Theofanis TasisΧθες ο Sam Altman ανακοίνωσε πως το ChatGPT θα αποκτήσει «προσωπικότητα» και ότι από τον Δεκέμβριο θα επιτρέπεται επίσης η ερωτική χρήση του από ενήλικες. Είχα αναλύσει αυτό ακριβώς το θέμα της τεχνητής νοημοσύνης ως ερωτικού συντρόφου τον Ιούλιο του 2024 στο ετήσιο συνέδριο του Economist „Roundtable with the Greek Government“. Το παρακάτω απόσπασμα από τον Ψηφιακό Ανθρωπισμό ΙΙ: Τεχνητή Νοημοσύνη και Τέχνη του Βίου (κυκλοφορεί τον Δεκέμβριο από τις Εκδόσεις Αρμός) αναπτύσσει περαιτέρω εκείνη την ανάλυση:
Η αναδυόμενη σχέση μας με τους τεχνητούς συντρόφους θέτει κρίσιμα ερωτήματα για το πώς προσδιορίζουμε τον έρωτα. Αποτελεί αυταξία ή μέσο για την επίτευξη σκοπών όπως το όφελος ή την ηδονή;
Αν ο έρωτας δεν συνιστά εργαλειακή δραστηριότητα, αλλά διαθέτει εγγενή αξία, τότε είναι φρόνιμο να μην τον αναθέσουμε στην τεχνητή νοημοσύνη παρά το ότι φαντάζει δελεαστικό να την αποδεχθούμε ως εραστή ή ερωμένη.
Ενδίδοντας στον πειρασμό των υβριδικών σχέσεων διατρέχουμε τον κίνδυνο να θεωρήσουμε τις ανθρώπινες σχέσεις ως κάτι διαπραγματεύσιμο και να αναπτύξουμε μια ψευδαίσθηση συναισθηματικής εγγύτητας σε ένα αραιοκατοικημένο από πρόσωπα ψυχικό τοπίο.
Για έναν ψηφιακό ανθρωπισμό όπως τον αναπτύσσω εδώ ο έρωτας δεν νοείται απλώς ως αίσθημα αλλά ως σχέση που προϋποθέτει ενσώματη αμοιβαιότητα, το ρίσκο της απώλειας, τη διαμονή στον κοινό χρόνο και κυρίως την αναγνώριση του άλλου ως αυτοσκοπού. Χωρίς αυτά τα στοιχεία η εμπειρία εκπίπτει σε προσομοίωση. Εντούτοις πολλοί άνθρωποι ίσως επιλέξουν μια υβριδική σχέση λησμονώντας ότι ερωτευόμαστε την τεχνητή νοημοσύνη επειδή η ικανότητά μας να ερωτευόμαστε ακόμη και μια μηχανή αποτελεί έκφραση της ανθρωπινότητάς μας.
Είμαστε σε θέση να αισθανόμαστε για αντικείμενα όπως ένα αυτοκίνητο, ένα δερμάτινο τζάκετ, μια πένα, ένα ρολόι χειρός ή ένα κόσμημα. Αντιθέτως, μια τεχνητή νοημοσύνη αδυνατεί να αισθανθεί και να ερωτευτεί. Μπορεί μόνο να προσομοιώσει με υψηλή ποιότητα και εξαιρετική πιστότητα καθώς δεν διαθέτει κορμί ούτε εσωτερικό βίωμα. Αλλά χαρίζει μια ψευδαίσθηση ασφάλειας μέσω ενός φαινομενικού ελέγχου του ερωτικού αντικειμένου η οποία μοιάζει επιθυμητή.
Όμως ο έρωτας θρέφεται επίσης από την σύγκρουση, την στέρηση, την λαχτάρα της κατάκτησης του άλλου και τον φόβο της απώλειας. Όσοι εν τέλει επιλέξουν την προσομοίωση διακινδυνεύουν την αλλοτρίωσή τους.
Μπορούμε, λοιπόν, να βιώσουμε την ιδανική μοναξιά επιλέγοντας ανηδονικούς τεχνητούς συντρόφους οι οποίοι δεν νοιάζονται ούτε θνήσκουν, αλλά χαρακτηρίζονται από μια απατηλή τελειότητα προσφέροντας μια διαρκή άνευ όρων αποδοχή και αφοσίωση καθώς υποτάσσονται ανενδοίαστα σε κάθε επιθυμία μας.
Εναλλακτικά, μπορούμε να επιμείνουμε στην αναζήτηση, στην διεκδίκηση, αλλά επίσης στην καλλιέργεια ερωτικών σχέσεων με ανθρώπους διακινδυνεύοντας την διάψευση των προσδοκιών, την σύγκρουση, την απογοήτευση, την απώλεια στοιχηματίζοντας σε στιγμές ευτυχίας ως θνητοί που αρνήθηκαν τους τεχνητούς θεούς που δημιούργησαν.
*ανάρτηση στη σελίδα του κ. Θ. Τάση στο fb
Πρέπει νὰ τὸ κοιτάξουν οἱ ψυχίατροι. Μπορεῖ νὰ γίνει φάρμακο προσωρινὸ γιὰ ἀδυναμίες, μπορεῖ νὰ δείχνει ἢ καὶ νὰ ἐντείνει τὴν δυσκολία ἕως ἀνυπαρξία σχέσεων. Ἡ σεξουαλικότητα δὲν μπορεῖ νὰ ἀναπληρώσει τὸν ἔρωτα οὔτε νὰ τὸν κηρύξει ἀνύπαρκτο. Ὁ ἔρωτας προϋποθέτει δύο, προϋποθέτει σχέση, προϋποθέτει ἐσὺ καὶ ἐγώ, ἐγὼ καὶ ἐσύ. Προϋποθέτει νὰ βγάλεις τὶς μάσκες καὶ νὰ βρεῖς τὸν ἑαυτό σου, νὰ ἀναζητήσεις τὸ ταίρι, γιατί τὰ ψέματα ἐκεῖ δὲν κρατᾶνε, ὑπάρχει ζωντανὴ πληγὴ ποὺ ἐκπέμπει σῆμα, κατευθύνει πράξεις ποὺ ἀναζητῶνται στὸ ἀσυνείδητο, κατευθύνει ζωὲς καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρὲς νὰ συναντηθοῦν. Ἡ σεξουαλικότητα εἶναι ἔκφραση καὶ δείκτης του ταιριάσματος ἢ μὴ καὶ τῶν δύο.
Ὁ Μάνος Λαμπράκης ἐπίσης σήμερα ἔχει ἕνα ἄρθρο στὸ fb γιὰ τὸν ἔρωτα καὶ τὴν ἔκπτωση μόνο σὲ σεξουαλικότητα ποὺ ἀποφεύγει τὴ σχέση, καί ἀπό πότε ξεκίνησε ἡ ἐποχὴ αὐτὴ ποὺ ἀγνοεῖται καὶ δὲν ἀναζητεῖται ἡ βαθύτερη καὶ ὑψηλότερη διάσταση τοῦ ἔρωτα, ὄχι τοῦ πλατωνικοῦ. Ἀγνοεῖται ἡ ἐγγενὴς ἀναζήτηση τοῦ ἔρωτα, ὅπως ἔχει ὑμνηθεῖ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἀπὸ τοὺς ποιητές, ἡ ἀναζήτηση ποὺ φέρνει τὸν ἕναν πρὸς τὸν ἄλλον.
Ὁ ἔρωτας εἶναι μία θαυματουργία ὅπως ἔχει πεῖ ὁ Ἐλύτης, καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς ἀγνοεῖται καὶ ὑποτιμᾶται. Καὶ ὅσο συμβαίνει αὐτὸ ἐκτρέπει καὶ ὅλη τὴ ζωὴ καὶ τὶς ἐκφράσεις της σὲ ψέμα.