του Κ. Κυριακόπουλου
Φαίνεται ότι η σημερινή πρωτοβουλία – προπομπός, για την δημιουργία πολιτικής κίνησης από τον Αντώνη Σαμαρά, θα επιταχύνει μοιραία και τις πολιτικές εξελίξεις…
Η ανάγκη να διεμβολιστεί το πολιτικό σύστημα, το οποίο φαίνεται ότι έχει βαλτώσει οριστικά στον συμβιβασμό και την αναποτελεσματικότητα, είναι πασιφανής και η ενεργοποίηση του πρώην πρωθυπουργού, στην βάση μιας σαφώς διακηρυγμένης ατζέντας, είναι ιστορικά αναγκαία, ενώ αποτελεί την μοναδική ίσως ελπιδοφόρα εξέλιξη την συγκεκριμένη ιστορική εποχή και αυτό για τρεις σαφείς και πολύ συγκεκριμένους λόγους…
Πρώτον: Το ίδιο το περιεχόμενο των πολιτικών παρεμβάσεων του πρώην πρωθυπουργού, προϊδεάζει για το ότι αυτή η προσπάθεια να διεμβολιστεί το πολιτικό σύστημα, θα είναι μια διεργασία εξόχως δυναμική, που θα αποτολμήσει την ουσιαστική αντικατάσταση της κυρίαρχης πολιτικής ατζέντας και ΔΕΝ θα αρκεστεί σε πρακτικές απλής πολιτικής αποδόμησης του πολιτικού στάτους που έχει επιβληθεί, χωρίς σοβαρό όραμα για την επόμενη μέρα…
Δεύτερον: Η προϋπάρχουσα πρωθυπουργική εμπειρία, συνιστά μια κρίσιμη παράμετρο η οποία λογικά δεν θα επιτρέψει την διολίσθηση του πολιτικού εγχειρήματος σε μονοθεματικό σόου που θα το οδηγήσει στον εκφυλισμό και στην πολιτική του χειραγώγηση.
Η πατρίδα μας έχει ανάγκη από μια ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ, ΕΝΙΑΙΑ και ΣΥΝΕΚΤΙΚΗ προγραμματική πολιτική πρόταση, που θα απαντά πειστικά στα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα, με τον τρόπο που οφείλει να το κάνει μια χώρα που θα διαχειρίζεται με αξιοπρέπεια και ευθύνη τις κρίσιμες εθνικές προκλήσεις με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη, ενώ ταυτόχρονα θα διεκδικεί με δυναμισμό την ουσιαστική αναβάθμιση της περιφερειακής της θέσης, προωθώντας μεταξύ άλλων ΚΑΙ τους απαραίτητους θεσμικούς επαναπροσδιορισμούς που θα δώσουν ένα οριστικό τέλος σε αναχρονιστικές, ανεπίκαιρες και εν τέλει ξεπερασμένες θεσμικές αγκυλώσεις και παραδοχές που λειτουργούν παραλυτικά για την απρόσκοπτη υπεράσπιση της Εθνικής μας αξιοπρέπειας…
Τρίτον: Η ομολογουμένως επιτυχημένη προσωπική πολιτική διαχείριση την οποία άσκησε ο πρώην πρωθυπουργός κατά την διάρκεια της προηγούμενης περιόδου, διευρύνει σημαντικά και πολύ πέραν της εκλογικής βάσης της Ν.Δ, την κοινωνική βάση στην οποία εν δυνάμει μπορεί να απευθύνεται επιτυχώς το νέο πολιτικό εγχείρημα.
Είναι φανερό, ότι όλα τα παραπάνω, δεν δημιουργούν απλώς ένα ελπιδοφόρο μείγμα δυνατοτήτων για το περιβάλλον υποδοχής του νέου εγχειρήματος. Δημιουργούν παράλληλα με αυτό και ένα εύρος υποχρεώσεων στο οποίο έχει αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση να ανταποκριθεί, σε μια κοινωνική βάση τις προσδοκίες της οποίας δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα να διαψεύσει…
Η επόμενη περίοδος λοιπόν θα είναι εξαιρετικά κρίσιμη και η διατήρηση της πολιτικής δυναμικής του εγχειρήματος θα εξαρτηθεί όχι μονάχα από πρωτοβουλίες και κινήσεις πολιτικού εντυπωσιασμού που θα ανακυκλώνουν την πολιτική παρουσία ελάχιστων επωνύμων.
Θα εξαρτηθεί πρωτίστως από την δημιουργία ενός σοβαρού υποστηρικτικού μηχανισμού που θα οργανωθεί πολιτικά και θα δράσει συντονισμένα σε ολόκληρη την επικράτεια, στοχεύοντας όχι δε κινήσεις αποσπασματικές και πυροτεχνηματικού χαρακτήρα, αλλά σε σταθερή πολιτική παρουσία και λόγο που θα ανασυνθέσει ουσιαστικά το πολιτικό σύστημα της χώρας…
Σε αυτήν την βάση… Και εφ όσον υπάρχει η μέριμνα όλα τα παραπάνω να τηρηθούν, από δυνάμεις και προσωπικότητες που βλέπουν πολύ πιο πέρα από τα όρια της προσωπικής τους πολιτικής αποκατάστασης, στηρίζουμε το συγκεκριμένο πολιτικό εγχείρημα…
Η διακήρυξη:
https://best-tv.gr/diakiryxi-91-prosopikotiton-i-ellada-chreiazetai-epeigontos-epanekkinisi-me-orama-kai-schedio/
Η στήριξη του εγχειρήματος είναι μονόδρομος!
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει κίνηση υπό τον Σαμαρά, με το επιχείρημα της “επιτυχημένης” πρωθυπουργίας του η οποία και “διευρύνει την κοινωνική βάση στην οποία απευθύνεται”. Νομίζω ότι το επιχείρημα αυτό δέν στέκει διότι α) η πρωθυπουργία Σαμαρά ( με αντιπρόεδρο τον μπουρδολόγο Βενιζέλο μην το ξεχνάμε) συνέχισε στην ίδια κατεύθυνση Παπανδρέου, Παπαδήμου δηλαδή της πλήρους εφαρμογής των μνημονίων και της υποθήκευσης της δημόσιας περιουσίας, παρά τα λεβέντικα Ζάπειο 1 2 κλπ που εξήγγειλε ως αντιπολίτευση. Πέραν τούτου στον ιδιαίτερο ευαίσθητο τομέας της εθνικής άμυνας η πολιτική της ήταν εγκληματική. Οι Ένοπλες Δυνάμεις αφέθηκαν κυριολεκτικώς στην τύχη τους, αφού δέν μπήκε ούτε μία βίδα. Άλλαζε μάλιστα κάθε χρόνο τον αρχηγό ΓΕΣ συμβάλλοντας αποφασιστικά ομολογουμένως στην πλήρη αποδιοργάνωση και γελοιοποίησή τους την ώρα μάλιστα που προέβη σε νέες μειώσεις μισθών στους στρατιωτικούς, που ήδη είχαν υποστεί αφαίμαξη από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Τώρα πώς μετά απ΄όλα αυτά βγάζει δεκάρικους για την πειρατική Τουρκία με τέτοια πεπραγμένα στα εθνικά θέματα είναι να γελάει κανείς….. β) Εάν ο αρθρογράφος υποστηρίζει και σωστά ότι απαιτείται εθνική ανάταξη δέν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτή απαιτεί και άλλου είδους οικονομική πολιτική που θα στηρίζει τα κατώτερα λαικά στρώματα για να μπορούν να κάνουν οικογένεια και να ζήσουν στον τόπο τους. Έχει κάποια πρόταση για την οικονομική πολιτική ο Σαμαράς διαφορετική της πεπατημένης; Δέν προκύπτει κάτι τέτοιο. Ο Σαμαράς και οι όμοιοί του, (έμποροι του πατριωτισμού) αντιμετωπίζει την κοινωνία και τα εθνικά θέματα σαν κάτι ξεκομμένο από την οικονομική επιβίωση του απλού κόσμου. Ούτε όμως κοινωνία υπάρχει χωρίς πατριωτισμό ούτε τα έθνη επιβιώνουν χωρίς στοιχειώδη κοινωνική δικαιοσύνη. γ) Πέραν των άλλων δέν νομίζω ότι υπήρξε πρωθυπουργός στην μεταπολίτευση με τόσο διχαστικό και στενά παραταξιακό λόγο. Οι περισσότερες ομιλίες του στη βουλή είναι “οι δικοί μας” και “οι δικοί σας”. Πώς αυτός ο πολιτικός μπορεί να αποτελέσει λύση στην κατάσταση της χώρας διευρύνοντας την απήχησή του και πέραν της Δεξιάς, νομίζω χρειάζεται περισσότερη τεκμηρίωση από τον κύριο Κυριακόπουλο.
“Κατ’ εντολήν Σαμαρά”… θυμάσαι αυτή τη γελοία φράση, που είχαν εφεύρει οι επικοινωνιακοί του σύμβουλοι, μιμούμενοι προφανώς το “κατ’ εντολήν Πούτιν”; Στο τέλος ο Στάθης είχε γράψει το “κατ’ εντολήν Σαμαρά, ηγοράσθη χάρτης υγείας για το υπουργείο..” και το έκοψαν.
Ξεκίνησε αντιμνημονιακός κι έδιωξε τούς μνημονιακούς (Μπακογιάννη, Σκυλακάκη κ.ά.) και μετά το γύρισε μνημονιακός κι έδωχνε τούς αντιμνημονιακούς. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς απ’ αυτόν τον γελοίο; Τον “Ξένιο (δεν)Δια”, με τον οποίο θα επανακαταλαμβάναμε τις πόλεις μας; Κυβερνούσε με πυροτεχνήματα και το μόνο που κατάφερε ήταν να κάμει τον Τσίπρα πρωθυπουργό. Δεν βαριέσαι, με φθαρμένα υλικά δεν κτίζεις καινούριο σπίτι.
Κάντε έναν κόπο να ξαναδιαβάσετε το άρθρο αγαπητέ. Το άρθρο ΔΕΝ μιλά για επιτυχημένη πρωθυπουργία αλλά για “επιτυχημένη προσωπική πολιτική διαχείριση” την προγενέστερη του σήμερα περίοδο. Το άρθρο δηλαδή αναφέρεται στις δημόσιες παρεμβάσεις του που τοποθέτησαν απέναντι το καθεστώς Μητσοτάκη και οδήγησαν εν τέλει στην αποπομπή του από την Ν.Δ.
Αφελείς «επισκέπτες» ιστοτόπων αδυνατούν να κατανοήσουν ότι η πολιτική δεν ασκείται εν κενώ και ότι τα μνημόνια και οι συμφωνίες δεν είναι όλα ίδια και απαράλλακτα.
Την Ελλάδα οδήγησε στα μνημόνια ο ανεκδιήγητος ΓΑΠ με ανοησίες του τύπου:
“λεφτά υπάρχουν”
https://www.tanea.gr/2020/09/10/politics/lefta-yparxoun-otan-o-gap-ekstomise-tin-pleon-emvlimatiki-ataka-tis-dekaetous-krisis/
και:
«I am in charge of a corrupt country»
https://www.ekathimerini.com/opinion/66676/greece-is-corrupt/
https://www.ekathimerini.com/opinion/70512/premier-is-wrong-on-corruption/
Το Μνημόνιό του (#1) ήταν αχρείαστο και τελικά (στις Κάννες) έφερε τη χώρα στο χείλος της καταστροφής ενός ασύντακτου Grexit
https://www.tovima.gr/2014/05/16/politics/apokalypsi-bima-oli-i-alitheia-gia-tis-kannes/
Όπως παραδέχθηκε αργότερα και το ΔΝΤ, το Μνημόνιο #1 είχε στηριχθεί σε καταστροφικά λανθασμένους υπολογισμούς, τους οποίους ορθώς είχε επισημάνει ο Σαμαράς και οι οποίοι διορθώθηκαν στο Μνημόνιο #2:
https://tilegrafimanews.gr/politika/i-lagkarnt-dikaionei-ta-zappeia-tou-samara/
Το Μνημόνιο #2 του Σαμαρά, παρά την δύσπιστη έως εχθρική στάση του Βερολίνου, πετύχαινε τους στόχους του ΧΩΡΙΣ να υποθηκευτεί η δημόσια περιουσία. Παράλληλα, ο Σαμαράς προωθούσε (με τη βοήθεια Μανιάτη) μια πολιτική στρατηγική προς εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων (συμφωνίες με Κύπρο, Αίγυπτο, Ισραήλ, έμπρακτη δημιουργία κατάλληλου επενδυτικού κλίματος), ενώ η απουσία σημαντικών τουρκικών προκλήσεων (αντίθετα με τις μετέπειτα προκλήσεις τουρκολυβικού μνημονίου, ερευνών σε ελληνική δυνητική ΑΟΖ κλπ) καταδεικνύει την ουσιαστική αποτελεσματικότητα της αποτρεπτικής πολιτικής Σαμαρά έναντι της Τουρκίας.
Όμως, οι Γερμανοί, με τη βοήθεια εγχώριων ατόμων και δομών με περίεργους, προς ιστορική διερεύνηση, στόχους (Τσίπρας, Κουβέλης, Καμμένος, Ποτάμι κλπ) τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια του Σαμαρά. Έτσι μας προέκυψε ο ολετήρας Τσίπρας, με το τιμωρητικό Μνημόνιο #3, την 99χρονη υποθήκευση και τις Πρέσπες.