Kωνσταντίνος Χολέβας
Ο Πάπας Φραγκίσκος εξεδήμησε εις Κύριον τη Δευτέρα του Πάσχα. Με αυτή την αφορμή θεωρώ χρήσιμο να θυμίσω τη συμβολή του Ρωμαιοκαθολικισμού στη διαφύλαξη των Χριστιανικών ριζών της Ευρώπης σε μία εποχή με έντονες τις τάσεις αμφισβήτησης.
Είναι ουσιαστικές οι δογματικές, εκκλησιολογικές και ιστορικές διαφορές μεταξύ ημών των Ορθοδόξων και των Ρωμαιοκαθολικών. Αυτό δεν μάς εμποδίζει να αναγνωρίσουμε τη συμβολή των Δυτικών Χριστιανών στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Γαλλία, παρά τον Νόμο του 1905 που ορίζει το κράτος να είναι αυστηρά ουδετερόθρησκο και παρά τις διαφωνίες των Ρωμαιοκαθολικών Επισκόπων για σύγχρονα νομοθετήματα, ο Πρόεδρος Μακρόν ήταν ο οικοδεσπότης στην τελετή εγκαινίων της Παναγίας των Παρισίων, όταν αποκαταστάθηκαν οι ζημιές της καταστροφικής φωτιάς. Κορυφαίοι Γάλλοι πολιτικοί, όπως ο Κάρολος ντε Γκώλ και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζακ Ντελόρ, τόνιζαν συχνά ότι είναι πιστοί Χριστιανοί και ότι πηγαίνουν την Κυριακή στην εκκλησία.
Ο Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν δεν είχε δεσμούς με τη Χριστιανική πίστη, αλλά σεβόμενος την παράδοση της χώρας του ανακοίνωσε το 1982 ότι η Γαλλία αναλαμβάνει επισήμως την προστασία των Ρωμαιοκαθολικών και των Μαρωνιτών στον Λίβανο.
Στα γαλλικά δημόσια σχολεία δεν διδάσκεται το μάθημα των Θρησκευτικών, αλλά πολλά Ρωμαιοκαθολικά ιδρύματα διατηρούν ιδιωτικά σχολεία, με εκκλησιασμό και με χριστιανική κατήχηση, όπου έχουν φοιτήσει οι περισσότεροι διάσημοι Γάλλοι πολιτικοί.
Στην Ιταλία είναι ισχυρή η επίδραση του Καθολικισμού. Τούτο φάνηκε στην περίπτωση της δικαστικής προσφυγής μιας άθεης μητέρας κατά της παρουσίας του Εσταυρωμένου στις σχολικές αίθουσες. Το Ιταλικό Συμβούλιο της Επικρατείας με απόφασή του δέχθηκε την παραμονή του χριστιανικού συμβόλου λόγω της άρρηκτης σύνδεσης του ιταλικού πολιτισμού με τον Χριστιανισμό. Η ιταλική κυβέρνηση, με την υποστήριξη πολλών κομμάτων και διανοουμένων, κέρδισε τη σχετική δίκη στη μείζονα σύνθεση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ο Εσταυρωμένος παραμένει στις αίθουσες των ιταλικών σχολείων (υπόθεση Lautsi).
Σε χώρες με ρωμαιοκαθολική πλειοψηφία το μάθημα των Θρησκευτικών είναι βασικό στα σχολεία και έχει χριστιανικό (όχι θρησκειολογικό) περιεχόμενο (Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία κ.α.). Στη Γερμανία, όπου οι Ρωμαιοκαθολικοί και οι Προτεστάντες (Ευαγγελικοί) αποτελούν τις μεγαλύτερες χριστιανικές κοινότητες, το μάθημα των Θρησκευτικών προστατεύεται από το Σύνταγμα.
Ρωμαιοκαθολικοί πολιτικοί ίδρυσαν το 1957 την ΕΟΚ, πρόδρομο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και έβαλαν στην ευρωπαϊκή σημαία τα 12 αστέρια από το φωτοστέφανο του αγάλματος της Παναγίας. Η σφραγίδα του Καθολικισμού είναι έντονη στα Χριστιανοδημοκρατικά κόμματα. Η Ένωση των Ρωμαιοκαθολικών Νομοθετών (βουλευτών) παρεμβαίνει υπέρ του θεσμού της παραδοσιακής οικογένειας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στα εθνικά Κοινοβούλια.
Ως Έλληνες έχουμε δικαίωμα και υποχρέωση να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας και να αναδείξουμε τη συμβολή του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και της Ορθοδοξίας στην οικοδόμηση της Ευρώπης. Η Ελένη Αρβελέρ υπογραμμίζει ότι το πρώτο πραγματικά ευρωπαϊκό κράτος ήταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (Ρωμανία). Είχε ως πολιτιστικά θεμέλια την Ελληνική Γλώσσα και Παιδεία, το Ρωμαϊκό Δίκαιο και την Ορθόδοξη Χριστιανική διδασκαλία.
Αποχαιρετώντας τον Πάπα Φραγκίσκο διατηρούμε την καλή ανάμνηση από την επιστροφή τριών θραυσμάτων του Παρθενώνα, τα οποία φυλάσσονταν στα Μουσεία του Βατικανού. Με δική του πρωτοβουλία παραδόθηκαν στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο και τοποθετήθηκαν στο Μουσείο της Ακρόπολης.
Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 26.4.2025
Αυτό που οι Φράγκοι καλούν Ουρόπα και οι Αλαμανοί Α(ου)ρόπα, έχει τις ρίζες του στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Γένους.
Sacrum Romanum Imperium Nationis Germanicae στα λατινικά.
Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation στα γερμανικά
Που αποτέλεσε χοντροκομμένη και αναιδή προσπάθεια των Φράγκων να εμφανιστούν:
α. ως συνεχιστές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και
β, ως αυθεντικοί εκφραστές της Εκκλησίας
Καμία σχέση δεν έχει με τον ελληνικό κόσμο (η Ρώμη είναι “ελληνίς πόλις” κατά τον Αριστοτέλη) και με την Ορθοδοξία.
Άλλο Ρωμαιοκαθολική και άλλο Φραγκοπαπική εκκλησία.
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Είναι η εν Ρώμη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, η οποία διακρίνεται για την ακραιφνή και πεισματική ορθοδοξία της, μέχρι και την άλωση του παπικού θρόνου από τους Φράγκους ή τους συμπράττοντες με αυτούς.
Η Φραγκοπαπική εκκλησία.
Είναι η προσπάθεια των Φράγκων να εμφανιστούν ως συνεχιστές της ορθοδοξίας, κηρύσσοντας όλες τις άλλες αρχαίες Εκκλησίες αιρετικές, και αναγορεύοντας τον Φραγκοπάπα ως μοναδική αυθεντία.
Η Φραγκοπαπική αυθεντία.
Δεν συνίστατο μόνον σε εκκλησιαστικά θέματα, αλλά κυρίως σε πολιτικά.
Ο Φραγκοπάπας ανατρέπει την υπάρχουσα διεθνή τάξη πραγμάτων, στην οποίαν ο εν Χριστώ βασιλεύς των Ρωμαίων αναγνωρίζει τους άλλους ηγεμόνες και τους ορίζει μια θέση στο διεθνές προσκήνιο.
Τι κάνει δηλαδή ο Φραγκοπάπας;
Θέτει εαυτόν πάνω από τον εν Χριστώ βασιλέα των Ρωμαίων και αναγνωρίζει αυτοκράτορα των Ρωμαίων τον Καρλομάγνο.
Γίνεται ο Φραγκοπάπας αυτό (king maker) που θα ξεπέσει αργότερα στην Μέση Ανατολή στα χέρια(;) μιας Εγγλέζας Κυρίας (Lady).
Η διαφορά μεταξύ Ορθοδόξων Ρωμαίων (Ρωμιών) και Φραγκοπαπικών (όχι Ρωμαιοκαθολικών) ήταν πρωτίστως πολιτική και βαθμηδόν με πολλή προσπάθεια και όχι χωρίς αντίσταση επιχειρήθηκε να γίνει και εκκλησιαστική.
Τώρα οι (αληθείς κατά τον Γρηγόριο τον θεολόγο) Ορθόδοξοι, Ρωμιοί και Ρωμαιοκαθολικοί (Ιταλορωμαίοι, Γαλλορωμαίοι κτλ., κατά τον παπά-Γιάννη τον Ρωμανίδη) γνώρισαν από την καλή και από την ανάποδη ποια ήταν θέση τους στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Γένους και γνωρίζουν στο πετσί τους καθημερινά ποια είναι η θέση τους μέσα στην Φραγκοαλαμανική Ουρόπα ή Α(ου)ρόπα.