Σαράντα πέντε χρόνια τώρα (από το 1974) δεν μοιάζει να ακούστηκε, ίσως ούτε μία φορά, η άλλοτε συχνότατη απειλή ή προειδοποίηση ότι «η Ελλάδα κινδυνεύει». Πιθανό να θεωρούμε όλοι πια αυτονόητο ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Κάποτε το τραγουδούσαμε, αν και ξέραμε ότι είναι υποβολιμαίο. Τώρα, βυθισμένοι στον έσχατο ευτελισμό της πολλαπλής επιτρόπευσης, μοιάζει και να το πιστεύουμε.
Οι απειλές ιστορικού αφανισμού μας αιτιολογούσαν πάντοτε κάποια εκτροπή από την ομαλότητα, συνήθως δικτατορία. Για κάθε αυθαίρετη αναστολή λειτουργίας του Συντάγματος υπήρχε επίκληση κινδύνου για την κρατική μας επιβίωση. Η συχνή επανάληψη της έσχατης αυτής απειλής την κατέστησε αναξιόπιστη. Σήμερα δεν τολμάει κανείς να μιλήσει για κίνδυνο ιστορικής εξαφάνισης του Ελληνισμού.
Αποτέλεσμα: προκλητικές, εξόφθαλμες πράξεις προδοσίας, ανενδοίαστα κοινωνικά κακουργήματα, είναι αδιανόητο να τιμωρηθούν. Ο εξωφρενικός υπερδανεισμός της χώρας, η αποδοχή της «επιτρόπευσης» όταν οι γαλλο-γερμανικές
Τράπεζες κατείχαν την πλειονότητα των απαξιωμένων ελληνικών «ομολόγων», η συναίνεση να περιέλθουν οι εντόπιες Τράπεζες στην ιδιοκτησία των δανειστών της χώρας, είναι πολιτική μισθαρνίας που μένει περιέργως ατιμώρητη από τους ψηφοφόρους.
Μέσα σε αυτό το κλίμα ο για πρώτη φορά πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δεσμεύτηκε προγραμματικά στη Βουλή ότι θα τολμήσει πρωτοβουλίες με ιστορικές προοπτικές. Τι σημαίνει «ιστορικές προοπτικές»; Σημαίνει κάποια πίστη, έστω και όχι ορθολογικά θωρακισμένη, ότι το υπερχρεωμένο και οργανωτικά κωμικό ελλαδικό κρατίδιο θα επιβιώσει χρονικά. Σημαίνει, δεύτερον, ότι μια κυβέρνηση στην Ελλάδα μπορεί ακόμα να οραματίζεται: να δείχνει πως πιστεύει ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει».
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα επεκτείνει το Αρχαιολογικό Μουσείο στο παρακείμενο αρχιτεκτόνημα, θαυμαστό και ατιμασμένο, του Παλαιού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Στην αναμόρφωση του σύνολου χώρου θα συμπεριλάβει ολόκληρη τον πολύπαθη συνοικία των δύσφημων σήμερα Εξαρχείων. Θα ισοπεδώσει το αρχιτεκτονικό τερατούργημα των φυλακών Κορυδαλλού, για να δημιουργήσει πάρκο. Και κάποια ακόμα φιλοαθηναϊκά ανάλογα.
Σοβαρό και ουσιώδη αντιπολιτευτικό διάλογο θα μπορούσε, ίσως, να προκαλέσει η ακόλουθη ένσταση: Οταν σε ένα κράτος με εννέα, περίπου, εκατομμύρια πληθυσμό, τα τεσσεράμισι εκατομμύρια κατοικούν στην πρωτεύουσα και ένα εκατομμύριο στην (παρηγορητικώς) «συμπρωτεύουσα» Θεσσαλονίκη, αυτό το κράτος, ορθολογικά και εκ των πραγμάτων, είναι αδύνατο να συνεχίσει να υπάρχει ιστορικά. Εχει προδιαγεγραμμένη την ιστορική του εξαφάνιση.
Ποιο πολιτικό στρατήγημα μπορεί να αντιπαρατεθεί σε αυτή την καταδίκη; Για να αναστηθεί η προ πολλού πεθαμένη κοινότητα του χωριού, δεν χρειάζονται επιδόματα, έκτακτες παροχές και πατριωτική κενολογία. Χρειάζονται μέτρα που θα κάνουν ζηλευτή τη ζωή στο χωριό, έμμεσα μέτρα, για να αποδώσουν μακροπρόθεσμα: «Αποκέντρωση» σημαίνει, πολιτικά, ότι «φυτεύεις» αλλαγές στο σχολείο, στην Υγεία, στην οργάνωση και προώθηση της παραγωγής, στη λειτουργία των Τραπεζών, στα δίκτυα συγκοινωνιών. Το χωριό, η κοινότητα, θα «βλαστήσει» ζωή, αν η πολιτική προσφέρει τις δυνατότητες απεξάρτησης από τον ζυγό της τυχαρπαγής και του φτηνιάρικου παρασιτισμού στις απάνθρωπες μεγαλουπόλεις.
Δεύτερη άγρια απειλή ιστορικού αφανισμού των Ελλήνων είναι η άθλια κακομεταχείριση και η εφιαλτικά διογκούμενη άγνοια της ελληνικής γλώσσας. Σολοικισμοί, βαρβαρισμοί, στρεβλά επινοήματα γλωσσοπλασίας κατακλύζουν τις αγορεύσεις στη Βουλή, τα κείμενα της έντυπης δημοσιογραφίας και γίνονται κατακλυσμικός εφιάλτης στον ραδιοτηλεοπτικό οχετό του κρετινισμού. Οσο το επίπεδο της γλωσσικής εκφραστικής των Ελληνωνύμων ευτελίζεται, τόσο πιο άχρηστα και περιττά μοιάζουν τα μεγαλεπήβολα οράματα να μεταμορφωθούν τα Εξάρχεια και να γεννηθούν πάρκα στις τερατώδεις τριτοκοσμικές μεγαλουπόλεις μας.
Τρίτη εφιαλτική απειλή ιστορικής εξαφάνισης του Ελληνισμού, γνωστή, πολυσυζητημένη και προκλητικά απολέμητη: το δημογραφικό. Ισως δεν έχει ακόμα εμφανιστεί το πολιτικό ανάστημα, το ικανό να αναμετρηθεί με ένα τέτοιο πρόβλημα. Το δημογραφικό δεν χρειάζεται ούτε διαφημιστές, ούτε ανθηρή οικονομία – είναι πρόβλημα πολιτικό. Ο Πομπιντού, στη Γαλλία, είχε υποσχεθεί ότι θα προσφέρει τη δυνατότητα στη Γαλλίδα να κάνει τρίτο παιδί, χωρίς να είναι υποχρεωμένη να εργάζεται. Και το πέτυχε. Οχι με επιδόματα και ελεημοσύνες. Με κοινωνικές παροχές – διευκολύνσεις, τιμητικά προτερήματα. Ο,τι χρωστάει η κοινωνία στη μητέρα.
Τέταρτη ρεαλιστική απειλή αφανισμού, είναι ο τουριστικός αφελληνισμός της χώρας. Οι τουριστικές μας υποδομές είναι ίδιες και απαράλλαχτες με αυτές της Αιγύπτου, της Τουρκίας, Ισπανίας – ή μέτριες απομιμήσεις: Ιδια διεθνοποιημένη τουριστική «αισθητική», πανομοιότυπα οικοδομήματα, τυποποιημένες συμπεριφορές στην παροχή υπηρεσιών, αλλοδαπό προσωπικό. Ιδια εξομοίωση εικόνων, γούστου, σχεδιασμού των χωρών – μέχρι και μουσακά, προκατεψυγμένον, εισάγουμε από την Κίνα! Μακάρι να αντιληφθεί ο κ. Μητσοτάκης ότι ολόκληρη η βόρεια ακτή της Κρήτης, η Μύκονος, η Σαντορίνη, η Ρόδος, η Κέρκυρα, η Πάρος και πάμπολλα ακόμα καυχήματα (άλλοτε) ελληνικής ομορφιάς, δεν είναι πια Ελλάδα. Είναι Γκρεκοτουριστάν.
Πέμπτη, ίσως η δραστικότερη λοιμική συλλογικού αφανισμού, να είναι η τερατωδία της ραδιοτηλεοπτικής ασυδοσίας. Σε ένα μικρό νησιώτικο χωριό του ελλαδικού νότου, μια απλή και πάμφθηνη συσκευή τηλεόρασης αναμεταδίδει αδιάλειπτα, μέρα και νύχτα, τη σιχαμερή διαφημιστική διάρροια ασήμαντων μικρομάγαζων της επαρχιώτικης ξεφτίλας, από είκοσι (ναι, 20) κανάλια!
Η πιο βαρβαρικά εγκληματική πολιτική που γνωρίζει ο ελλαδικός χώρος, είναι σίγουρα το ραδιοτηλεοπτικό μονοπώλιο της ντροπής.
“Καθημερινή”
1)”μια κυβέρνηση στην Ελλάδα μπορεί ακόμα να οραματίζεται: να δείχνει πως πιστεύει ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει»”:
ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΩΣ ΕΘΝΙΚΟ ΣΤΟΧΟ ΝΑ ΒΑΣΙΣΤΟΥΜΕ ΣΤΑ ΥΠΟΘΑΛΑΣΣΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΛΑΣΠΩΣΟΥΜΕ ΣΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ. ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2050 ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΚΟΥΒΕΙΤ/ΕΜΙΡΑΤΑ ΛΟΓΩ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΩΝ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΙΤΑΛΙΑ/ΓΑΛΛΙΑ ΣΤΑ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΑ, ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΜΑΣ ΣΕ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΑΓΟΜΕΝΗΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΩΝ, ΜΕ ΑΥΞΗΜΕΝΗ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΕ ΤΑ 6 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΤΩΝ ΟΜΟΓΕΝΩΝ ΝΑ ΣΥΝΩΣΤΙΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ. ΠΕΡΙ ΤΟ 2100 ΠΡΟΒΛΕΠΟΝΤΑΙ ΥΠΟΘΑΛΑΣΣΙΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΑΣ ΠΙΕΣΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΟΥΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΣΥΝΕΒΑΛΕ ΔΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΥΨΗΛΩΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΩΝ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ. ΌΣΟ ΓΙΑ ΤΟ 2150 ΣΥΝΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΕΠΙ ΙΣΟΙΣ ΟΡΟΙΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ ΣΤΟΝ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ!
2) “ένα κράτος με εννέα, περίπου, εκατομμύρια πληθυσμό, τα τεσσεράμισι εκατομμύρια κατοικούν στην πρωτεύουσα και ένα εκατομμύριο στην (παρηγορητικώς) «συμπρωτεύουσα» Θεσσαλονίκη, αυτό το κράτος, ορθολογικά και εκ των πραγμάτων, είναι αδύνατο να συνεχίσει να υπάρχει ιστορικά”:
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΛΥΘΕΙ ΑΠΑΞ, ΔΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ, ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΕΠΑΚΟΛΟΥΘΗ ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΒΑΡΟΥΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.
3) “εφιαλτική απειλή ιστορικής εξαφάνισης του Ελληνισμού, γνωστή, πολυσυζητημένη και προκλητικά απολέμητη: το δημογραφικό. Ισως δεν έχει ακόμα εμφανιστεί το πολιτικό ανάστημα, το ικανό να αναμετρηθεί με ένα τέτοιο πρόβλημα. Το δημογραφικό δεν χρειάζεται ούτε διαφημιστές, ούτε ανθηρή οικονομία – είναι πρόβλημα πολιτικό. Ο Πομπιντού, στη Γαλλία, είχε υποσχεθεί ότι θα προσφέρει τη δυνατότητα στη Γαλλίδα να κάνει τρίτο παιδί, χωρίς να είναι υποχρεωμένη να εργάζεται. Και το πέτυχε. Οχι με επιδόματα και ελεημοσύνες. Με κοινωνικές παροχές – διευκολύνσεις, τιμητικά προτερήματα. Ο,τι χρωστάει η κοινωνία στη μητέρα”:
ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΡΩΤΥΠΟ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ, ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΠΡΟΣΛΗΨΗ/ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΗΔΗ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ (ΣΕ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΟΝΤΩΝ ΤΟΥΣ ΜΕ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΠΕΤΗΡΙΔΑ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ) ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΤΕΙ ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΦΟΡΟΥ ΖΩΗΣ, ΩΣ ΑΝΑΓΝΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΤΩΝ ΓΕΝΕΩΝ. ΕΠΙΣΗΣ Η ΣΥΝΤΑΞΗ ΕΚΑΣΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝΑΛΟΓΗ ΤΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ ΤΩΝ ΤΕΚΝΩΝ ΤΟΥ (ΑΝΤΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ).ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ 6 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΟΜΟΓΕΝΩΝ, ΣΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ… ΜΑΤΑΙΟΠΟΝΟΥΜΕ
4) “μια απλή και πάμφθηνη συσκευή τηλεόρασης αναμεταδίδει αδιάλειπτα, μέρα και νύχτα, τη σιχαμερή διαφημιστική διάρροια ασήμαντων μικρομάγαζων της επαρχιώτικης ξεφτίλας, από είκοσι (ναι, 20) κανάλια”:
ΑΡΓΑ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΑ, ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑ ΤΟ ΧΑΖΟΚΟΥΤΙ.
Πολύ οὐσιαστικές καί καίριες ὅλες οἱ ἐπισημάνσεις τοῦ κ. Γιανναρά. Ἄς τίς μελετήσουμε σοβαρά.
Στή δική μου κατάταξη πρῶτο καί οὐσιαστικό γιά τήν ἱστορική ὓπαρξη τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι ἡ ἑλληνική γλώσσα, ὄχι μόνο σάν γραφή καί ἀνάγνωση, ἀλλά μέ ὅλες τίς σημαίνουσες πού ἐνυπάρχουν σέ αὐτήν καί πού σηματοδοτοῦν τήν ἔννοια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὁ ἑλληνικός τρόπος. Ὅπως ἒχει φθάσει ὡς ἐμᾶς, μέ ὅλες τίς σελίδες τοῦ Ἑλληνισμοῦ, καί μέ τίς ἀρχαιότητες καί μέ τήν ὀρθοδοξία. ΄΄Οσο το επίπεδο της γλωσσικής εκφραστικής των Ελληνωνύμων ευτελίζεται ΄΄, σ΄ αὐτήν τή φράση σηματοδοτοῦνται πολλά. Γιά νά ξαναβροῦμε τόν Ἑλληνισμό χρειάζεται πίστη σέ αὐτόν, ἀγάπη σέ αὐτόν, αἴσθημα ὑποχρέωσης στίς ρίζες μας καί στό μέλλον μας καί κόπος, πολύς κόπος νά μάθουμε, νά κρατήσουμε, νά θυμηθοῦμε καί κόντρα στά ρεύματα καί στίς ἄλλες γλώσσες πού προσπαθοῦν νά μᾶς ἀλλοτριώσουν, εἴτε ἠθελημένα εἴτε ἀθέλητα,γιατί δέν καταλαβαίνουν τόν ἑλληνικό τρόπο σκέψης,τήν ἑλληνική γλώσσα.
Ἀντίσταση, ὄχι γιά τήν ἀντίσταση, ἀλλά γιά τήν ἰδιαιτερότητά μας, γιά τήν ὕπαρξή μας.
«Βάλθηκα να γυμνάζομαι σ’ ένα χαμόγελο. Δύσκολο πράγμα, μου πόνεσαν τα χείλη. Ποιοι στ’ αλήθεια προδώσανε τα αηδόνια; Περάσανε οι άνθρωποι κι ήρθανε άλλοι. Χοροστατήσανε και θεσμοθετήσανε. Για κανένα λόγο δεν ήθελα να ενδώσω. Αρκετά κλαίγανε οι γυναίκες. Τη στοργή τη δική τους μόνο ζήλευα. Πήρα τον ήλιο στην ποδιά μου σαν λουλούδι και του άνοιξα τα πέταλα ένα ένα. Λοιπόν, τι μας λέγανε τόσο καιρό οι σοφοί του κόσμου; Αρχινήσαν τα πράγματα να με σιμώνουνε μ’ εμπιστοσύνη, σαν πουλιά. Τα πιο δύστροπα τα προσεταιρίστηκα μ’ ένα χαμόγελο. Ένας κόσμος ολόκληρος που τον εξοικειώθηκα και βάλθηκα να τον γυμνάζω, να τον πλάθω, να του αναθέτω αυτά που ο ύπνος σ’ ώρες πικρές μου είχε μάθει» Ο.Ε.
Πόσο καιρό χρειάζεται γιά νά μάθουν οἱ ἄλλοι τήν ἑλληνική γλώσσα;
«Το φαινόμενο της ελληνικής γλώσσας πήρε στα μάτια μου τα γνωρίσματα του αναπόφευκτου που παρουσιάζουν τα φαινόμενα τα φυσικά. Σε τέτοιο βαθμό που έφτασα να πιστεύω ακράδαντα ότι κι η πιο θολή κι η πιο φευγαλέα ξένη γλώσσα ύστερα από μια χιλιετηρίδα ζωής στην περιοχή αυτή θα ‘βλεπε τη φύση της ν’ αλλάζει, του ήχους ν’ ανεβαίνουν από το λάρυγγα και να κατεβαίνουν από τη μύτη στη στοματική κοιλότητα, τις λέξεις να χάνουν τις άχρηστες συλλαβές τους, να ξεπλένονται στο φως και να λειαίνονται, την ουσία τους να καθαρίζει μ’ έναν τρόπο, αν όχι ακριβώς τον ίδιο, τουλάχιστον παραπλήσιο προς τον ελληνικό» Ο.Ε.
Τί εἶναι ἡ Ἑλλάδα; Τί εἶναι ὁ ἑλληνικός τρόπος; Ποῦ θά τόν βροῦμε;
Στά ὁμηρικά ἔπη σίγουρα. «Το «ιερό» κείμενο της Ελλάδας δεν είναι ιερό» κατά τον Καστοριάδη. «Πρόκειται ήδη για θεμελιώδη διαφορά με όλους σχεδόν τους γνωστούς ιστορικούς πολιτισμούς. Το κείμενο αυτό δεν είναι ούτε θρησκευτικό ούτε προφητικό είναι ποιητικό.» «Ο ποιητής αυτός δεν απαγορεύει τίποτα, δεν επιβάλλει τίποτα, δεν δίνει διαταγές, δεν υπόσχεται τίποτα: λέγει. Και λέγοντας, δεν αποκαλύπτει τίποτα -δεν υπάρχει αποκάλυψη- υπενθυμίζει. Θυμίζει αυτό που έχει υπάρξει και συγχρόνως την καταγωγή του είναι και του δυναμένου να είναι.» Ὁ Ὅμηρος, «Ο παιδαγωγός της Ελλάδας, σύμφωνα με τον Πλάτωνα στην πολιτεία του». «Ύστερα από τον 7ο αιώνα και εξής οι ραψωδοί περιηγούνται την Ελλάδα εκφωνώντας η απαγγέλλοντας τα έπη κατά την διάρκεια καθιερωμένων δημόσιων εορτών.»
«Τα ομηρικά έπη απαγγέλλονται συχνά στην Αθήνα, στην γιορτή των Παναθηναίων, στην οποία συμμετέχει το σύνολο του πληθυσμού, όπως αργότερα στις παραστάσεις των τραγωδιών τον 5ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των γυναικών, των παιδιών και των δούλων, διότι στον τομέα αυτό δε γίνεται καμία απολύτως διάκριση.»
«Η σχέση του Ομήρου με τον ελληνικό πολιτισμό δεν είναι ανάλογη της σχέσης του Μπαλζάκ, με την σύγχρονη, ας πούμε, γαλλική κουλτούρα· δεν πρόκειται για έργο που απευθύνεται σε ένα τμήμα της κοινωνίας, είναι κάτι που οι πολίτες πίνουν κυριολεκτικά μαζί με το μητρικό γάλα και στο οποίο επανέρχονται συνεχώς με κάθε ευκαιρία.»
«Στην πραγματικότητα, η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πίστευε ότι το περιεχόμενο των ομηρικών αφηγήσεων ήταν αληθές. Το σημαντικό όμως δεν ήταν ούτε η αλήθεια των αφηγήσεων ούτε καν η ένταση της πίστης σ´ αυτές. Το σημαντικό ήταν το πνεύμα και οι σημασίες των κειμένων. Το επεισόδιο με τους Κύκλωπες στην Οδύσσεια ίσως βοηθήσει να γίνω πιο κατανοητός. Ιδού τι βρίσκουμε στο επεισόδιο με τους Κύκλωπες-και που, ας μου επιτραπεί να το επαναλάβω, τα Ελληνόπουλα το έπιναν μαζί με το μητρικό γάλα. Και αυτό περιγράφεται με λίγες λέξεις: πρώτον οι Κύκλωπες δεν είχαν θέμιστας, δηλαδή νόμους και δεν διέθεταν επίσης βουληφόρους αγοράς, δηλαδή λαϊκές διαβουλευόμενες συνελεύσεις. Οι όροι αυτοί παραπέμπουν σε υπόρρητο ορισμό της ανθρώπινης κοινότητας: η ανθρώπινη κοινότητα έχει νόμους και κοινοβούλιο όπου τα πράγματα συζητούνται και αποφασίζοντα. Η κοινότητα που δεν διαθέτει νόμους και βουλή είναι τερατώδης.»
σημειώσεις ἀπό τό βιβλίο τοῦ Κορνήλιου Καστοριάδη «Η ελληνική ιδιαιτερότητα»
Ποῦ εἴμαστε ἐμεῖς;
Βαρβάρου(όχι-ακόμη-ανθρώπου, θά πεί) ίδιον,
αντί Κόσμου,
κοσμήματος(συνειδητά δημιουργημένη ωραιότη τό κόσμημα, έ;!) καί στολισμού, δηλαδή
νά αντιλαμβάνεται, τρομάρα του
World, Monde, Welt etc ώς “χάος” ➞ χωματερή καί τουρλουμπούκι,
“τεράστιο και άχρηστο περίσσευμα”, άρνηση νοήματος(άρνηση υπάρξεως καί ζωής, θά πεί!),
καθώς
τήν προφανή γιά τόν Έλληνα(καθώς πρέπει άνθρωπο, θά πεί, έ;!), ενότητα καί συζυγία
τήν ἐξικνουμένη έως τού αγίου «σάρξ μία» τού ιερού μυστηρίου τού γάμου Ορθοδόξως
Έρωτ-α + Ερώτ-ησης,
ό σχιζοφρενής έξ υιοθετημένης ανηθικότητος δυτικός αιμομίκτης
μιάς μισοθέου/μισανθρώπου/μισελληνικής εβραιοκαββαλιστικής περιπλοκής
έξ αισχρού ταλμούδ, π.χ.
η Sun-day τής Κυριακής ημέρας τού Κυρίου, τό money τού μαμωνά, τό god τού dog κ.λπ.,
τήν αντιλαμβάνεται σχισμένη στά δύο σάν σαρδέλα,
βλέπε τά «άσχετα γι’ αυτόν» ζεύγη τών δικών του “εννοιών”/συμβάσεων:
love ≠ question, amour ≠ question, amor ≠ pregunta etc
(ασχετοσύνη ισχύουσα γιά όλα τά ψευδοεπιστημονικά ζωντόβολα, όπως καί
France = Γαλλία, γιά όλα τά παραμορφωμένα γραικογαλλικά υβρίδια τής ψώρας εισαγωγής τού Κοραή…),
γά νά θυμούνται οί παλιοί εδώ μέσα καί νά γνωρίζουν οί νέοι,
Ελένη!
*
αντί νά είναι σημαίνουσες(τών βαρβάρων, λέμε), οί λέξεις τους είναι σκέτα σημάδια, [1]
Επιμελή, π.χ.
Κοσμήτωρ, ό πατήρ τού Κόσμου
Κοσμιότης δέ η Αρετή-μαμά του
κι όλο ρίχνουνε stereo μπάτσες οντολογικές καί ηθικές κι οί δυό τους σ’ όποιον προβάλλει τήν δική του ασκήμια πάνω στό καμάρι τους/μας,
τρομάρα του, τρομάρα του, όταν
proctor(τίι… Dean, τώρα, αυτός είναι South Korean singer!…), γιά Κοσμ-ήτωρ,
seemliness, γιά Κοσμ-ιότης,
world, γιά Κόσμ-ος, τάχα μου.
world είναι τό σημάδι γιά τή χωματερή, τό σκορποχώρι καί τό τουρλουμπούκι
πού αισθάνεται ό βρετανός μαδερφάκερ τού Έλληνος ιστορικού καί γεωγράφου Στράβωνος[2]
ότι τόν περιβάλλει
[1]
σημαίνουσες είναι οί λέξεις πού
έχουν έρθει γιά νά μείνουν…
λέξεις-σημάδια είναι οί λέξεις-προϊόντα μιάς σύμβασης καί
αλλάζουν όποτε νά ‘ναι χωρίς νά τρέχει τίποτα…
[2]
«Ότι οί τήν Ιέρνην νήσον κατοικούντες βρετανοί άγριοί εισιν,
καί ανθρωποφάγοι, καί ποηφάγοι, καί τούς γονείς τελευτήσαντας εσθίουσιν*, καί
φανερώς μίγνυνται γυναιξί τε άλλαις καί μητράσιν.
– Στράβωνος, έκ τών Γεωγραφικών, βιβλ. Δ΄, 334 ΧΡΗΣΤΟΜ. ΕΚ ΤΩΝ ΣΤΡΑΒ. Τρίτη §.
ό αστερίσκος από τό
αντί Κόσμου*,
είς παρηγορίαν:
‘ ξύπνησα μ´ ένα κορμί σκαρί
που χτιζόταν αιώνες´
Ποιός ἔρωτας; ὁ ἔρωτας θέλει σῶμα, θέλει μυαλό, θέλει καρδιά. Καί θέλει δύο. Πῶς νά μήν τρελλαίνονται οἱ ἄνθρωποι πού δέν ζοῦν τή ζωή τους, πού δέν κάνουν αὐτό πού τραβάει ἡ ψυχή τους, πού δέν ἐρωτεύονται; Τό σῶμα εἶναι ὁ ναός τῆς ψυχῆς. Δέν εἶναι ὁ ἕνας τό ντουμπλάρισμα τοῦ ἄλλου, τό ροῦχο τοῦ ἄλλου. Ποιός θά τό δεχόταν αὐτό; Ὁ καθένας πρέπει καί ὀφείλει νά ζεῖ τή δική του ζωή. Ἔχει τίς κεραῖες του ὁ καθένας.
Τί εἶναι ὁ ἔρωτας μία τυπική διαδικασία;
χαίρετε, τί κάνετε, τί εἴστε; ἀρχιτέκτων; ἄνδρας ἤ γυναίκα; (ἐρώτηση πρός τήν ἑλληνική γλώσσα), ἀντί νά ρωτήσουν τοῦ Ε.Μ.Π. πού βγάζει μηχανικούς;
Ἡ ὀντολογία τοῦ Ἑλληνισμοῦ δέν προσφέρεται γιά λοιδωρία οὔτε γιά ἐκμετάλλευση.
Εὐλογημένα τά ΄παιδιά πυροφάνια ΄, εὐλογημένος ὁ Ἑλληνισμός, πού κρατάει τόσους αἰῶνες τόσα βάρη.
Να ἕνα ἐρωτικό τραγούδι
Μουσική Σταύρου Ξαρχάκου Στίχοι Νίκου Γκάτσου
Με τι καρδιά να σ’ αποχαιρετήσω
Με τι καρδιά τραγούδι να σου πω
στον ουρανό με τ’ όνειρο θα ζήσω
στον ουρανό σαν άστρο θα χαθώ
Βάλε φωνή κοντά σου να γυρίσω
βάλε φωνή τη γη να θυμηθώ
Με τι καρδιά τα μάτια σου ν’ αφήσω
Με τι καρδιά τον κόσμο ν’ αρνηθώ
σε σκοτεινό γεφύρι θα καθίσω
σε σκοτεινό ποτάμι θα σταθώ
Δώσ’ μου φωτιά τη νύχτα μου να σβήσω
Δώσ’ μου φωτιά στον ήλιο να βρεθώ
https://www.youtube.com/watch?v=3zRvGBxSMvM
Ευλογημένη σύ έν ανθρώποις εδώ μέσα,
Μορφωτική Ακόλουθε τής Μαούνας μας,
Ελένη Π.,
άς μήν ξεχνάμε ό,τι δείχνει νά αγνοούσε ό κ. Νίκος,
ότι δηλαδή μέσα στήν κοσμική μήτρα συνεχίζουμε νά τρεφόμαστε καί ν’ αυξανόμαστε,
όπως ακριβώς κάναμε κι ενδομητρίως,
πράγμα πού δείχνει συγκεκριμένα τόν λεγόμενο θάνατο ώς έξοδο σέ αληθώς νιά ζωή,
άς μήν τρομάζουμε, λοιπόν, πού
κακή θρέψη καί ανάπτυξη κατά τήν ενδοκόσμια ζωή παράγει προβληματικές υπάρξεις,
όπως ακριβώς συμβαίνει καί μέ τήν ενδομήτρια ζωή, καθώς
αρκεί η κίνηση «μάτ»
μέ τήν οποία χάνει ό Πατέρας καί κερδίζουν τά παιδιά Του,
η κίνηση
«δίνε μου πίστη Θέ μου, Πατέρα κι Αδελφέ μου, πού είσαι αγάπη»,
δοσμένου κιόλας όντος τού αληθούς πώς
τ’ αδύνατα παρ’ ανθρώποις, δυνατά παρά τώ Θεώ εστί,
έ;!
Πάμε γιά τσάϊ στήν Αγκόλα μέ τή Μαούνα μας, λέω
νά καθαρίσει τό μυαλό μας,
καί η ομορφιά εκεί, καβοβερδιάνικη ξεκαβοβερδιάνικη, ομορφιά(Κοσμοσώστρα, λέγει ό Ντοστογιέφσκι, έ;!) είναι,
νά:
Από την λίστα λείπει η βιομηχανία, η τεχνολογία και τα εγχώρια αμυντικά συστήματα.