Από την ανάληψη των καθηκόντων του, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δείχνει στον κόσμο τη σκοτεινή πλευρά των ΗΠΑ, την οποία προσπαθούν να κρύψουν τον τελευταίο αιώνα. Το κάνει αυτό με την υποστήριξη της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής του ισραηλινού λόμπι και των θρησκευτικών-αντιδραστικών ομάδων που συνδέονται με αυτά, οι οποίοι αυτοαποκαλούνται «Χριστιανοί Σιωνιστές». Είδαμε μια αντανάκλαση αυτής της τυραννίας, η οποία δεν αναγνωρίζει άλλους κανόνες εκτός από τον αυστηρό ιουδαιοχριστιανικό θρησκευτικό νόμο που επινόησαν και χειραγώγησαν για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα, στην τελετή μαζικής προσευχής που πραγματοποιήθηκε στο Οβάλ Γραφείο, όπως δημοσιεύθηκε από τον επικεφαλής του προσωπικού του .

Χθες, ο Μπράντλεϊ Μάρτιν, ένας από τους δεξιούς σιωνιστές συγγραφείς (από τους οποίους πλέον υπάρχουν μόνο λίγοι στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης), έγραψε για την Wall Street Journal ότι μετά το Ιράν, η συμμαχία ΗΠΑ-Ισραήλ πρέπει «να διασφαλίσει ότι η Τουρκία δεν θα αντικαταστήσει το Ιράν». Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, ενώ πρόσφατα φιλοξένησε τον Ινδό πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι, μίλησε για μια «αυξανόμενη σουνιτική απειλή» στην περιοχή, εξαιρουμένης της Ελλάδας και της Νότιας Κύπρου, και αμέσως μετά, ο πρώην πρωθυπουργός Ναφ τάλι Μπένετ προχώρησε ακόμη περισσότερο, μιλώντας για «τουρκική απειλή».

Είναι δυνατόν το Ισραήλ να είναι τόσο τρελό;

Θα μπορούσε το Ισραήλ, υπό την ηγεσία του Νετανιάχου, το οποίο έχει την φαινομενικά απεριόριστη πολιτική, στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη των ΗΠΑ από πίσω του, να είναι πραγματικά τόσο απελπισμένο ώστε να τολμήσει να επιτεθεί στην Τουρκία;

Παρά την προστασία της Άγκυρας από τους ιρανικούς πυραύλους μέσω της ομπρέλας του ΝΑΤΟ και τον αυξημένο ρόλο  της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ μετά τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας , μπορούμε να πούμε ότι το Ισραήλ είναι προετοιμασμένο για μια τρέλα, βασιζόμενο στην αρχή «Πρώτα το Ισραήλ» της κυβέρνησης Τραμπ στις ΗΠΑ, η οποία τώρα προκαλεί προβλήματα στο εσωτερικό, παρόλο που το σύνθημα της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης είναι «Πρώτα η Αμερική».

Πώς το ξέρουμε αυτό;

Αυτά τα λόγια από την εναρκτήρια ομιλία του Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση την 1η Οκτωβρίου 2024, επισκιάστηκαν από τη χειραψία του ηγέτη του MHP, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, με τα μέλη του Κόμματος DEM, η οποία σηματοδότησε την έναρξη της διαδικασίας «Τουρκία χωρίς τρομοκρατία».

Ο Ερντογάν και η «Γη της Επαγγελίας»

Ο Ερντογάν είχε δηλώσει τα εξής:

– «Η ισραηλινή κυβέρνηση, καθοδηγούμενη από την αυταπάτη της «γης της επαγγελίας», μετά την Παλαιστίνη και τον Λίβανο, θα στρέψει το βλέμμα της στην πατρίδα μας, καθοδηγούμενη από καθαρά θρησκευτικό φανατισμό. Το λέω αυτό ανοιχτά. Όλοι οι υπολογισμοί βασίζονται αυτή τη στιγμή σε αυτό.
– Αυτό δεν καταλαβαίνουν ορισμένοι φίλοι του Ισραήλ, ορισμένοι σιωνιστές συμπαθούντες και οι μηχανισμοί που εθελοντικά ή επί πληρωμή ασχολούνται με τη σιωνιστική προπαγάνδα εντός της Τουρκίας.
– Παρόλο που ορισμένοι αρνούνται πεισματικά να το δουν, η κυβέρνηση Νετανιάχου τρέφει ένα όνειρο, επιδιώκοντας μια ουτοπία που περιλαμβάνει την Ανατολία, και αποκαλύπτει αυτές τις προθέσεις σε διάφορες περιπτώσεις».

Ο Ερντογάν πιθανότατα δεν περίμενε ότι η κυβέρνηση Τραμπ, τροφοδοτούμενη από την επιμονή και την υποκίνηση του Ισραήλ, θα επιτίθετο στο Ιράν και ότι μετά την Παλαιστίνη και τον Λίβανο, θα έστρεφαν το βλέμμα τους στην Τουρκία χρησιμοποιώντας «θρησκευτικό φανατισμό».

Μπορούμε να πούμε ότι οι πρόσφατες προσπάθειες της Άγκυρας να ανεξαρτητοποιηθεί από τις ΗΠΑ στον τομέα της στρατιωτικής βιομηχανίας καθοδηγούνται, σε κάποιο βαθμό, από την προσδοκία μιας πιθανής ανοησίας από την ισραηλινή κυβέρνηση.

Ισραήλ και Μέση Ανατολή πριν από 35 χρόνια

Γιατί 35 χρόνια;

Επειδή αναφέρθηκα στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Πριν από τριάντα πέντε χρόνια, το 1991 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ας θυμηθούμε τις μουσουλμανικές χώρες της περιοχής – από τη Δύση μέχρι την Ανατολή – που ήταν εχθρικές ή ανταγωνιστικές προς το Ισραήλ σε διαφορετικό βαθμό: Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία, Αίγυπτος, Ιορδανία, Σαουδική Αραβία, χώρες του Κόλπου, Συρία, Ιράκ και Ιράν. Εκείνη την εποχή, η μόνη χώρα στην περιοχή που δεν ήταν εχθρική ή ανταγωνιστική προς το Ισραήλ ήταν η Τουρκία.

Τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, όλοι εκτός από το Ιράν έχουν ευθυγραμμιστεί με τη βία — μέσω εισβολών υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, υποστηριζόμενων εσωτερικών αναταραχών και εξεγέρσεων, και δολοφονιών. Σήμερα, εκτός από το Ιράν και την Υεμένη που επηρεάζεται από το Ιράν, η Τουρκία παραμένει η μόνη χώρα στην περιοχή που δεν έχει ευθυγραμμιστεί με το Ισραήλ και αρνείται να το κάνει.

Δεδομένου αυτού του ιστορικού γεγονότος και της γνώσης ότι η Τουρκία έχει ενσωματώσει μια τέτοια τρέλα στους στρατηγικούς της υπολογισμούς, ας αναρωτηθούμε ξανά:

Είναι δυνατόν το Ισραήλ να είναι τόσο τρελό ώστε να επιτεθεί στην Τουρκία;

*Ο Μουράτ Γιετκίν είναι διακεκριμένος τούρκος δημσιογράφος. 

Murat Yetkin