της Ιωάννας Μαλαγαρδή*
Η επιτυχής για την Ελλάδα Συνθήκη των Σεβρών υπεγράφη στις Σέβρες της Γαλλίας, κατόπιν διαπραγματεύσεων, στις 10 Αυγούστου 1920 μεταξύ της ηττημένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των νικητών. Η Συνθήκη των Σεβρών ήταν μία από τις συνθήκες ειρήνης που ακολούθησαν μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη Συνθήκη αυτήν οριστικοποιείται το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τον διαμοιρασμό των εδαφών της, η γέννηση του κράτους της Τουρκίας και η απόδοση στην Ελλάδα των διεκδικούμενων εδαφών της. Περιείχε εγγράφως τις παραχωρήσεις των τουρκικών εδαφών όπως διαμορφώθηκαν στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού, με κυριότερη την απόδοση του μεγαλύτερου μέρους της Ανατολικής Θράκης και της ευρύτερης περιοχής της Σμύρνης στην ελληνική κυβέρνηση και τον ελληνικό στρατό. Η επικύρωση όμως της Συνθήκης δεν έγινε σε κανένα Κοινοβούλιο των συμβαλλομένων κρατών (ούτε καν στο Ελληνικό), αφού ο Μουσταφά Κεμάλ κατάφερε, με τις νίκες του στρατού του, την ακύρωση της Συνθήκης στην πράξη. Της Συνθήκης των Σεβρών είχε προηγηθεί η Συνθήκη του Μούδρου ή Συνθήκη ανακωχής του Μούδρου , που συνήφθη στον όρμο του Μούδρου στη Λήμνο, στις 17/30 Οκτωβρίου1918 που υποχρέωνε την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο άνοιγμα των Στενών των Δαρδανελίων και του Βοσπόρου προς τη Μαύρη Θάλασσα και την παράδοση των φρουρίων αυτών. Στη ναυτική συμμαχική Μοίρα συμμετείχαν τα ελληνικά θωρηκτά Αβέρωφ και Κιλκίς και επικράτησε ενθουσιασμός στον Ελληνισμό της Πόλης.
Η διάσκεψη της Λωζάνης που ακολούθησε ήταν μια πολύμηνη διεθνής διαπραγμάτευση, κυρίως ευρωπαϊκή μεταξύ των νικητριών δυνάμεων του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, της Τουρκίας και της ΕΣΣΔ. Διήρκεσε από τον Νοέμβριο του 1922 μέχρι την υπογραφή της Συνθήκης δηλ. τον Ιούλιο του 1923. Η Συνθήκη της Λωζάνης, υπογράφηκε στις 24 Ιουλίου 1923 και αντικατέστησε τη Συνθήκη των Σεβρών του 1920. Στη Συνθήκη αυτή καθορίστηκαν τα σύνορα της σύγχρονης Τουρκίας, τερματίζοντας επίσημα τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Ενώ η Συνθήκη των Σεβρών προέβλεπε τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Συνθήκη της Λωζάνης αναγνώρισε την Τουρκική Δημοκρατία και τα σύνορά της, συμπεριλαμβανομένων των συνόρων με την Ελλάδα. Βέβαια η Συνθήκη υπογράφηκε μετά από διασκέψεις μηνών όπου συνέβησαν μεταβολές ανάλογα με τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων ενώ κρινόταν η τύχη της Ελλάδας.
Η Συνθήκη της Λωζάνης δεν ευνοούσε την Ελλάδα σε σχέση με τη Συνθήκη των Σεβρών κυρίως επειδή η Συνθήκη των Σεβρών είχε προβλέψει τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τον περιορισμό της Τουρκίας σε ένα μικρότερο κράτος. Η Συνθήκη της Λωζάνης ακύρωσε αυτήν τη συνθήκη και αναγνώρισε την Τουρκική Δημοκρατία ως κυρίαρχο κράτος. Παράλληλα καθόρισε τα σύνορα της Τουρκίας με την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, το Ιράκ και τη Συρία.
Ένα σημείο που ευνοούσε θετικά την τότε κατάσταση ήταν ότι σηματοδότησε το τέλος των εχθροπραξιών μεταξύ της Τουρκίας και των Συμμάχων του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Επίσης η Συνθήκη περιλάμβανε διατάξεις για την προστασία των μειονοτήτων στην Τουρκία, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Εβραίων. Προέβλεπε την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, με εξαίρεση τους κατοίκους της Ίμβρου και της Τενέδου.
Λίγο πριν τη Συνθήκη της Λωζάνης μετά την ήττα του Ελληνικού Στρατού στη Μ. Ασία και με χιλιάδες πρόσφυγες να ζητούν καταφύγιο στην Ελλάδα, τον Νοέμβριο του 1922 υπεγράφη η Συνθήκη των Μουδανιών όπου δυστυχώς έγινε αποδεκτό από τους Συμμάχους το αίτημα της Τουρκίας για εκκένωση της Ανατολικής Θράκης από τους Έλληνες και την παράδοσή της στην Τουρκία. Οι Σύμμαχοι είχαν ήδη λάβει ανταλλάγματα από τη συνεργασία τους με τον Κεμάλ και έτσι οι ολίγες αντιρρήσεις κάμφθηκαν. Όταν οι Έλληνες απεσταλμένοι έφτασαν στη σύσκεψη αρνήθηκαν αρχικά να υπογράψουν τη Συνθήκη και αποχώρησαν, όμως κατόπιν πιέσεων ακόμη και του Βενιζέλου από το εξωτερικό, η Ελλάδα υποχρεώθηκε να δεχτεί τα τετελεσμένα γεγονότα.
Η Συνθήκη της Λωζάνης θεωρείται σημαντική κυρίως επειδή οριστικοποίησε τα σύνορα της Τουρκίας, τα οποία παραμένουν σε μεγάλο βαθμό τα ίδια μέχρι σήμερα. Έβαλε τέλος σε μια μακρά περίοδο πολέμου και αστάθειας στην περιοχή. Παραμένει ένα κρίσιμο έγγραφο στην ιστορία της Τουρκίας για τις σχέσεις της με την Ελλάδα, ασχέτως εάν η Τουρκία πολλές φορές την έχει παραβιάσει κυρίως στο θέμα των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, των Ελλήνων της Ίμβρου και της Τενέδου και στη λειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης με αποτέλεσμα ο Ελληνικός πληθυσμός στις περιοχές αυτές να έχει συρρικνωθεί δραματικά. Είναι γνωστά τα βίαια επεισόδια που υπέστησαν την 6η Σεπτεμβρίου 1955 Έλληνες και Αρμένιοι της Κωνσταντινούπολης τα γνωστά Σεπτεμβριανά, το οργανωμένο πογκρόμ που προκάλεσε ο καθοδηγούμενος τουρκικός όχλος, οδηγώντας σε βίαια επεισόδια κατά των ελληνικών περιουσιών. Ως ενορχηστρωτής των γεγονότων φέρεται ο Αντνάν Μεντερές ο οποίος ευθυνόταν για τις σφαγές αμάχου πληθυσμού του Αϊδινίου το 1919. Είναι γνωστή η σφαγή των προσκόπων του Αϊδινίου. Το 1961 ο Μεντερές και ο Ζορλού καταδικάστηκαν στην εσχάτη των ποινών και απαγχονίστηκαν στην νήσο Ιμραλί. Όμως αυτό που βάρυνε στην θανατική καταδίκη τους ήταν οι κατηγορίες για παραβίαση του Τουρκικού Συντάγματος και όχι τόσο το θέμα των Σεπτεμβριανών.
Απόδειξη ότι όσοι προκάλεσαν τα ψευδή προβοκατόρικα γεγονότα στη Θεσσαλονίκη που οδήγησαν στο πογκρόμ του 1955, με την έκρηξη βόμβας στον κήπο του τουρκικού Προξενείου, η οποία προκάλεσε μικρές μόνον ζημιές σε υαλοπίνακες στην παρακείμενη «οικία του Κεμάλ» δεν τιμωρήθηκαν. Η βόμβα, όπως εξακριβώθηκε από τις έρευνες που διεξήγαγαν οι ελληνικές αρχές μεταφέρθηκε από την Τουρκία από Τούρκο πράκτορα (Έλληνα υπήκοο από την Κομοτηνή) και τοποθετήθηκε από τον Τούρκο κλητήρα του Προξενείου. Όλοι οι εμπλεκόμενοι στην προβοκάτσια, οι Τούρκοι πρόξενοι της Θεσσαλονίκης, ο θυρωρός του Προξενείου που τοποθέτησε την βόμβα και ο φοιτητής Οκτάυ Εγκίν που μετέφερε την βόμβα στην Θεσσαλονίκη αθωώθηκαν. Ο Εγκίν αργότερα διορίστηκε Γενικός Διευθυντής Κρατικής Ασφαλείας και αργότερα Νομάρχης στην Νεάπολη (Nevşehir) της Καππαδοκίας. Ο πρόεδρος του Σωματείου «Η Κύπρος είναι Τουρκική» Χικμέτ Μπιλ απεστάλη αργότερα από την τουρκική κυβέρνηση ως ακόλουθος τύπου στην Τουρκική Πρεσβεία στην Βηρυτό.
Για τις καταστροφές των Σεπτεμβριανών η αντίδραση της τότε Ελληνικής Κυβέρνησης δεν ήταν αυτή που θα έπρεπε. Μάλλον επρόκειτο για χλιαρή αντίδραση, ίσως επειδή δεν το ευνοούσαν οι τότε συνθήκες με έναν άρρωστο Πρωθυπουργό τον Αλέξανδρο Παπάγο, ο οποίος απεβίωσε ολίγο μετά, στις 4 Οκτωβρίου 1955. Τα γεγονότα των Σεπτεμβριανών ήταν μια κατάφορη παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάνης.
Η Συνθήκη της Λωζάνης λοιπόν έχει επανειλημμένως παραβιαστεί από τους Τούρκους με διάφορους τρόπους και όχι μόνο στα λόγια. Δεν παύει όμως να είναι μια διεθνής συνθήκη και για όλες τις διεθνείς συνθήκες ισχύει η αρχή του “pacta sunt servanta”, δηλαδή τα συμφωνημένα είναι τηρητέα από τα συμβαλλόμενα μέρη στο διηνεκές και ούτε αμφισβητούνται ούτε αναθεωρούνται μονομερώς, όπως προσπάθησε και προσπαθεί επανειλημμένως η Τουρκία.
Έχουν ακολουθήσει πολλές παραβιάσεις και ανόητες απειλές από την Τουρκία. Η εισβολή και η κατάληψη του βορείου μέρους της Κύπρου είναι ότι χειρότερο έχει συμβεί στη νεότερη ιστορία μας, μια κατάσταση που εξακολουθεί να υπάρχει με την ανοχή και των Συμμάχων μας, κυρίως των εταίρων μας της ΕΕ. Η βέλτιστη λύση βέβαια θα ήταν η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από τα κατεχόμενα και η επιστροφή των περιουσιών των Ελληνοκυπρίων που υφαρπάχθηκαν βιαίως.
Η παρεμπόδιση από την Άγκυρα πόντισης καλωδίου πλησίον της Κάσου που αφορά δραστηριότητα στην ανοιχτή θάλασσα για την ηλεκτρική διασύνδεση με Κύπρο και Ισραήλ, σημαίνει αμφισβήτηση των ελληνικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο εκ μέρους της Τουρκίας. Η αντίδραση της Ελληνικής κυβέρνησης ήταν πάλι χαλαρή επικαλούμενη συνεχώς το Διεθνές Δίκαιο αρνούμενη να στενοχωρήσει τη γείτονα.
Άραγε η πολιτική κατευνασμού έφερε πάντα τα βέλτιστα αποτελέσματα;;; Η ιστορία δεν μας έχει διδάξει; Η πολιτική κατευνασμού τουλάχιστον προ της ενάρξεως του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν έφερε καθόλου καλά αποτελέσματα. Ο τότε Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου από το 1937 μέχρι το 1940 Νέβιλ Τσάμπερλεν ακολούθησε την Πολιτική Κατευνασμού (Appeasement Policy). Ο όρος αυτός σήμαινε τότε την προσπάθεια των Βρετανών να κρατήσουν καλές σχέσεις με τη ναζιστική Γερμανία. Το 1938 υπέγραψε τη Συμφωνία του Μονάχου μαζί με την Ιταλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία, με την οποία η Τσεχοσλοβακία θα έδινε τα ανατολικά εδάφη της Σουδητίας στη Γερμανία, υπό τη λογική να μη γίνει εισβολή στην υπόλοιπη χώρα. Ιστορική έχει μείνει η φράση με την οποία ανακοίνωσε την υπογραφή της Συμφωνίας του Μονάχου, “Peace for our time” («Ειρήνη στην εποχή μας»). Ο Ν. Τσάμπερλεν στην προσπάθειά του συμβιβασμού με τον Χίτλερ διαψεύσθηκε τραγικά λίγο αργότερα με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Η Τουρκία συνεχώς και μάλιστα το επίσημο κράτος εμφανίζει προκλητικούς χάρτες για δήθεν δικαιώματά της. Το επίσημο Ελληνικό Κράτος τί ακολουθεί; Την πολιτική κατευνασμού;;; Το δόγμα του «δεν διεκδικούμε»; Το Διεθνές Δίκαιο; Αφού υπάρχει ήδη η Συνθήκη της Λωζάνης που έχει επανειλημμένως παραβιαστεί μονομερώς και με πολλές μεθόδους.
Ιωάννα Δ. Μαλαγαρδή
Δρ. Υπολογιστικής Γλωσσολογίας – Ιστορικός
Το ρητορικό ερώτημα τής Δρος. Μαλαγαρδή, απαντάται από την ίδια με τον καλύτερο τρόπο. Τα συμπεφωνημένα (πρέπει να) τηρούνται, όταν τηρούνται και από τις δύο πλευρές. Η Τουρκία είναι συστηματικός απατεώνας, που ουδέποτε τηρεί τις συμφωνίες της.
Θυμούμαι πριν 21 χρόνια μία εκπομπή στον MEGA, μετά το συντριπτικό ΟΧΙ των Ελλήνων αδελφών μας τής Κύπρου στην πλεκτάνη Ανάν. Ο Ν. Χατζηνικολάου έπαιρνε συνέντευξη από τον μακαρίτη Μητσοτάκη, ο οποίος δήλωνε … έξαλλος για την στραβή (κατ’ αυτόν, βέβαια) απόφαση, στην οποία ο οδήγησε ο αείμνηστος Παπαδόπουλος το δημοψήφισμα. Όταν ο Χατζηνικολάου παρατήρησε ότι κανείς δεν δέχτηκε έστω να εγγυηθεί στον Τάσσο ότι η Τουρκία θα τηρούσε τα συμπεφωνημένα, εκείνος εξανέστη. “Μα κ. Χατζηνικολάου, τι είναι αυτά που λέτε; Η Τουρκία είναι ένα μεγάλο και σοβαρό κράτος, το οποίον πάντα τηρεί τις δεσμεύσεις του”(!!)…..
Τα κάστρα δεν πέφτουν απ’ έξω, αλλά συνήθως από μέσα, έτσι δεν είναι;
Έτσι ακριβώς όπως το λέτε! Τα κάστρα πέφτουν πάντα εκ των έσω.
Ο Τσάμπερλαιν, χαρακτηριστικό παράδειγμα ολίγιστου πολιτικού, στην Βουλή στο Λνδίνο, κουνούσε περίφανος το “χαρτί” με την υπογραφή τού Χίτλερ και άκουσε απο τον Τσώρτσιλ το εξής: “You were given the choice between war and dishonour. You chose dishonour, and you will have war.” (Σάς δόθηκε η επιλογή μεταξύ ατιμώσεως και πολέμου. Διαλέξατε (την) ατίμωση και θα έχετε (τον) πόλεμο).
Ο λεγόμενος “εθνάρχης” Ε. Βενιζέλος έκανε το τεράστιο στρατηγικό λάθος να αρχίσει την την ατυχή εκαστρατεία στην Σμύρνη αντί της προσάρτησης της Ανατολικής Θράκης.
Δεν είμαι βέβαιοις αν πρόκειται για λάθος ή για κάτι άλλο. Η επιλογή του αυτή είχε τις γνωστές καταστρεπτικές συνέπειες που φθάνουν σήμερα μέχρι τον κίνδυνο απώλειας ακόμη και της Δυτικής Θράκης.
Ιωάννης Κόντος
Ομότιμος Καθηγητής Τεχνητής Νοημοσύνης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
Βραβείο Ακαδημαϊκής Διάκρισης στην ΤΝ από την Βρετανική Εταιρεία Υπολογιστών
Αν δεν υπήρχε ο “λεγόμενος” εθάρχης τα σύνορα θα ήσαν στην Μελούνα. Η πολιτική ασκείται στο πεδίο. Και στο πεδίο η Ελλάδα του 2010 ήταν ανύπαρκτη. Εκατόν δέκα χρόνια μετά μπορείτε να διαμοφώσετε απο το γραφείο την άποψή σας και με την βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης. Η μικρασιατική εκστρατεία κρίθηκε σε ορισμένες λεπτομέρειεες που οι ¨αλλοι¨δεν είχαν καν την ικανότητα να διακρίνουν. Ήσαν κάτι σαν τον Μητσοτάκη του σήμερα.
Το κακό σε όλα αυτά είναι ότι τα σχόλια αυτά είναι εντελώς άσχετα με το άρθρο. Το ποιος ξέφυγε και γιατί, ας το κρίνουν οι αναγνώστες. Καλό θα ήταν να σχολιάζομε το άρθρο.
“τα συμφωνημένα είναι τηρητέα όταν πρόκειται για την Τουρκία;
Αυτός είναι ο τίλτος και το θέμα τού άρθρου. Το ξεκάρφωτο σχόλιο τού Ιωάννη Κόντου, August 10, 2025 At 2:40 pm, και όσα προκάλεσε, τι σχέση έχουν με το άρθρο τής Δρος. Μαλαγαρδή;
Ποῦ εἶναι καὶ σὲ τί συνίσταται ὁ Ἑλληνισμός; Ποῦ εἶναι ἕνας δυνατὸς Ἑλληνισμός;
Ἀνάμεσα Ἀνατολῆς καὶ Δύσης ὑπάρχει ἐδῶ καὶ χιλιετηρίδες αὐτὴ ἡ μικρὴ χώρα πολὺ μεγάλη ὅμως σὲ πολιτισμό. Δὲν εἶναι τυχαία θέση. «Κάποιος εἶπε σωστὰ πὼς ἀπ` τὴν ὑπεύθυνη στάση μας ἀνάμεσα Ἀνατολῆς καὶ Δύσης θὰ ἐξαρτηθεῖ ἡ πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ.» Ἡ φράση αὐτὴ τοῦ Δημήτρη Πικιώνη, συμπυκνώνει τὸ στίγμα ἀλλὰ καὶ τὸν σκοπό. Καὶ συμπλήρωσε: «Θὰ προσθέσω: κι ἀπὸ τὴν ἁρμόδια σύνθεση τῶν ἀντιθετικῶν ρευμάτων σὲ μιὰ νέα μορφή.». Στὸν πολιτισμὸ αὐτὸ ἦταν ἐφικτό. Τὸ νὰ ἀφομοιώσουμε τὰ ρεύματα, νὰ ταιριάξουμε γῆ καὶ οὐρανό, Ἀνατολὴ καὶ Δύση, νὰ τὸ περάσουμε σὲ ἔκφραση, σὲ μορφή, σὲ καθημερινότητα καὶ σὲ Τέχνη. Τὰ ἴχνη καὶ οἱ ἐπιρροὲς ὑπάρχουν παντοῦ. Στὴν πολιτικὴ οἱ διαφορὲς φαίνονται ἀνυπέρβλητες. Ἡ μονομερὴς προσκόλλησή μας εἴτε στὴν Δύση εἴτε στὴν Ἀνατολή, σὲ ἐποχὲς ἀδυναμίας, σὲ ἐποχὲς πιέσεων, μᾶς ἄφηνε μισούς, μόνο σῶμα ἢ μόνο πνεῦμα, μᾶς ἔβγαζε ἀπὸ τὸν ὑπαρξιακό μας ρόλο, ποὺ μόνον συνειδητὰ θὰ μπορούσαμε νὰ ἀνακτήσουμε καί ὄχι ἀπό παραχώρηση ἄλλων. Μόνον συνειδητὰ καὶ μὲ γνώση τῆς ἰδιαιτερότητάς μας, τῆς μοναδικότητάς μας, μὲ ἀνάκτηση τῆς παιδείας, τῆς γνώσης τοῦ πολιτισμοῦ μας καὶ τῆς ἀγάπης γιὰ τὸν Ἑλληνισμό. Ἀλλά καί γιά τόν ἄνθρωπο.
Συγγνώμη, Ελένη, αλλά αυτά που γράφω παραπάνω στον Παντελή (August 11, 2025 At 1:08 pm) ισχύουν και για σένα εν προκειμένω.
Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ἐπισήμανση. Δὲν ἔγραψα ἄσχετα μὲ τὸ ἄρθρο καί μέ τά σχόλια. Εἶναι θέματα οὐσιαστικῆς στόχευσης τῆς Ἑλληνικῆς πολιτικῆς καὶ τί πρέπει νὰ περιμένουμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ τί ἰσορροπίες πρέπει νὰ κρατᾶμε.
Αγαπητές μου, Ανιχνεύσεις , θα δεχθείτε και εσείς-ένας λόγος παραπάνω ως Μακεδόνας και εσείς κύριε Σαββίδη – πως αν δεν υπήρχε ο Μακεδονικός αγώνας από το 1904-1908 – με τον Παύλο Μελά , τον Γερμανό Καραβαγγέλη ,τον θρυλικό Καπετάν Κώττα και τους άλλους Μακεδονομάχους επώνυμους και ανώνυμους- η Μακεδονία και η Θράκη θα είχε μοιραστεί μεταξύ Βουλγάρων και Σέρ4βων και ίσως και μεταξύ Ρουμάνων, που διεκδικούσαν τους από την Ρωμαϊκή εποχή εκρωμαϊσθέντες Έλληνες ορεσίβιους Βλάχους , χριστιανούς ορθοδόξους ,οι οποίοι φρουρούσαν την Εγνατία οδό και τα σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας .
Μετά τον Μακεδονικό αγώνα -και την άσβεστη φλόγα του Πανσλαβισμού από το 1878- το κράτος της Μελούνας -στο οποίο είχε επικρατήσει η Μεγάλη Ιδέα από ην εποχή του φουστανελοφόρου Όθωνα- με οποιαδήποτε ηγεσία το 1912 ‘,δεν θα άφηνε την Μακεδονία στα χέρια των συμμάχων μας -τότε-Σερβοβουλγάρων .
Απλώς ο Ελευθέριος Βενιζέλος -πιστός τότε στη συμμαχία μας με την Σερβία-απέτρεψε την κατάληψη και του Μοναστηρίου και ο Στρατηλάτης κατέλαβε την Θεσσαλονίκη τον Άη Δημήτρη του 1912 ,ενώ οι Σέρβοι κατέλαβαν το Μοναστήρι και με τον Κροάτη Τίτο μας δημιούργησαν το λεγόμενο Μακεδονικό, που συνεχίζει να μας ταλανίζει και μας πονάει ,ιδιαίτερα μετά την Συμφωνία των Πρεσπών , που χάρισε τις ανύπαρκτες ιστορικά Μακεδονική εθνότητα και γλώσσα στους Αλβανοσλάβους των Σκοπίων. Τα ξέρετε καλύτερα από όλους αγαπητέ κ Σαββίδη-τι να λέμε τώρα-
Η πολιτική κρίνεται από τα αποτελέσματα , τα οποία σχεδόν ουδέποτε είναι άριστα και αποδεκτά από τους λαούς όλων των κρατών-και ένας λόγος παραπάνω από τον ελληνικό λαό- ,ο οποίος από τότε που εγράφη η Ιστορία του είναι ΣΥΝΕΧΩΣ διχασμένος.
ΝΑ ΠΟΎΜΕ ΕΝ ΤΈΛΕΙ ΠΩΣ-ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΟΤΕ- ΥΠΆΡΧΟΥΝ ΔΥΟ ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ”ΚΑΤΑΠΙΈΖΕΙ” Η ΜΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ , ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ.
Οδηγός μας τα γραπτά των εκάστοτε κυβερνητικών αποφάσεων και τα ίδια τα γεγονότα.
Υ.Γ Ευτυχώς έχουν εκδοθεί εκατοντάδες βιβλία -Ελλήνων και ξένων- για την εκστρατεία και την Μικρασιατική καταστροφή (τα οποία αντέγραψε η τεχνητή νοημοσύνη)-πολλά από τα οποία βιβλία έχω διαβάσει (πρόσφατο του επίτιμου πρέσβη κ. Πουκαμισά και των καθηγητών κ. κ Ευάνθη Χατζηβασιλείου και Αγγέλου Συρίγου), χωρίς δυστυχώς να αναφέρουν-αναγράφουν (όπως θα ήθελα και επιβάλλεται) την επιστολή του Εθνομάρτυρος Μητροπολίτου Χρυσοστόμου Σμύρνης προς τον λεγόμενο εθνάρχη Ελευθέριον Βενιζέλον -την οποία συνιστώ να την διαβάσουν όλοι οι ιστορικοί και οι φιλίστορες Έλληνες , τώρα που πλησιάζουν οι αποφράδες ημέρες του Αυγούστου του 1922 ης Μικρασιατικής καταστροφής ,που έθαψε οριστικά χριστιανική θρησκεία και ελληνική γλώσσα σε μέρη που υπήρχαν από το 1200 π .Χ.
Τι ευχάριστος αυτός ο διάλογος, να είμαστε όλοι καλά.
Δὲν ἤξερε ὁ Κολοκοτρώνης γιατί πολεμοῦσε, περίμενε τὸν Ὄθωνα νὰ τοῦ τὸ πεῖ; Οὔτε ἤξερε γιὰ τὸν Βασιλέα μας ποὺ εἶναι πάντα ἐκεῖ, ὅπως τὸν περιέγραψε στὸν Χάμιλτον; Δὲν ἤξερε οὔτε ὁ κατατρεγμένος καί κατακτημένος Ἑλληνικὸς λαὸς ποὺ τραγουδοῦσε καὶ κεντοῦσε τοὺς δικέφαλους ὅπου βρισκόταν; Ἴσως ὁ Ὄθων κατάλαβε τὴν σημασία τῆς φουστανέλας, ἄλλοι ὄχι.
Εποχή του Όθωνα ανέφερα .
Το γνωρίζετε και εσείς ότι την Μεγάλη Ιδέα ”την έδωσε” πρώτος στη Βουλή το 1844 ο τότε πρωθυπουργός Ιωάννης Κωλέττης.
Ο πολέμαρχος και ήρωας Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ”πρωτοστάτησε στα γεγονότα για την ενθρόνιση του Όθωνα” ,αλλά και αυτός και όλοι οι επαναστάτες του 1821 ”αγνοούσαν ‘τον Εμμανουήλ Παππά και την Δόμνα Βισβίζη και θεωρούσαν τους Μακεδόνες και τους Θράκες ΕΤΕΡΟΧΘΟΝΕΣ ,για να μη καταλαμβάνουν κρατικές θέσεις στο κρατίδιο τους , που παρέμεινε μικρό -και κακό ,(όπως τα μικρά χωριά με τα λίγα σπίτια) μέχρι το 1912 , ουσιαστικότερα δε μέχρι το 1955 , που ήρθε ένας βόρειος-με όνομα γνωστό- στην Αθήνα.
Υ.Γ ”Χωριό” είναι η Ελλάδα μας και στα χωριά μας γνωριζόμασταν από μικρά παιδιά και με τα μικρά ονόματα μας κράζαμε ένας τον άλλον.
Καληνύχτα σας και ας μη το συνεχίσουμε ,γιατί θα πονέσουμε.
9όπως τα χωριά με τα λίγα σπίτια)μέχρι το 1912 .
Ὁ Κολοκοτρώνης, ὁ μεγαλύτερος ἥρωας τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, πολέμησε μὲ τὴν φουστανέλα του τοὺς Τούρκους, ` γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν Ἐλευθερία ` καὶ τοῦ ὀφείλουμε τὴν ἀπελευθέρωσή μας.
Γενιὲς Ἑλλήνων πολέμησαν γιὰ τὴν ἐλευθερία μας, ὅπως ὁ Ἐλύτης τὸ 1940, μέχρι τὸ 1955 ποὺ κατέβηκε ὁ Μακεδόνας μὲ τὸ βυζαντινὸ ὄνομα στὴν Ἀθήνα.