογνωμικές μεταμορφώσεις και ανατροπές που λαμβάνουν χώρα στην Μ. Ανατολή, στο πλαίσιο μιας ενιαίας και αδιαίρετης διεργασίας που θα επαναπροσδιορίσει την γεωπολιτική της υπόσταση και φυσιογνωμία.
Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω;;;…
Σημαίνουν πριν απ’ όλα, ότι το σκοταδιστικό καθεστώς των μουλάδων, συνδέει πλέον όλο και περισσότερο την πολιτική του επιβίωση με την διασφάλιση της ικανότητάς του να διαχειρίζεται υπολογίσιμη περιφερειακή ισχύ, πολύ δε περισσότερο σήμερα που τα εξευτελιστικά πλήγματα που έχει δεχτεί, τόσο με την συντριβή των proxies του, όσο και με την ταπείνωση του πολέμου των 12 ημερών, συνδυάζονται με την ραγδαία αποδόμηση της αποδοχής και της στήριξής του από την Ιρανική κοινωνία.
Η ανάγκη λοιπόν του καθεστώτος, να ανακόψει την δρομολογημένη περιφερειακή διεργασία που το περιθωριοποιεί και κυρίως η ανάγκη του να ανακτήσει πάση θυσία των έλεγχο του πληθυσμού που αμφισβητεί πλέον ανοικτά την παντοδυναμία του, είναι ανάγκη που σχετίζεται ευθέως με την ίδια την στρατηγική του επιβίωση.
Και επειδή το πολύπειρο Ιρανικό καθεστώς, ξέρει να σκέφτεται, ξέρει να σχεδιάζει και κυρίως ξέρει να επιδεικνύει στρατηγική υπομονή, είναι απαραίτητο το σύνολο των δρώντων που επενδύουν στην περιφερειακή αναμόρφωση και σε μια περιφερειακή σταθερότητα μακράς πνοής, να ανασχεδιάσει ταχύτατα την τακτική που υιοθετεί απέναντί του. Και αυτό μπορεί να σημαίνει πρωτίστως τρία πράγματα:
Πρώτον: Αποστέρηση κάθε προσχήματος ικανού να διευκολύνει το καθεστώς των μουλάδων, στην προσπάθειά του να επανασυσπειρώσει την Ιρανική κοινωνία, επικαλούμενο εθνικό κίνδυνο. Από αυτήν την άποψη, ανόητες και αψυχολόγητες παρεμβάσεις όπως αυτή του Αμερικανού προέδρου Τραμπ, είναι βούτυρο στο ψωμί του καθεστώτος.
Δεύτερον: Ενίσχυση με κάθε τρόπο της δυναμικής που προσλαμβάνει η κοινωνική ρήξη με το καθεστώς, με μια επικοινωνιακή πολιτική που δεν θα αναπαράγει το κόστος των κυρώσεων αλλά θα αναδεικνύει το μέγεθος των ωφελημάτων που θα μπορούσε να προσπορίζεται η Ιρανική κοινωνία, σε ένα περιβάλλον ΜΗ κυρώσεων, με μια Ιρανική οικονομία που θα διευρύνει το εύρος των δραστηριοτήτων της και θα ενσωματώνεται σε έναν ευρύτερο περιφερειακό – αναπτυξιακό σχεδιασμό.
Τρίτον: Καθολικό απογύμνωμα του καθεστώτος των μουλάδων, από κάθε περιφερειακή στήριξη με πρώτο στόχο την πλήρη εξάλειψη κάθε επιχειρησιακής δυνατότητας από τις περιφερειακές συμμορίες των proxies που το στηρίζουν, αλλά και με επαναλαμβανόμενα στοχευμένα πλήγματα που θα οδηγούν σε ναυάγιο κάθε ελπίδα του καθεστώτος να επενδύσει σε βαλλιστικές δυνατότητες και σε πυρηνικό πρόγραμμα στο μέλλον. Πρόκειται για χτυπήματα, απολύτως διακριτά, στοχευμένα και υποστηριζόμενα από το απαραίτητο επικοινωνιακό υλικό που δεν θα επιτρέπει στο καθεστώς να τα επικαλείται ως «εθνικό κίνδυνο» με στόχο την κοινωνική επανασυσπείρωση και την επανισχυροποίησή του.
Θα επανέλθουμε…
Νέο ρεσιτάλ από τον γεωπολιτικό αναλυτή με το ηλεκτρονικό τσιμπούκι που έχει ταυτίσει τον πατριωτισμό με τον σιωνισμό και σε ότι αφορά το παλαιστινιακό κατακεραυνώνει ως ασύμβατη με το εθνικό συμφέρον, την συνθηματολογία των “ευαισθητούλιδων προοδευτικούληδων” της εγχώριας “τουρκόφρωνος” Αριστεράς και των γνωστών μαρξιστικών κύκλων που ελέγχουν ΟΗΕ, Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και λοιπές… “ΜΚΟ” αλλά σε ότι αφορά τα του Ιράν τον πιάνουν τόσες ευαισθησίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα που ξάφνου μοιάζει με ακτιβιστή της Διεθνούς Αμνηστίας.
Πάμε να δούμε να λοιπόν ποιος ευνοείται από την αποδυνάμωση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και πόσο ευνοϊκή είναι η εξέλιξη αυτή για τα ελληνικά συμφέροντα, που αν το έχω καταλάβει σωστά ετεροπροσδιορίζονται απολύτως από αυτά της Τουρκίας – με γεγονότα και όχι τις hasbara των σιωνιστικών think tanks που συχνά πυκνά φιλοξενεί ο κος Σαββίδης για την ικανοποίηση του ακόρεστου, για ειδήσεις περί επικείμενης κατάρρευσης της Τουρκίας και γεωπολιτική αναβάθμισης της Ελλάδας, κοινού του :
1. Υποχώρηση/ ήττα του Ιράν από τη Συρία ποιος ευνοήθηκε παίρνοντας της θέση του; Η Τουρκία
2. Αποκλεισμός του Ιράν από την διαμόρφωση της επόμενης ημέρας στη Λωρίδα της Γάζας, ποιος ευνοήθηκε, παίρνοντας τη θέση του; Η Τουρκία
3. Αποδυνάμωση της επιρροής του Ιράν στην περιοχή του Καυκάσου και συγκεκριμένα στην Αρμενία, ποιος ευνοήθηκε; Η Τουρκία.
4. Στην περίπτωση που σημειωθεί περαιτέρω αποδυνάμωση του Ιράν και περιορισμός της επιρροής του στο Ιράκ, ποια είναι μόνη περιφερειακή δύναμη πανέτοιμη και με στρατιωτική ακόμα παρουσία για να το αντικαταστήσει; Η Τουρκία.
5. Μέχρι και το Λίβανο προσπαθεί να καλύψει το κενό που αφήνει πίσω η αποδυνάμωση του Ιράν: https://carnegieendowment.org/middle-east/diwan/2025/12/is-turkiye-a-new-iran-in-lebanon?lang=en
Θα επανέλθουμε…
Όλα αυτά βέβαια που μας απαριθμήσατε σχολιάζοντας, συνέβησαν στην καταπληκτική σας φαντασία. Το ότι δεν έχουν βιώσιμο αντίκρισμα στην ζωή, θεωρήστε το απλή λεπτομέρεια που αξίζει να θυσιαστεί για να θριαμβεύσει το αφήγημα της επιλογής σας…
Πείτε μας αγαπητέ αναλυτά τι ακριβώς από όσα απαριθμώ σχολιάζοντας δεν συνέβη;
1. Δεν ελέγχει η Τουρκία την συριακή κυβέρνηση; Ξέρω, ξέρω από ώρα σε ώρα θα ορθώσει το ανάστημα του ο γίγαντας κουρδικός λαός και θα τους πάρει αμπάριζα μέχρι την Πόλη την οποία και θα παραδώσει στον άλλο εν υπνώσει γίγαντα ελληνικό λαό (διάμεση ηλικία 47 έτη για να μην ξεχνιόμαστε). Επίσης ο φιλέλλην Μπίμπι όταν ξεμπερδέψει με τον αφοπλισμό της Χαμάς και της Χεζμπολάχ (αργεί πολύ ακόμα;) θα τινάξει τους τουρκικούς σχεδιασμούς στον αέρα.
2. Συμμετέχει στα μεταπολεμικά σχέδια ανοικοδόμησης της Γάζας ή Τουρκία με τζίφρα και του νεκροθάφτη της woke ατζέντας Τραμπ ναι ή ου; Ξέρω ξέρω ο φιλέλλην Μπίμπι δεν θέλει να τον βλέπω ούτε ζωγραφιστό και δεν θα επιτρέψει τουρκική παρουσία στη Γάζα. Στις δυνάμεις της αντίστασης, τους τρομοκράτες ποιος έχει τη μεγαλύτερη επιρροή τώρα που το Ιράν αποδυναμώνεται και καταρρέει;
3. Προχωράει -πάλι με τζίφρα του ειρηνοποιού Τραμπ- ο διάδρομος του Zangezur που αποκόπτει το Ιράν από την Αρμενία και δίνει απευθείας δίοδο στην Κασπία για την Τουρκία, ναι ή ου;
4. Τώρα για την εκτεταμένη στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στο Ιράκ και σχέδια για εμπορική σύνδεση Περσικού-Ευρώπης μέσω Ιράκ και Τουρκίας δεν μπαίνω καν στην διαδικασία να γράψω περισσότερα
5. Για το Λίβανο έβαλα και λινκ
6. Βιώσιμος είναι ο μόνο IMEC όπως ήταν κάποτε και ο East Med άλλωστε.