Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης Δευτέρα 30 Απριλίου 2018, 00:02 liberal.grΗ απονομή του βαθμού του υποναυάρχου επί τιμή στη Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα από τον υπουργό Άμυνας δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία. Μετά τις επαφές του με εκπροσώπους της trash ελληνικής δεξιάς, σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσει το… μεταμνημονιακό βουλευτικό μέλλον του, ο υπουργός επενδύει και στις επαφές του με τους ήρωες του ’21! Με τους οποίους ο ίδιος και οι νεοέλληνες συνάδερφοί δεν έχουν καμιά σχέση.
Την πιο πετυχημένη τοποθέτηση για τη διάκριση στη Μπουμπουλίνα την έκανε ένας μοναχός στις Σπέτσες: «Αυτοί παίρνουν τιμή όταν ασχολούνται με την καπετάνισσα. Όχι εκείνη», είπε. Και τα είπε όλα.
Επειδή η Λασκαρίνα δεν είχε και δεν έχει καμιά ανάγκη, ούτε αναβαθμίζεται, ούτε δικαιώνεται με την… προαγωγή της σε υποναύαρχο. Ήταν ήδη στην εποχή της ναύαρχος. Και μάλιστα ενός στόλου που δεν ναυπηγήθηκε με κόστος πολλαπλάσιο του κατασκευαστικού για να εξυπηρετηθούν συμφέροντα μεσαζόντων, πολιτικών προϊσταμένων και αδηφάγων συνδικαλιστών.
Τα πληρώματά της πολέμησαν και ξοδεύτηκαν για την πατρίδα, ταγμένα σε έναν απελευθερωτικό αγώνα, χωρίς να λογαριάζουν το κόστος της ζωής τους «σαν το υψηλότερο αγαθό», όπως έχει επικρατήσει εδώ και χρόνια στην αντικοινωνική και προσωπολατρική Ελλάδα και όχι μόνο.
Η ίδια, χάνοντας το γιό της από τους Τούρκους δεν καταράστηκε καμιά μοίρα, παρά παρηγορήθηκε με το λακωνικό «…αλλά, πήραμε τη Μονεμβασιά».
Σε αντίθεση με τη νοοτροπία και την πρακτική της πλειονότητας των συνάδερφων του κ Καμμένου εδώ και πάμπολλα χρόνια, αλλά κυρίως τις τελευταίες δεκαετίες και σήμερα, ξόδεψε τη μυθώδη περιουσία της (πάνω από μισό εκατομμύριο χρυσά τάληρα) για να φτιάξει στόλο, να πληρώνει τους άνδρες και να ενισχύει τον Κολοκοτρώνη και όσους οπλαρχηγούς είχαν ανάγκες σε πυρομαχικά και όπλα.
Δεν χρέωνε το Λογιστήριο του Κράτους με 50 και 100 ευρώ για να πάρει πίσω τα οδοιπορικά και τα διόδια που πλήρωσε για να πάει σε δουλειά των Ελλήνων πολιτών σαν κάτι δήθεν επαναστάτες υπουργούς φραγκοφονιάδες. Και δεν χρέωνε στους Έλληνες τα νοίκια και τα έξοδα της ζωής της, σαν κάτι σημερινούς ιδεολόγους του σαλονιού με εκατομμύρια στις τράπεζες.
Η Μπουμπουλίνα, όπως και η Μαντώ Μαυρογένους, αλλά και σχεδόν όλοι οι οπλαρχηγοί του ’21 υποστήκαν και υφίστανται τη λάσπη από δεκάδες καθηγητάδες και αδιανόητους διανοούμενους που παριστάνουν τους ριζοσπάστες επαναστάτες και τους εκσυγχρονιστές μέσα και έξω από τα ελληνικά πανεπιστήμια, από τον Εμφύλιο και δώθε κυρίως.
Η Λασκαρίνα, σε αντίθεση με το εδώ και χρόνια πολιτικό και αγωνιστικό προσωπικό της χώρας, ήταν η επιτομή αυτής της πράξης και νοοτροπίας. Της αυτοθυσίας.
Κανένας από τους σημερινούς πολιτικούς και επιχειρηματίες δεν έχει τα κότσια και την ψυχή να θυσιάσει την περιουσία του για την πατρίδα. Για το κοινό των Ελλήνων δηλαδή. Αντίθετα, ροκανίζουν την περιουσία του ελληνικού λαού, θυσιάζοντάς την για το δικό τους κέρδος.
Ίσως είναι αυτός ο σοβαρότερος λόγος που η προχτεσινή απονομή βαθμού υποναυάρχου στην Υδραία και Σπετζιώτισα, αλλά πρώτα από όλα Ελληνίδα, νοιώστηκε σαν ύβρις από την πλειονότητα των Ελλήνων. Πήγαν να φτάσουν τα κοντά και λερωμένα χέρια να βάλουν τα παράσημα στο ύψος της. Και φάνηκε το μήκος τους.
Αν ήθελε η πολιτική και στρατιωτική εξουσία να τιμήσει τη Μπουμπουλίνα και όλους τους άλλους Αγωνιστές, ένα είναι το παράσημο: Μια πατρίδα ισχυρή, αξιοσέβαστη, σοβαρή, μονοιασμένη, όπου καθένας θα αγωνίζεται για όλους και όλοι για τον καθένα. Με γνώμονα το εμείς και όχι το εγώ. Γι αυτά αγωνίστηκαν εκείνοι. Αυτά τους χρωστάει η πατρίδα. Κι αυτά μένουν μέχρι και σήμερα ανεκπλήρωτα.
Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης
https://www.liberal.gr/arthro/201876/apopsi/stili-alatos/i-nauarchos-karterei.html?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=Newsletter+-+30-04-2018+09%3A34%3A58
Εύγε Τετράδη!
Εύγε και στις Ανιχνεύσεις που μεταφέρουν το σχόλιά του!
Σαν οξυγόνο στον οργανισμό μας οι αλήθειες, τις οποίες τσαλακώνουν με σύστημα, από ηλιθιότητα ή συμφέρον, οι κυβερνητικοί και οι ακαδημαϊκοί.
Σχεδόν με δυσκολία αναπνέουν πια όσοι αναγνωρίζουν ότι, οντολογικά, δεν υπάρχει Εγώ, μόνο το Εμείς υπάρχει αληθινά.
Και να ηθελα να συμφωνησω με την βεβαιοτητα σας οτι δεν υπαρχει εγω καθημερινως ακουω σε ολα τα μηκη και τα πλατη της Γης το ΕΓΩ -στην Ελλαδα μας εχει και αντιλαλο- απο ηγετες και μη, οι οποιοι -ειδικα στις πολυκομματικες Δημοκρατιες και αναλογες εκπροσωπησεις Συλλογων κλπ , ως νομιμως εκλεγμενοι- φερουν και την ευθυνη της υλοποιησεως των προγραμματων και επιδιωξεων τους. Το εμεις ειναι το ιδανικο και αρα απραγματοποιητο σαυτον τον κοσμο . Ισως μονο στην Κυριακατικη Θεια Λειτουργια να εγγιζουμε το ΕΜΕΙΣ. Καλο μηνα.
Η βεβαιότητα δεν είναι δική μου, είναι του ελληνικού πολιτισμού.
Η σκέψη δεν είναι ατομικό φαινόμενο, είναι κοινωνικό.
Πρόκειται για Αλήθεια που είναι συναφής με την οντολογική Αλήθεια ότι δεν υπάρχει Υποκείμενο, παρά μόνο το καθολικό ή πολιτικό όν ή Πρόσωπο.
Το «ιδανικό», που γράφετε, δεν ανήκει στις ελληνικές κοινωνικές σημασίες αλλά στην υποκριτική δυτική ηθική. Το Εμείς, αντίθετα, είναι το πραγματοποιημένο νόημα της Πόλης (και της Ορθόδοξης Εκκλησίας). Το Νόημα-Σκοπός ζωής του Κοινού Βίου είναι απολύτως πραγματοποιήσιμο.
Το προνόμιο να αφουγκράζομαι τις γνήσιες σημασίες μας το απέκτησα με τον τρόπο του Οδυσσέα: να κλείνω τα αφτιά μου στις «Σειρήνες», στις εισαγόμενες σημασίες του κυρίαρχου πολιτισμού.
Συγχωρηστε με ,αλλα δεν ειμαι καλος στην Φιλοσοφια , ουτε και την πολυπιστευω -με πασαν ειλικρινειαν-, μετα μαλιστα την σοφιστικη αντιληψη του ”παντων χρηματων μετρον ανθρωπος”. Διδαχθηκα απο νεανικης ηλικιας την ουτοπικη Πολιτεια του Πλατωνος και τα ρεαλιστικα Πολιτικα και Ηθικα Νικομαχεια του Αριστοτελους. Μαρτυρω οτι και οι δυο ηταν γιγαντες της σκεψεως και δεν τολμω να διεκδικησω την σκεψη τους ως κοινωνικο ον, καθως αποφαινεσθε οτι η σκεψη δεν ειναι ατομικο φαινομενο ,αλλα κοινωνικο, πλην ειναι αγνωστο ποιος -ποιοι εκφραζουν την σκεψη του ανθρωπινου ”ποιμνιου”. Υ.Γ Συγγνωμη αν ειμαι ”σειρηνα” του κυριαρχου πολιτισμου ,κατι που δεν το αποδεχομαι και ως Ελλην και ως Χριστιανος Ορθοδοξος. Καλο Σαββατοκυριακο.
Πολύ σωστά αμφιβάλλετε για τις «σοφίες» της ψευτοφιλοσοφίας. Πολύ σωστά, αυτό που ξεκίνησε με τη σοφιστική και συνέχισε με τον κυνισμό-στωικισμό και κατέληξε σαν «μεταφυσική» δεν έχει καμία σχέση με την ελληνική Φιλοσοφία που είναι η ιδιαίτερη παράδοση των Ελλήνων για τη σχέση του ανθρώπου με τον θεϊκό Κόσμο. Πράγματι, στο σχολείο μαθαίνουμε να βάζουμε τους εκφραστές της Σκέψης μας στα κουτάκια της Δύσης, που χρησιμεύουν στην τυφλή δυτική σκέψη για να διακρίνει το δικό της «ρεαλισμό» από «ιδεαλισμούς» και «ουτοπίες».
«Σειρήνες» είναι το αδιαμφισβήτητο της δυτικής διανόησης, το κυρίαρχο πνεύμα που περνάει σαν αυτονόητο μέσα στην εκπαίδευση, στη διαπαιδαγώγηση, στο δημόσιο λόγο μας.
Αυτοί που «εκφράζουν τη σκέψη του ανθρώπινου ποιμνίου» είναι οι σοφοί της κάθε κοινωνίας. Δεν υπάρχει άνθρωπος εκτός του ποιμνίου που συνιστά η γλώσσα-σκέψη του.
Το 99,8/% της σκέψης του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη δεν είναι δικό τους, είναι της ελληνικής κοινωνίας, η οποία επιτρέπει να βλέπουμε στρώματα του όντος και της ψυχής που οι άλλοι δεν βλέπουν.
Το 99,8% της σκέψης του Καντ είναι γερμανικός ιδεαλισμός. Το 99,8% της σκέψης του Καρτέσιου και του Χομπς είναι λατινικός και αγγλικός ρεαλισμός.
Το 00,8 % της ελληνικής σκέψης των σημερινών «διανοούμενων» είναι ίσως είναι ελληνικό. Το 99% έχει γίνει (κυρίαρχος) ρεαλισμός. Ακόμα και ο μέγας Παναγιώτης Κονδύλης, αποκτώντας μια 100% γερμανική σκέψη, δεν υιοθέτησε το ιδεαλιστικό της ρεύμα αλλά το ρεαλιστικό (αγγλοαμερικανικής και λατινικής επιρροής).
Στη δική σας περίπτωση, η αποφυγή των «σειρήνων» έγκειται στη σταθερά της Ορθόδοξης Σκέψης. Από τους αρχαίους χρόνους, με τους Καππαδόκες, η ελληνική Σοφία πέρασε στην Ορθοδοξία. Την ελληνική Σοφία δεν τη βρίσκουμε σε διανοούμενους αλλά στη δημοτική ποίηση, στο ανώνυμο συλλογικό πνεύμα (που δεν γράφει μόνο στιχάκια αλλά την ίδια την ιστορία μας).
Η σκέψη μας είναι η Γλώσσα μας. Και η δική μας Γλώσσα έχει για θεμέλιο τον Κόσμο-Ομορφιά (όχι τη βιολογική Ζωή). Τον Κόσμο της θεϊκής Ενέργειας (των «άκτιστων» θεϊκών ενεργειών που λέει η Ορθοδοξία).
Θα μπορουσατε να γραψετε μονο την τελευταια φραση σας , την οποιαν συνυπογραφω. Τα περι Δυτικης επιρροης δεν θα υπηρχαν αν δεν ειχαμε την Οθωμανικη σκλαβια των πεντε αιωνων και τον φιλοδυτικισμο στο νεο κρατος των Κοραη και Φαρμακιδη και των παρεών τους. Αγωνας για να παραμεινει η μαγια και το αλας του Ελληνισμου , που τωρα γινεται δυσκολωτερος, οταν στο εσωτερικο υπαρχει μια 40ετια πλειοψηφιας σε ηγεσια και λαο ανθελληνικων προσμιξεων ,που ανταγωνιζεται-καθημερινως- και με υβρεις τους αγωνιουντες Ελληνορθοδοξους. ΧΑΙΡΕΤΕ.