Συμπέρασμα:
Αν οι ΗΠΑ χτυπήσουν, δεν θα αντιμετωπίσουν μόνο την Τεχεράνη. Θα έρθουν σε μετωπική σύγκρουση με τον ευρασιατικό άξονα².
¹ Ανάλυση επιτελούς Εθνικής Άμυνας στις Αμυντικές και Στρατηγικές Σπουδές
² Η Εξέγερση της 21ης Φεβρουαρίου 2026 και η Γεωπολιτική «Παγίδα» του Ευρασιατικού Άξονα
Περίληψη:
Η παρούσα ανάλυση εξετάζει το κύμα διαδηλώσεων που ξέσπασε στις 21 Φεβρουαρίου 2026 στο Ιράν ως τον πιθανό καταλύτη για μια αμερικανική στρατιωτική επέμβαση.
Μέσα από το πρίσμα του «Επιθετικού Ρεαλισμού» (Mearsheimer), αναλύεται η τεράστια συγκέντρωση αμερικανικών δυνάμεων στον Κόλπο και η διπλή φύση των ταραχών: μια γνήσια εσωτερική έκρηξη που όμως υποδαυλίζεται από ξένες μυστικές υπηρεσίες για να προσφέρει το απαραίτητο «ανθρωπιστικό» πρόσχημα για πόλεμο.
1. Το Χρονικό της 21ης Φεβρουαρίου: Από το Πένθος στην Εξέγερση
Η 21η Φεβρουαρίου 2026 δεν ήταν μια τυχαία ημέρα.
Σηματοδότησε το τέλος του 40ήμερου πένθους (Arba’een) για τους νεκρούς των ταραχών του Ιανουαρίου, μετατρέποντας τη θλίψη σε οργή.
* Η Φλόγα στα Πανεπιστήμια:
Το Πανεπιστήμιο Sharif στην Τεχεράνη μετατράπηκε σε φρούριο. Οι φοιτητές, με κεντρικό σύνθημα «Θα πολεμήσουμε, θα πεθάνουμε, θα πάρουμε πίσω το Ιράν», συγκρούστηκαν σώμα με σώμα με τις μονάδες Basij.
Η καταστολή ήταν πρωτοφανής, με χρήση ηχητικών κανονιών και λέιζερ πριν από τη χρήση πραγματικών πυρών [1].
* Η Επαρχία σε Αναβρασμό:
Στην πόλη Abdanan, η σύλληψη ενός γνωστού ακτιβιστή εκπαιδευτικού πυροδότησε μια γενικευμένη εξέγερση, με τους πολίτες να καταλαμβάνουν κεντρικούς δρόμους, δηλώνοντας ότι ο φόβος έχει πλέον δώσει τη θέση του στη συλλογική μανία [1].
* Οικονομική Παράλυση:
Το Παζάρι της Ταμπρίζ έκλεισε, ενώ στα διυλιστήρια του Abadan οι εργάτες προχώρησαν σε απεργίες αλληλεγγύης, στραγγίζοντας τη ρευστότητα του κράτους σε μια στιγμή απόλυτης στρατιωτικής πίεσης [5].
+
Πολιτική Εκτίμηση (Political Assessment) – 21 Φεβρουαρίου, 21:15 EET
¹ Ανάλυση επιτελούς Εθνικής Άμυνας στις Αμυντικές και Στρατηγικές Σπουδές
Core takeaway
Βρισκόμαστε σε ένα εξαιρετικά εύθραυστο σημείο ισορροπίας. Η εσωτερική αστάθεια τροφοδοτεί την εξωτερική επιθετικότητα. Ωστόσο, η “Tripwire” παρουσία της Ρωσίας και η θεσμική κάλυψη του SCO παραμένουν οι μοναδικοί ανασχετικοί παράγοντες που εμποδίζουν την άμεση έναρξη επιχειρήσεων.
Ο κίνδυνος έγκειται στο αν η Ουάσιγκτον εκτιμήσει λανθασμένα ότι το καθεστώς είναι έτοιμο να καταρρεύσει εκ των έσω, αγνοώντας το κόστος μιας σύγκρουσης με τον ευρασιατικό άξονα.
Μεταβλητή Α:
Έκταση & Ένταση Διαδηλώσεων
Η εξέγερση της 21ης Φεβρουαρίου παρουσιάζει ποιοτικά χαρακτηριστικά που την καθιστούν την πιο επικίνδυνη πρόκληση για την Τεχεράνη τα τελευταία χρόνια. Η μετατόπιση από τα πανεπιστήμια (Sharif, Amirkabir) στον βιομηχανικό τομέα (Abadan) και στο εμπορικό κέντρο (Ταμπρίζ) υποδηλώνει μια προσπάθεια δομικής παράλυσης του κράτους. Η συμμετοχή της νέας γενιάς (Youth Bulge) λειτουργεί ως καταλύτης, καθώς η απουσία ιδεολογικού δεσμού με το καθεστώς καθιστά την καταστολή λιγότερο αποτελεσματική μακροπρόθεσμα.
Μεταβλητή Β:
Πολεμική Κινητοποίηση των ΗΠΑ
Η ανάπτυξη των δύο αεροπλανοφόρων και των συνοδευτικών δυνάμεων κρούσης αποτελεί την ισχυρότερη προβολή ισχύος στην περιοχή από την εισβολή στο Ιράκ (2003).
Η Ουάσιγκτον φαίνεται να βρίσκεται σε κατάσταση “Launch-on-Pretext”: περιμένει μια κλιμάκωση της βίας από το ιρανικό καθεστώς (ενδεχομένως υποβοηθούμενη από τις προβοκάτσιες που αναφέρει ο Mearsheimer) για να νομιμοποιήσει ένα πλήγμα.
Σύνθεση & Πρόγνωση
Βρισκόμαστε σε ένα εξαιρετικά εύθραυστο σημείο ισορροπίας. Η εσωτερική αστάθεια τροφοδοτεί την εξωτερική επιθετικότητα. Ωστόσο, η “Tripwire” παρουσία της Ρωσίας και η θεσμική κάλυψη του SCO παραμένουν οι μοναδικοί ανασχετικοί παράγοντες που εμποδίζουν την άμεση έναρξη επιχειρήσεων. Ο κίνδυνος έγκειται στο αν η Ουάσιγκτον εκτιμήσει λανθασμένα ότι το καθεστώς είναι έτοιμο να καταρρεύσει εκ των έσω, αγνοώντας το κόστος μιας σύγκρουσης με τον ευρασιατικό άξονα.
2. Η Σκιά των Μυστικών Υπηρεσιών:
Η Ανάλυση Mearsheimer
Ο καθηγητής John Mearsheimer υποστηρίζει ότι αυτές οι ταραχές δεν είναι ποτέ 100% αυθόρμητες.
Επιπλέον, ο καθηγήτης τεκμηριώνει ότι, η ένδεια σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού οφείλεται στο ασφυκτικό πλαίσιο κυρώσεων που έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ στο Ιράν εδώ και δεκαετίες.
* Η «Ομάδα Εργασίας» CIA & Mossad:
Αναλύοντας το ιστορικό παρόμοιων κρίσεων, ο Mearsheimer επισημαίνει ότι πράκτορες της CIA και της Μοσσάντ διεισδύουν στις διαδηλώσεις για να κατευθύνουν τη βία σε στρατηγικούς στόχους. Σκοπός είναι να εξαναγκαστεί το καθεστώς σε μια αιματηρή απάντηση, η οποία θα νομιμοποιήσει στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης ένα αμερικανικό πλήγμα [2, 4].
* Η Πολιτική του «Face-Saving»:
Σύμφωνα με τον ρεαλιστή αναλυτή, ο Trump χρησιμοποιεί την «ανθρωπιστική κρίση» ως δικαιολογία για την ανάπτυξη της «Αρμάδας» (USS Gerald Ford και USS Abraham Lincoln), αν και στην πραγματικότητα πιέζεται από το Ισραηλινό Λόμπι για ένα πλήγμα που θα εξουδετερώσει οριστικά την ιρανική απειλή μέσω μίας αλλαγής καθεστώτος [3].
3. Ο Σινο-Ρωσικός Άξονας:
Το Αόρατο Ανάχωμα
Ενώ οι ΗΠΑ ετοιμάζονται για δράση, η Ρωσία και η Κίνα έχουν μετατρέψει το Ιράν σε ένα «απόρθητο κάστρο» μέσω δύο στρατηγικών πυλώνων:
Α. Το Ρωσικό Δόγμα «Tripwire» (Παγίδα)
Η Μόσχα δεν παρέχει απλώς όπλα· έχει εγκαταστήσει στην Τεχεράνη το Κοινό Κέντρο Συντονισμού Αεράμυνας, εξοπλισμένο με τα πανίσχυρα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου Krasukha-4. Αυτά τα συστήματα έχουν τη δυνατότητα να «τυφλώνουν» τις επικοινωνίες του 5ου Στόλου των ΗΠΑ [7].
> Σημαντικό: Η παρουσία Ρώσων τεχνικών σε κρίσιμες υποδομές σημαίνει ότι οποιοδήποτε αμερικανικό πλήγμα θα οδηγούσε σε ρωσικές απώλειες, αναγκάζοντας το Κρεμλίνο να απαντήσει, μετατρέποντας μια περιφερειακή σύρραξη σε Παγκόσμιο Πόλεμο [8].
Β. Η Θεσμική Ασπίδα του SCO (Οργανισμός Σαγκάης)
Ο SCO, που ιδρύθηκε το 2001 από την Κίνα και τη Ρωσία, αποτελεί το αντίπαλο δέος των δυτικών συμμαχιών.
* Το Ιράν ως Μέλος:
Από τον Ιούλιο του 2023, το Ιράν είναι πλήρες μέλος. Αυτό σημαίνει ότι κάθε επίθεση εναντίον του εκλαμβάνεται από το Πεκίνο και τη Μόσχα ως επίθεση στην «Ευρασιατική αρχιτεκτονική ασφάλειας» [9].
* Ενέργεια & Κυριαρχία:
Για την Κίνα, το ιρανικό πετρέλαιο (90% των εξαγωγών του Ιράν καταλήγει εκεί) είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης.
Ένα πλήγμα στα διυλιστήρια είναι, για το Πεκίνο, μια άμεση επίθεση στην κινεζική βιομηχανία [10].
Πολιτική Εκτίμηση (Political Assessment)
Η τρέχουσα κρίση είναι το αποτέλεσμα μιας «Τέλειας Καταιγίδας».
Η γνήσια οργή της νέας γενιάς Ιρανών (45% των συλληφθέντων είναι κάτω των 20 ετών) συναντά τη δράση των CIA/Mossad, δημιουργώντας ένα σκηνικό χάους που το Ισραήλ επιδιώκει να εκμεταλλευτεί.
Το Συμπέρασμα:
Αν οι ΗΠΑ χτυπήσουν, δεν θα αντιμετωπίσουν μόνο την Τεχεράνη. Θα έρθουν σε μετωπική σύγκρουση με τον ευρασιατικό άξονα.
Βιβλιογραφικές Παραπομπές
[1] NCRI & Al Arabiya (21/02/2026). “Mourning Turns to Uprising: Sharif University and Abdanan Explode.”
[2] John Mearsheimer (2026). “The Tag Team Fails in Iran: Covert Operations and Regime Change.”
[3] Stephen Walt & Mearsheimer (2026 Update). “The Israel Lobby and the 2026 Iranian Crisis.”
[4] Stimson Center (2026). “Information Spreads Faster than Organization in Iran Protests.”
[5] ISW (2026). “Iran Update: Industrial Strikes and the 40-Day Mourning Period.”
[6] Middle East Monitor (2026). “War or No War? The Rally-Around-the-Flag Fallacy.”
[7] Small Wars Journal (2026). “Russian Electronic Warfare Deployment in the Persian Gulf.”
[8] Journal of Strategic Studies (2026). “The Iranian Tripwire: Nuclear Deterrence by Proxy.”
[9] Anadolu & SCO Secretariat (2026). “SCO Opposes Foreign Interference in Iranian Internal Affairs.”
[10] Foreign Affairs (2026). “China’s Energy Security as a Global Structural Barrier.”
