Της ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΩΡΓΗ
Φωτογραφία: Στη γειτονιά μου, ο ταχυδρόμος ήταν και λυρικός τραγουδιστής -και μάλιστα πολύ καλός- κι έφερνε τα γράμματα τραγουδιστά. Δεν θυμάμαι το όνομά του, αλλά τί σημασία έχει! Το αμέτρητο κοινό του, πίσω από τα τζάμια, θα τον θυμάται.
Στο ταχυδρομείο πηγαίναμε καμιά δεκαριά μέρες πριν τα Χριστούγεννα για να στείλουμε τις κάρτες. Οι κάρτες ήταν γραμμένες από την προηγούμενη, συνήθως Σάββατο, και χωρισμένες σε πέντε-έξι κατηγορίες, γιατί είχαμε φίλους και ξενιτεμένους συγγενείς σε πολλές χώρες.
Το βράδυ, αφού τις είχαμε γράψει, με χωριστά μηνύματα και χαιρετίσματα στον καθένα, καθόμουν για λίγο στα κρυφά, άνοιγα το χάρτινο φύλλο του φακέλλου που έμπαινε μέσα χωρίς να κλείνει, γιατί ανοιχτές πήγαιναν πιο φτηνά, και χάζευα τις ωραίες εικόνες, τόσες πολλές, τόσο πολύχρωμες, διαλεγμένες προσεκτικά, να ταιριάζουν στον κάθε παραλήπτη, από το φωτογραφείο του Λυκίδη. Την άλλη μέρα, Κυριακή, πηγαίναμε στο κεντρικό ταχυδρομείο, που ήταν πάντα ανοιχτό τις Κυριακές, με μια τσάντα καλά γεμάτη για να τις στείλουμε. Το εσωτερικό ήταν μεγαλοπρεπές. Μεγάλο, χωρίς να σε καταπιέζει, με σχεδιασμό υψηλού επιπέδου και τέλεια ακουστική -οι ήχοι έσβηναν απαλά χωρίς να σ’ ενοχλούν-, με λιτές γραμμές και πολυτελή συμπαγή μάρμαρα σε σκούρο χρώμα. Το κτίριο ανάπνεε. Σ’ έκανε να αισθάνεσαι ότι η αλληλογραφία που έστελνες ή περίμενες να λάβεις ήταν ένα πράγμα σπουδαίο, σαν εξομολόγηση ή σαν να πηγαίνεις να ψηφίσεις. Ήταν ένα έργο τέχνης, που χαιρόσουν να χρησιμοποιείς το αγαθό των υπηρεσιών του. Το ταχυδρομείο σου έφερνε την αγάπη των δικών σου, τα βιβλία από τον έξω κόσμο, τη βεβαιότητα ότι δεν είσαι μόνος. Όχι άδικα, λίγο αργότερα, στο κεντρικό ταχυδρομείο είχαν τις Κυριακές συνάντηση οι λιγοστές Φιλιππινέζες της Θεσσαλονίκης. Κάθονταν στους μαρμάρινους πάγκους, που ήταν αντάξιοι παλιού, καλού μουσείου, ώρα πολλή και μιλούσαν χαρούμενα στη γλώσσα τους χωρίς να χρειάζεται να παραγγείλουν τίποτα.
Πραξικοπηματικά και χωρίς κανείς να ρωτήσει τους χιλιάδες ανθρώπους που απολάμβαναν το πολιτισμένο κοινό κτήμα, το έκλεισαν το κεντρικό ταχυδρομείο για να εξοικονομήσουν χρήματα. Το εγκατέστησαν σ’ ένα μίζερο κατάστημα, δυό δρόμους πιο πάνω, όπου μέχρι και οι υπάλληλοι, στριμωγμένοι και πατικωμένοι από το χαμηλό ταβάνι, έχασαν κάθε αρχοντιά, και φώναζαν ή θύμωναν, όπως σε κάθε κακομοίρικη δημόσια υπηρεσία. Μετά το ξαναμετακίνησαν, αλλά πάλι τους τελείωσαν αυτά που εξοικονόμησαν κι έκλεισαν άλλα καταστήματα, πολλά μικρά που εξυπηρετούσαν γρήγορα τις γειτονιές, με ιδιαίτερη κατανόηση για τους μεγάλους ανθρώπους. Έστειλαν έτσι πενταπλάσια δουλειά στο κεντρικό ταχυδρομείο, να περιμένεις στην ουρά με τις ώρες σαν να έκανες κανένα έγκλημα κι έπρεπε να σε τιμωρήσουν. Πάλι τελειώσαν τα χρήματα που εξοικονόμησαν και σκαρφίστηκαν πώς να ανεβάσουν τις τιμές. Εκεί που γράμμα απλό έφτανε στην Αθήνα την άλλη μέρα, το απλό, που διπλασιάστηκε η τιμή του, έφτανε στις τρεις βδομάδες και για να πάει σε τρεις μέρες έπρεπε να πληρώσεις δυόμιση φορές την τιμή του απλού. Σου λέγαν δηλαδή ξεκάθαρα, “κορόιδο, τί κάθεσαι και περιμένεις, τράβα παραδίπλα, που άνοιξαν ειδικά πριν ανεβάσουμε τις τιμές τόσα γραφεία ταχυμεταφορών, τράβα να εξυπηρετηθείς, γιατί και εμείς υπάλληλοι είμαστε και δεν θα σκάμε για σένα που ιδρωκοπάς και διαμαρτύρεσαι”. Για να μη διαμαρτύρεσαι και πολύ και για να μην τρώνε οι πονηροί τη θέση του μπροστινού τους και για να μειωθούν τα επεισόδια και οι λιγοθυμίες, ρυθμίζουν την ουρά σεκιουριτάδες. Πάω σπανίως πια, κι αυτό μόνο όταν είναι ανάγκη. Τις ώρες λειτουργίας τις Κυριακές και αυτές τις μείωσαν, μπορεί σήμερα να τις έχουν καταργήσει κιόλας, θα σας γελάσω. Μια Κυριακή είχε ο κόσμος που μπορούσε να πάει με άνεση, ενώ έκανε τον περίπατό του να στείλει και να λάβει. Τί τους πείραζε; Η Κυριακάτικη βόλτα είναι για να ψωνίζεις! Συγκεντρώσου! Δεν είναι για να χαζεύεις και να καλοπερνάς! Τράβα να ψωνίσεις. Μπρός! Τι άλλο θα σκαρφίζονταν να πλήξουν κι άλλο την επικοινωνία και την παρηγοριά; Θα κλείσουν τα μισά ταχυδρομεία σε όλη την Ελλάδα, όχι στα χωριουδάκια, αλλά στις κωμοπόλεις που είχαν απομείνει κι ολόκληρες περιοχές βασίζονταν σ’ αυτά για τις συντάξεις, τα δέματα και τα διοικητικά έγγραφα. Ταχυδρόμος βέβαια στα μικρά μέρη δεν περνούσε, πήγαινες εσύ και στηνόσουν, αλλά η ουρά ήταν μικρή, όλο και υπήρχαν πέντε καρέκλες και οι υπάλληλοι ήταν γνωστοί, γνώριζαν την κάθε περίπτωση και βοηθούσαν. Σπουδαίοι εγκέφαλοι, το έβαλαν κάτω, το βασάνισαν και το βρήκαν! Κλείστε τα, να μην έχουν αποκούμπι πουθενά οι ανήμποροι, οι μεγάλοι άνθρωποι που ζουν τα παιδιά τους μακριά, ο καθένας που ακόμα θέλει να γράφει ένα γράμμα με το χέρι ή να παραγγέλνει ένα βιβλίο, που δεν μπορεί αλλιώς να το βρει. Να ερημώσει κι άλλο η ερημιά μας.
Κυνηγούν την αρχοντιά, κυνηγούν το δημόσιο αγαθό, κυνηγούν τα χρηστά συναλλακτικά ήθη -γιατί ήθος είναι όταν σε πληρώνουν να κάνεις τη δουλειά για την οποία σε πληρώνουν κι όχι να τους βαράς και από πάνω σαν κοινός τραμπούκος- και πάλι το βαρέλι δεν γιομίζει. Δεν φταίει το βαρέλι. Φταίνε οι φωστήρες που δεν μπορούν να μοιράσουν δυό γαϊδουριώ άχυρο κι είναι τόσο απολίτιστοι, που δεν μπορούν να καταλάβουν τί έχει και και τί δεν έχει σημασία.
Ρομαντική περιγραφή πουλάς είναι αληθινή, όπως και πολλά αλλά που αποκρατικοιποηθηκαν ξεκιωνωντας από την Ολυμπιακή το ΟΤΕ, την ΔΕΗ (σχεδόν) τα ΕΛΠΕ και τα νοσοκομεία φυσικά. Το μόνο που έμεινε είναι το νερό όποτε όπως ακούγεται ετοιμάστε τα πορτοφόλια σας…βέβαια δεν πρεπει να ξεχνάμε και την απαράδεκτη συμπεριφορά πολλών υπαλληλων των παραπάνω οργανισμών που ακόμη και σήμερα υφίσταται …..αυτά…
Επειδή πολλοί -και η κυρία αρθρογράφος – στην μικρή Ελλάδα (και τη Θεσσαλονίκη) και όλοι μας γνωριζόμαστε πολύ καλά αι με το ”νι και με τοι σίγμα” με ξένισε η τελευταία παράγραφος το άρθρου της , που αρχίζει με το ρήμα κυνηγώ στον πληθυντικό ”κυνηγούν” όταν δεν υπάρχει συλλογική ευθύνη και όταν με μια ιστορική-βάσει νόμων και γεγονότων- αναδρομή εντοπίζονται οι υπεύθυνοι για την αντιοικονομική λειτουργία των ΕΛΤΑ ιδίως μετά την χρεωκοπία μας το 2010.
Πάμε λοιπόν .
-Το 1970 η ταχυδρομική υπηρεσία γίνεται Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου με τίτλο ΕΛΤΑ , για να λειτουργήσει με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια για να αυξήσει τα κέρδη του και το καταφέρνει μέχρι το 1981.
-Το 1981 δημιουργείται ο πρώτος ανταγωνιστής τους στις ταχυδρομικές υπηρεσίες – η γνωστή μας ACS curier (χωρίς διαμαρτυρίες των συνδικαλιστών και ”κρατιστών” της κάθε Αριστεράς.
Έκτοτε ιδρύθηκαν και ιδρύονται Εταιρείες courier και σε πρωτεύουσες νομών και οι όποιοι υπάλληλοι των ΕΛΤΑ και πολλοί υπέρμαχοι πολίτες του Δημόσιου τομέα ”δεν έβλεπαν ότι πριονίζονται τα πόδια των ΕΛΤΑ καθημερινώς και το τέλος τους επέκειτο ίσως γιατί τότε δεν κυβερνούσε η Δεξιά, που όλα τα ιδιωτικοποιεί συνεχίζοντας την ιδιωτικοποίηση των αριστεοροπροοδευτικών κυβερνήσεων .
-Την 1/1/2013 με τον Ν.4053/2012 πραγματοποιήθηκε η ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ και έκτοτε ξεσάλωσαν” οι Εταιρείες COURIER .
Υ.Γ Δεν ανάφερα τις κυβερνήσεις που ”κυνήγησαν” περισσότερο τα ΕΛΤΑ και κληρονόμησαν στις επόμενες δύσκολες για διαχείριση καταστάσεις .
Σημασία έχει πάντως ότι τώρα οι πολιτικοί αυτών των κυβερνήσεων και οι ψηφοφόροι-φίλοι τους, κράζουν στα ερείπια των ΕΛΤΑ σαν τις κουκουβάγιες κα δεν έχουν την τόλμη του μακαρίτη Πάγκαλου να πουν το ”όλοι μαζί φταίμε για τα ΕΛΤΑ ”, όπως και για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και για τον ΟΣΕ ,Οργανισμοί που ”τράβηξαν τα πάνδεινα” πάνω από τριάντα χρόνια , με μεγάλη ευθύνη και του κομματικοποιημένου προσωπικού τους .
ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΓΡΑΦΩ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΑΠΟ ΓΕΓΟΝΟΤΑ . Πόση σπέκουλα να αντέξουμε;;.
Η αλήθεια ως συνήθως βρίσκεται κάπου στη μέση. Μεγάλο πράσινο πάρτι διορισμών γινόταν πριν το ΑΣΕΠ με αποτέλεσμα να έχουν υπεράριθμους υπαλλήλους σε σχέση με το παραγωγικό έργο τους, αλλά ακόμα μεγαλύτερο πάρτι έγινε από τα διάφορα golden boys που ασελγούσαν συστηματικά πάνω τους δίνοντας με απ’ ευθείας αναθέσεις έργα στα φιλαράκια τους που γνωρίζονταν από τα φοιτητικά τους χρόνια και έφτιαχναν εταιρείες της πλάκας, διότι γνώριζαν ότι θα τους καλοτάιζαν τα εν λόγω φιλαράκια από τα παλιά, δεδομένου ότι ο ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα ουσιαστικά ζει από το δημόσιο.
Όλα εδώ όμως πληρώνονται. Κάποια στιγμή τα πάρτι τελειώνουν και πληρώνει τη νύφη η μαρίδα.
Συγγνώμη ,αλλά δεν κατάλαβα που είναι στο θέμα των ΕΛΤΑ η αλήθεια στη μέση -την οποία δεχόμαστε ως λύση ανάγκης για να συνεχίζονται ”πολιτισμένα” οι συζητήσεις-.
Εσείς και εγώ ούτε καν θα μιλούσαμε για ευθύνες , αν είχαμε κλείσει -όπως ο ΤσιπροΣύριζα (77) ταχυδρομεία, όπως με στοιχεία ανάφερε χθες στη Βουλή ο κ. Πιερρακάκης.
Άλλος κόσμος ,αλλά -εγώ τουλάχιστον- δεν θέλω να πιστεύω σε τέτοιο κόσμο και θα συνεχίσω να θέλω ” να του δώσω μια να σπάσει…”, για να μη βρεθούμε στον γκρεμό.
Στη μέση, διότι κατά τη γνώμη μου δεν φταίνε μόνο οι πασόκοι που διόριζαν χιλιάδες υπαλλήλους που δεν χρειάζονταν, αλλά και τα λαμόγια-αρπακτικά CEOs που διοικούσαν με τον τρόπο που περιέγραψα. Τα ίδια συνέβαιναν και σε ΟΑΣΑ, ΟΣΕ κλπ και μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάσαμε στα Τέμπη.
Κανονικά εδώ που τα λέμε, τα ΕΛΤΑ είναι για λουκέτο. Αλλά δεν τολμούν φυσικά να κάνουν κάτι τέτοιο.
Νομίζουν ὅτι κυβερνοῦν μόνοι τους χωρὶς τὸν Ἑλληνικὸ λαό; Γιατί δὲν ἀπευθύνονται σὲ αὐτὸν οἱ κυβερνήσεις ποὺ ἐντοπίζουν προβλήματα, ὥστε καὶ νὰ ἐνημερώνεται ἔγκαιρα ὁ λαὸς καὶ νὰ συμμετέχει σὲ λύσεις; Ἰδιοκτήτης εἶναι ὁ λαός. Αὐτὸ θὰ πεῖ Δημοκρατία.
Ἕνας νέος Καποδίστριας μᾶς χρειάζεται. Αὐτὸς δημιούργησε τὸ 1828 τὸ Γενικὸν Ταχυδρομεῖον. Καὶ τότε δὲν βρῆκε κάποια πλούσια καὶ εὐημεροῦσα χώρα.
Ἂς νοιαστοῦμε γιὰ τὴν χώρα μας καὶ τὴν πραγματική της κατάσταση. Πῶς βλέπει τὴν κατάσταση αὐτὴ ἡ κ. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη.
«Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ανέκδοτο απ’ ότι τα μνημόνια τελείωσαν το 2018»-Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη – Militaire.gr
Μικρὴ ἡ χώρα μας ἀλλὰ καὶ τεράστια. Ὁ Ἐλύτης, ποὺ γεννήθηκε σὰν σήμερα, στὸν λόγο του γιὰ τὸ βραβεῖο Νόμπελ τὸ ἐπισήμανε.
«Χωρὶς νὰ λησμονεῖ κανεὶς ὅτι στὸ μάκρος εἴκοσι πέντε αἰώνων δὲν ὑπῆρξε οὔτε ἕνας, ἐπαναλαμβάνω οὔτε ἕνας, ποὺ νὰ μὴ γράφτηκε ποίηση στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα», μιλώντας γιὰ μία ἄλλη διάσταση, τὴν διάσταση τοῦ χρόνου στὴν ὁποία μετριέται ἡ ὑλικοπνευματικὴ ὀντότητα τῆς χώρας μας, «ποὺ εἶναι μικρὴ σὲ ἔκταση χώρου καὶ ἀπέραντη σὲ ἔκταση χρόνου.». Τεράστια ὄχι μόνο στὴν διάσταση τοῦ χρόνου, ἀλλὰ ὡς πρός τὸν πνευματικό της πλοῦτο. Ποὺ χωρὶς αὐτὸν οἱ Δυτικὲς χῶρες θὰ ἦταν ἀκόμα στὸν Μεσαίωνα. Δὲν περιμένουμε λύσεις ἀπὸ ὅσους δὲν θὰ νοιαστοῦν γιὰ αὐτὴν τὴν χώρα. Ἂς δοῦμε πῶς ἀντιμετωπίζουν ἀνάλογα θέματα οἱ ἄλλες χῶρες, γιατί δὲν εἶναι μόνον τὰ μνημόνια, ἀλλὰ καὶ οἱ νέες συνθῆκες παγκόσμιου ἐμπορίου, μὲ τὰ ἐμπορεύματα ποὺ διακινοῦνται ταχύτατα μὲ καινοτόμες λύσεις ὅπως τὰ κουτιὰ διανομῆς ποὺ ἔχουν γεμίσει πεζοδρόμια καὶ ἄλλα σημεῖα.
[…] Πηγή: anixneuseis.gr […]