09.04.2025 – Aleksandr Dugin
Η είδηση ότι ο Τραμπ φέρεται να εξοργίστηκε με τον Πούτιν εμφανίστηκε ταυτόχρονα με εντελώς διαφορετικές δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου. Κυκλοφόρησε βίντεο στο οποίο ο Τραμπ, με ιδιαίτερα επιθετικό ύφος, απειλεί προσωπικά τον Ζελένσκι ότι, αν αποσυρθεί από τη συμφωνία σχετικά με τα σπάνια μέταλλα και άλλους πολύτιμους πόρους, θα υπάρξουν συνέπειες. Κατά τον Τραμπ, οι πόροι αυτοί θα πρέπει να τεθούν υπό αμερικανικό έλεγχο – όχι ως πληρωμή για μελλοντική στρατιωτική βοήθεια, αλλά για όσα έχουν ήδη παραδοθεί.
Την ίδια ώρα, ο ισχυρισμός ότι ο Τραμπ είναι εξοργισμένος με τον Πούτιν επειδή επέκρινε τον Ζελένσκι και είναι έτοιμος να διπλασιάσει τις κυρώσεις στο ρωσικό πετρέλαιο, δεν διατυπώθηκε από τον ίδιο τον Τραμπ. Τον μετέφερε παρουσιαστής του NBC – σαφώς όχι υποστηρικτής του Τραμπ, αλλά μέλος των φιλελεύθερων mainstream ΜΜΕ. Ο παρουσιαστής υποστήριξε ότι ο Τραμπ τον κάλεσε προσωπικά και του δήλωσε την οργή του απέναντι στον Πούτιν.
Μπορεί κανείς να μιλήσει για αντιφάσεις. Με ποιον είναι τελικά εξοργισμένος ο Τραμπ, με τον Ζελένσκι ή με τον Πούτιν; Στην πρώτη περίπτωση πρόκειται για άμεση δήλωση, στη δεύτερη για έμμεση αναφορά μέσω δημοσιογράφου. Άρα, εφόσον η κριτική στον Πούτιν δεν ειπώθηκε άμεσα, μπορεί ανά πάσα στιγμή να διαψευστεί – ή να ισχυριστεί ο Τραμπ ότι παρερμηνεύτηκε.
Πολύ πιο ουσιαστικό είναι το ερώτημα: τι κρύβεται πίσω από τις ταλαντεύσεις του Τραμπ; Το γεγονός είναι πως τις τελευταίες ημέρες έχει γίνει ξεκάθαρο ότι το ειρηνευτικό σχέδιο του Τραμπ έχει αποτύχει πλήρως. Είχε υποσχεθεί ότι θα φέρει Πούτιν και Ζελένσκι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και θα λύσει γρήγορα τη σύγκρουση. Όμως τόσο οι αρχικές του προσπάθειες όσο και η δεύτερη απόπειρα να “διαχειριστεί την κατάσταση” αποδείχθηκαν εξωπραγματικές. Ο Τραμπ δεν κατανόησε την ουσία της σύγκρουσης και δεν έχει ακόμη καταλάβει ποιος πολεμάει, γιατί και για ποιον σκοπό.
Ταυτόχρονα, ο Τραμπ γνωρίζει πολύ καλά ότι ο πόλεμος ξεκίνησε από τους ιδεολογικούς του αντιπάλους στις ΗΠΑ. Γνωρίζει επίσης ότι ο πόλεμος πρέπει να τερματιστεί: δεν τον εξυπηρετεί και δεν συμβαδίζει με την ατζέντα του “Make America Great Again” (MAGA). Όμως, δεν ξέρει τι να κάνει μετά – και γι’ αυτό οι πρώτες του κινήσεις ήταν εκτός τόπου και χρόνου.
Αυτές οι κινήσεις θα μπορούσαν να πετύχουν μόνο με την πολιτική αυτοκτονία και των δύο καθεστώτων – είτε του ρωσικού είτε του ουκρανικού – ή έστω του ενός από τα δύο. Μέχρι στιγμής, ο Τραμπ δεν είναι έτοιμος να θυσιάσει την Ουκρανία ως κρατική οντότητα. Αλλά εμείς δεν θα δεχτούμε τίποτα λιγότερο. Αν ο Τραμπ αποδεχθεί τους στόχους μας στην Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση (ΕΣΕ), θα είμαστε ικανοποιημένοι. Όμως αυτό θα είναι δική μας νίκη – όχι “γενναιόδωρη παραχώρηση ενός μεγαλοπρεπούς ηγέτη”.
Η αιτία του θυμού και της απογοήτευσης του Τραμπ είναι, επομένως, προφανής: απλώς δεν ξέρει πώς να λύσει αυτή τη σύγκρουση.
Την ίδια στιγμή, ο Ζελένσκι ήταν ήδη έτοιμος να υποχωρήσει και να δεχτεί οποιοδήποτε αμερικανικό όρο, αρκεί να συνεχιστεί η στρατιωτική βοήθεια. Όμως ξανά, η Βρετανία, η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Αμερικανοί παγκοσμιοποιητές παρενέβησαν, πείθοντας τον Ζελένσκι να διακόψει κάθε επαφή με τον Τραμπ και να δεχτεί στήριξη από την ΕΕ.
Το ίδιο είχε συμβεί και στις πρώτες συνομιλίες της Κωνσταντινούπολης, στην αρχή της ΕΣΕ: οι ίδιοι δρώντες έπεισαν τον Ζελένσκι να ακυρώσει κάθε προηγούμενη συμφωνία. Τώρα τον έπεισαν να διαρρήξει και τη συμφωνία με τον Τραμπ για τα μεταλλευτικά δικαιώματα της Ουκρανίας – παρότι στο παρελθόν ήταν έτοιμος να τα παραχωρήσει στους Βρετανούς, οι οποίοι του είχαν υποσχεθεί στήριξη.
Ο Πούτιν ξεκαθάρισε στο Μούρμανσκ πως δεν θα περιοριστούμε σε πιέσεις: θα εξαλείψουμε τον εχθρό. Αυτό σημαίνει ότι ο πόλεμος συνεχίζεται – τίποτα δεν αλλάζει. Ακόμη κι αν οι σχέσεις με την Αμερική βελτιωθούν, αυτό δεν θα επηρεάσει άμεσα ή άμεσα την πορεία της ΕΣΕ (Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης).
Ο πόλεμος συνεχίζεται. Το δείχνει η ενόχληση του Τραμπ, η επιθετική πολιτική της ΕΕ και οι τρομοκρατικές τακτικές του Ζελένσκι. Το δείχνουν και τα λόγια του προέδρου μας, που καλεί το λαό και την κοινωνία να μην εφησυχάζουν. Ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει – γιατί θα τελειώσει μόνο με τη δική μας νίκη. Και για αυτό, απομένει ακόμη πολλή προσπάθεια.
Και τέλος, το πιο σημαντικό: ο Τραμπ και οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρονται σταδιακά από αυτή τη σύγκρουση. Αλλά επειδή δεν είναι “ο δικός του πόλεμος” και δεν κατάφερε να τον σταματήσει, ο Τραμπ παραχωρεί την πρωτοβουλία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Θα αφήσει την ευθύνη του πολέμου στην Ευρώπη και στον Ζελένσκι. Είναι μια χειρονομία τύπου Ποντίου Πιλάτου: ο Τραμπ νίπτει τας χείρας του. Το κάνει φυσικά σταδιακά, ώστε να μη καταρρεύσει αμέσως το μέτωπο με την απόσυρση της αμερικανικής στήριξης.
Αυτό σηματοδοτεί κάποιο επίπεδο ύφεσης. Όμως, από τη στιγμή που η ΕΕ αναλαμβάνει την ευθύνη της διεξαγωγής του πολέμου εναντίον μας, μπορούμε να περιμένουμε σημαντική ενίσχυση της φιλελεύθερης δικτατορίας στην Ευρώπη. Αυτό το βλέπουμε ήδη: η ηγέτης του γαλλικού National Rally, Μαρίν Λεπέν – η βασική αντίπαλος του Μακρόν – καταδικάστηκε για εντελώς ανυπόστατες κατηγορίες. Όπως φαίνεται, ο Σόρος έχει “αγοράσει” όλους τους δικαστές των δημοκρατικών καθεστώτων – το δικαστικό σύστημα είναι πλέον πλήρως ιδεολογικοποιημένο και διαφθαρμένο από τα παγκοσμιοποιητικά δίκτυα.
Δεν υπάρχει σχεδόν καμία δικαιοσύνη, ούτε στην Αμερική ούτε στην Ευρώπη. Δικαιοσύνη μπορεί να υπάρξει μόνο σε κυρίαρχα καθεστώτα. Όπου επικρατεί φιλελεύθερη δημοκρατία, η δικαιοσύνη είναι στα χέρια των παγκοσμιοποιητών. Δεν μπορούμε πια να ελπίζουμε σε καμία νομική διευθέτηση. Ο καθένας πλέον είναι μόνος του.
Επαναλαμβάνω: η ΕΕ, ως κέντρο και έδρα της φιλελεύθερης δικτατορίας, εισέρχεται σε κατάσταση άμεσου πολέμου μαζί μας στην Ουκρανία, ενώ η Αμερική κάνει πίσω. Και αυτό είναι καλό νέο. Ο χώρος δράσης της ζητιανιάς και της τρομοκρατίας του Ζελένσκι περιορίζεται – αλλά ξέρουμε πόσο αποτελεσματικός υπήρξε αυτός ο αιμοσταγής κλόουν στο να αποσπά χρήματα και στρατιωτική υποστήριξη.
Κατά συνέπεια, ο πόλεμος συνεχίζεται – και πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τον διεξαγάγουμε μέχρι την τελική νίκη. Σε αυτό το σημείο, δεν μπορώ καν να φανταστώ αν θα σταματήσουμε στα δυτικά σύνορα της Ουκρανίας ή όχι. Ούτε οι Ευρωπαίοι το γνωρίζουν – και κάνουν τα πάντα για να διασφαλίσουν ότι αυτός ο πόλεμος δεν θα τελειώσει στην Ουκρανία.
