09/02
admin – 9 Φεβρουαρίου 2026
Σε ένα ενδιαφέρον πολιτικό άρθρο του το strategyonline.gr αναλύει τις εσωτερικές διεργασίες της Νέας Δημοκρατίας και γράφει ότι στο 16ο Τακτικό Συνέδριο της ΝΔ (15–17 Μαΐου 2026, Αθήνα), ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν θα πάει για φωτογραφίες. Θα πάει για να μετρήσει συσχετισμούς. Και, πάνω απ’ όλα, για να δείξει ότι η «επιστροφή» του δεν είναι μια προσωπική επάνοδος αλλά μια οργανωτική μηχανή που ήδη λειτουργεί: από ΔΕΕΠ σε ΔΕΕΠ, από ΟΝΝΕΔ σε ΟΝΝΕΔ, από χειραψίες σε «σημειωματάρια». Ο ίδιος το διατυπώνει σε χαμηλούς τόνους: «στρατιώτης του κόμματος». Το μήνυμα όμως που εκπέμπει είναι διαφορετικό: ξέρω πώς κερδίζονται οι εκλογές από τα υπόγεια της οργάνωσης.
Η στάση του στο συνέδριο: «αυτοδυναμία ή τίποτα»
Η γραμμή του στο συνέδριο θα είναι σαφής και θα στηρίζεται στη πιο «μητσοτακική» παραδοχή: σταθερότητα = αυτοδυναμία. Δεν πρόκειται για εκτίμηση, είναι ήδη δημόσια διατυπωμένο. Με άρθρο του στο Athens Voice, ο Δημητριάδης σηκώνει τη σημαία ενάντια στις κυβερνήσεις συνεργασίας και κλείνει με τη φράση-σύνθημα: «Η εξουσία δεν μοιράζεται. Ασκείται».
Κεντρικός άξονας της πολιτικής του γραμμής είναι η ταύτιση της σταθερότητας με την αυτοδυναμία. Το άρθρο υπογραμμίζει ότι αυτή η θέση δεν αποτελεί εικασία, αλλά έχει ήδη διατυπωθεί δημόσια μέσα από αρθρογραφία του, όπου απορρίπτονται οι κυβερνήσεις συνεργασίας και προβάλλεται η άποψη ότι η εξουσία δεν μοιράζεται αλλά ασκείται. Στο πλαίσιο του συνεδρίου, ο Δημητριάδης αναμένεται να λειτουργήσει ως ιδεολογικός ρυθμιστής, παγιώνοντας το αφήγημα ότι οι συνεργασίες ισοδυναμούν με αστάθεια, κινητοποιώντας την κομματική βάση με λογική προεκλογικής εκστρατείας για το 2027 και καλλιεργώντας μια εικόνα εγγύτητας και ενότητας. Το άρθρο τονίζει ότι αυτή η στάση δεν είναι απλή ρητορική, αλλά εργαλείο εσωτερικής πειθαρχίας, καθώς μετατρέπει κάθε αμφισβήτηση σε απειλή κακοδιακυβέρνησης.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο γεγονός ότι το πραγματικό διακύβευμα του συνεδρίου δεν είναι οι ομιλίες, αλλά οι σύνεδροι: ποιος τους ελέγχει, ποιος τους κινητοποιεί και ποιος διαμορφώνει τη στάση τους. Εκεί, σύμφωνα με το άρθρο, ο Δημητριάδης κινείται στο φυσικό του πεδίο, έχοντας αναπτύξει ισχυρή επιρροή μέσα από συστηματικές παρουσίες στην περιφέρεια και άμεση επαφή με τα κομματικά στελέχη. Υπογραμμίζεται μάλιστα η τεχνοκρατική του προσέγγιση, σύμφωνα με την οποία μια ισχυρή κομματική οργάνωση μπορεί να προσφέρει σημαντικό εκλογικό όφελος που δεν αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, στοιχείο που παρουσιάζεται ως πρακτικό «εγχειρίδιο εξουσίας».
Το άρθρο καταλήγει εξετάζοντας τον ρόλο που αναμένεται να διαδραματίσει ο Δημητριάδης έως τις εκλογές. Δεν προβλέπεται να εμφανιστεί ως επίσημος θεσμικός παράγοντας, αλλά ως διαμεσολαβητής και μηχανισμός: σύνδεσμος ανάμεσα στο Μέγαρο Μαξίμου, την κοινοβουλευτική ομάδα και την κομματική οργάνωση, άτυπο σημείο αναφοράς για αιτήματα και προβλήματα στελεχών, καθώς και κέντρο ελέγχου των εσωτερικών ισορροπιών. Η δημόσια επανεμφάνισή του, σύμφωνα με το κείμενο, δεν οφείλεται στη λήθη παλαιότερων υποθέσεων, αλλά σε έναν πολιτικό υπολογισμό κόστους–οφέλους, όπου η χρησιμότητα της παρουσίας του κρίθηκε μεγαλύτερη από το βάρος της απουσίας του.
Το τελικό ερώτημα που θέτει το άρθρο είναι αν το σύστημα τον επιθυμεί ή απλώς τον ανέχεται. Η απάντηση που προκρίνεται είναι διττή: η κομματική οργάνωση τον χρειάζεται για να λειτουργήσει αποτελεσματικά, ενώ η κορυφή τον αποδέχεται ως αναγκαίο μηχανισμό. Το συνέδριο παρουσιάζεται ως δοκιμασία: αν εμφανιστεί ως ενοποιητικός οργανωτής, θα ενισχύσει τη θέση του· αν εκληφθεί ως διχαστική επιστροφή, θα παραμείνει στο παρασκήνιο. Η εκτίμηση του άρθρου είναι ότι θα επιλέξει τον πρώτο δρόμο, μιλώντας λίγο αλλά κινούμενος πολύ, αναδεικνυόμενος όχι σε δημόσιο πρωταγωνιστή, αλλά σε διαχειριστή της ροής ισχύος προς τις εκλογές του 2027 — την πιο αποτελεσματική μορφή εξουσίας, αυτή που δεν φαίνεται αλλά κερδίζει.
