Η υπόθεση της Γροιλανδίας και η ανάλυση του François Asselineau
Ιστορία, γεωπολιτική και η αμερικανική στρατηγική στον Αρκτικό
Η Γροιλανδία επανήλθε στο επίκεντρο της διεθνούς πολιτικής όχι ως μια περιθωριακή γεωγραφική ιδιαιτερότητα, αλλά ως κρίσιμος κόμβος στη νέα παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα. Ο Γάλλος πολιτικός και γεωπολιτικός αναλυτής François Asselineau συγκαταλέγεται σε εκείνους που υποστήριξαν από νωρίς ότι η αμερικανική επιμονή γύρω από το νησί δεν είναι ούτε ιδιοτροπία ούτε επικοινωνιακή υπερβολή, αλλά έκφραση μιας μακράς, συνεκτικής στρατηγικής.
Η Γροιλανδία δεν είναι «ιδέα της στιγμής»
Στον πυρήνα της ανάλυσής του, ο Asselineau επιμένει ότι το ενδιαφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Γροιλανδία έχει βαθιές ιστορικές ρίζες. Ήδη από το 1867, την ίδια περίοδο με την αγορά της Αλάσκας, Αμερικανοί αξιωματούχοι είχαν εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο απόκτησης του νησιού. Το 1946, ο πρόεδρος Τρούμαν προσέφερε επίσημα στη Δανία την αγορά της Γροιλανδίας, πρόταση που απορρίφθηκε, αλλά συνοδεύτηκε από τη διατήρηση ισχυρής αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας.
Κατά τον Asselineau, αυτή η ιστορική συνέχεια καταρρίπτει τον μύθο ότι η σύγχρονη αμερικανική ρητορική είναι προϊόν προσωπικών παρορμήσεων ή «εκκεντρικών» ηγετών. Αντίθετα, πρόκειται για διαχρονική στρατηγική αντίληψη του αμερικανικού κράτους.
Ο Αρκτικός ως νέος παγκόσμιος χώρος σύγκρουσης
Η ανάλυση του Asselineau εντάσσει τη Γροιλανδία στο ευρύτερο πλαίσιο του ανταγωνισμού για τον Αρκτικό. Η τήξη των πάγων ανοίγει νέες θαλάσσιες οδούς, μειώνει τις αποστάσεις μεταξύ Ασίας, Ευρώπης και Βόρειας Αμερικής και καθιστά προσβάσιμους τεράστιους φυσικούς πόρους.
Η Γροιλανδία διαθέτει σπάνιες γαίες, ουράνιο, υδρογονάνθρακες και στρατηγική γεωγραφική θέση μεταξύ Ρωσίας και Βόρειας Αμερικής. Για τον Asselineau, όποιος ελέγχει τη Γροιλανδία αποκτά καθοριστικό πλεονέκτημα στον έλεγχο του Αρκτικού, άρα και στο μελλοντικό παγκόσμιο εμπόριο και την ασφάλεια.
Στρατιωτική διάσταση και ΝΑΤΟ
Κεντρικό στοιχείο της ανάλυσής του είναι η αμερικανική στρατιωτική παρουσία, με τη βάση Thule να λειτουργεί ως κρίσιμος κόμβος έγκαιρης προειδοποίησης, αντιπυραυλικής άμυνας και ελέγχου του εναέριου χώρου. Ο Asselineau υποστηρίζει ότι η Γροιλανδία είναι ήδη, de facto, ενταγμένη στην αμερικανική αρχιτεκτονική ασφάλειας, ανεξαρτήτως της τυπικής δανικής κυριαρχίας.
Σε αυτό το πλαίσιο, το ΝΑΤΟ δεν λειτουργεί ως συλλογικός ευρωπαϊκός μηχανισμός ασφάλειας, αλλά ως όχημα εδραίωσης της αμερικανικής ισχύος. Η υπόθεση της Γροιλανδίας, κατά τον Asselineau, αποκαλύπτει τα όρια της ευρωπαϊκής κυριαρχίας μέσα στη Συμμαχία.
Κριτική στην ευρωπαϊκή ηγεσία
Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι η κριτική του Asselineau απέναντι στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Θεωρεί ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ηγεσίες της αντιμετώπισαν το ζήτημα είτε με αμηχανία είτε με σιωπή, αδυνατώντας να υπερασπιστούν έμπρακτα τη δανική κυριαρχία ή το διεθνές δίκαιο.
Για τον ίδιο, η στάση αυτή δεν είναι τυχαία αλλά εντάσσεται στη γενικότερη εξάρτηση της Ευρώπης από τις ΗΠΑ σε θέματα άμυνας, ενέργειας και στρατηγικής. Η Γροιλανδία γίνεται έτσι σύμβολο της ευρωπαϊκής αδυναμίας να λειτουργήσει ως αυτόνομος γεωπολιτικός δρων.
Η υπόθεση της «αγοράς» και το πραγματικό διακύβευμα
Ο Asselineau υπογραμμίζει ότι το ερώτημα δεν είναι αν η Γροιλανδία «αγοράζεται» νομικά, αλλά αν μπορεί να ελεγχθεί πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά. Η σταδιακή οικονομική διείσδυση, οι επενδύσεις, η στρατιωτική παρουσία και η πίεση στη Δανία συγκροτούν, κατά την άποψή του, μια στρατηγική ελέγχου χωρίς τυπική προσάρτηση.
Αυτό που παρουσιάζεται επικοινωνιακά ως «ακραία απαίτηση» είναι στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τον Asselineau, η κορυφή ενός παγόβουνου που αφορά την αναδιανομή ισχύος στον 21ο αιώνα.
Συμπέρασμα
Η ανάλυση του François Asselineau για τη Γροιλανδία δεν είναι μια αποσπασματική πολιτική τοποθέτηση, αλλά μια συνεκτική γεωπολιτική ανάγνωση. Βλέπει το νησί ως κομβικό κρίκο στην αλυσίδα της αμερικανικής παγκόσμιας στρατηγικής, ως πεδίο όπου συμπυκνώνονται ο ανταγωνισμός μεγάλων δυνάμεων, η αδυναμία της Ευρώπης και η μετάβαση σε έναν πολυπολικό κόσμο.
Η Γροιλανδία, μέσα από αυτό το πρίσμα, δεν είναι απλώς ένα απομακρυσμένο αρκτικό έδαφος. Είναι ένας καθρέφτης των νέων ισορροπιών ισχύος και της σκληρής πραγματικότητας που διαμορφώνεται πέρα από τη ρητορική της «συμμαχικής ενότητας» και του διεθνούς δικαίου.
