του Δρ. Ηρακλή Γωνιάδη, Οικονομολόγου
Η μεγάλη εθνική πολιτική επιστροφής στις ρίζες για αναπλήρωση του κενού που δημιούργησε η τεράστια φυγή των ιθαγενών της ελληνικής υπαίθρου με συνέπεια την ερήμωσή της, συμπληρώθηκε-επιτέλους-από το μπόνους που έλειπε για την εκ νέου πυροδότησή της. Μετά το τριχίλιαρο κίνητρο παλινόστησης της τρέχουσας κυβέρνησης, το δεκαχίλιαρο της μετοίκησης προς συγκεκριμένες περιοχές της χώρας κάποιας υπουργού της και της παραχώρησης αγροτικής γης σε νέους αγρότες, ανακοινώθηκε και αυτό των 1.000 έως 3.000€ ενίσχυσης της λίμπιντο τολμηρών ή επιπόλαιων γονιών-υφιστάμενων και επίδοξων- που θα θεωρήσουν αρκετή την εξασφάλιση των πάμπερς της βρεφικής περιόδου των παιδιών της επιδοτούμενης συνεύρεσής τους.
Άλλη μια προσπάθεια «εξωσωματικής γονιμοποίησης» από πολιτευτές οι οποίοι νομίζουν (ή επιχειρούν να παρουσιάσουν) ότι η προγονική «μήτρα» είναι σε θέση να αναθρέψει απογόνους εκείνων που θα ακούσουν τις σάλπιγγες της γόνιμης φαντασίας τους. Όψιμα ευαισθητοποιημένοι δημοτικοί «άρχοντες» οι οποίοι βολικά παραβλέπουν ότι η μείωση των γεννήσεων παιδιών δεν είναι άμοιρη εκείνης της «στείρωσης» της υπαίθρου («μήτρας») με πορεία προς τη μόνιμη διακοπή της αναπαραγωγικής της ικανότητας και την άρση κάθε προοπτικής αξιοπρεπούς διαβίωσης στον τόπο γέννησης κι αυτών ακόμη των άρτι υποκινούμενων γονιών.
Παρόμοιας κουλτούρας προς εκείνη της κεντρικής πολιτικής σκηνής, δημοτικοί πολιτευτές οι οποίοι ανακοίνωσαν την πριμοδότηση των γεννήσεων κατά τρόπο παρόμοιο εκείνου της ανακατασκευής πεζοδρομίων και-σπανίως- χώρων πρασίνου, προκειμένου να ενισχύσουν την ερωτική διάθεση των όπου γης δημοτών ελπίζοντας στην επανάκαμψή τους στα πατρώα εδάφη. Το πρώτο χιλιάρικο-παιδί μπορεί να προκύψει προς επιβεβαίωση της γονιμότητας του ζευγαριού, αλλά και της δυνατότητας (οριακής ή όχι) ανατροφής του με τη συνδρομή των συμπεθέρων οι οποίοι, πιθανώς, να ενθαρρύνουν και το διχίλιαρο για να «πάρουν όνομα» αμφότερες οι πλευρές. Με το τριχίλιαρο παιδί τί νομίζεται πως μπορεί να συμβεί-πέρα από τα σποτ «ευτυχίας» των καναλιών- όταν οι ήδη πολύτεκνες οικογένειες κείνται στο περιθώριο του ενδιαφέροντος «κυβερνώντων και τοπικών αρχόντων»;
Εύλογα, λοιπόν, προκύπτει το ερώτημα: σε τι άραγε οφείλεται αυτή η πολιτική με σύνθημα «γ………ε γιατί χανόμαστε»;
Στις επικείμενες δημοτικές εκλογές, μήπως στον φόβο της απώλειας εδαφών ή -το χειρότερο για τους ίδιους- της μείωσης των θέσεων εξουσίας λόγω της πιθανής εξέλιξης του (υπερ-ευφυούς σύλληψης) «Καλλικράτη» σε «Επικράτη» (όλη η επαρχία -εκτός Αττικής- ένας Δήμος); Μιας νέας δομής αύξουσας αταξίας (εντροπίας), «οικονομίας κλίμακος» των εκλεγμένων μα όχι και εκλεκτών, στην οποία θα περιέλθουν όλοι οι φυσικοί πόροι (νερό, ακτές, λιμένες κλπ.) με τις περιουσίες των Δήμων. Μιας οργάνωσης, δηλαδή, υποκείμενης στον έλεγχο του «αναπτυξιακού» ΤΑΥΠΕΔ (παιδί του σωλήνα των μνημονίων με «δότες» φίλεχθρους συμμάχους) ο οποίος από τη «γέννησή» του ακόμη μας απαλλάσσει συστηματικά από το άγχος διατήρησης (διαφύλαξης, συντήρησης, fund δανειοδοτών) και το αυξανόμενο κόστος της ιδιοκτησίας (ΕΝΦΙΑ, ανελκυστήρες κλπ.).
Αν, παρεμπιπτόντως, οι δημοτικοί «άρχοντες» κόπτονται για την ερήμωση των εδαφών τους που εποφθαλμιούν διάφοροι («επενδυτές» ή γείτονες) οι οποίοι προβαίνουν σε αθρόες αγορές αγροτεμαχίων απανταχού της επαρχίας, δεν έχουν παρά να δουν όλες τις παραμέτρους οι οποίες οδήγησαν στην τρέχουσα, άκρως απογοητευτική, κατάσταση. Βέβαια, η αποκαθήλωσή τους από τη μετριότητα της κομματικής υποκουλτούρας και νοοτροπίας απαιτεί πολλές συνεδριάσεις με ειδικούς λόγω δυσκολίας του περάσματος από τα «έργα» μιας θητείας προς εκείνα μιας μακροπρόθεσμης στρατηγικής διασφάλισης συνθηκών «όπου γης να Ζεις, εκεί πατρίς»[1]. Αν, όμως, νομίζουν ότι η αναζωογόνηση των λατιφούντιων και η επανακολιγοποίηση των ιθαγενών ψηφοφόρων θα τους φέρει πίσω για να γεμίσουν τα πληθυσμιακά κενά και τις κάλπες τους, καλό είναι να προσπαθήσουν να δευτερώσουν τις σκέψεις τους. Οι ξένοι και ντόπιοι νεοφεουδάρχες δεν θα πληρώσουν μισθούς ικανούς να τους προσελκύσουν και κρατήσουν στον πάλαι ποτέ δικό τους τόπο λόγω των ασύδοτα εισαγόμενων χεριών, αλλά και της επέλασης των αυτοματισμών και της τεχνητής νοημοσύνης που ευνοούνται από την ένωση των αλλοτριωμένων τους αγροτικών εκτάσεων, όχι μόνο της Θράκης και της ντανιελοκτηπημένης Θεσσαλίας αλλά και άλλων γόνιμων περιοχών.
Αντί, λοιπόν, να υπόσχονται επιδόματα «αγοράς βιάγκρα»-συνδράμοντας την Pfizer, που το επινόησε, όπως και στην περίπτωση του COVID-19- θα ήταν σίγουρα καλύτερο να στραφούν προς τη διαμόρφωση ενός γόνιμου περιβάλλοντος[2] προσέλκυσης των ικανών να «γεννήσουν» επιχειρήσεις και θέσεις εργασίας αξιοπρεπούς εισοδήματος στήριξης της οικονομικής, κοινωνικής και οικογενειακής ανάπτυξης των περιοχών τους. Στον βαθμό που η τόλμη τους υπερβαίνει τη μυωπία της πολιτικής τους, ας ξεκινήσουν διεκδικώντας σθεναρά τα παρακρατούμενα -χάριν πλεονασμάτων της κεντρικής κυβέρνησης-ανταποδοτικά τέλη (άνω των 2,5δις €) και επιχορηγήσεις σχεδιάζοντας, συγχρόνως, με γνώμονα το συμφέρον των τοπικών κοινωνιών, την αξιοποίηση αδρανών πόρων[3] για τη δημιουργία νέου πλούτου από τους έχοντες την επιχειρηματική ιδέα και τις δεξιότητες να την κάνουν «φράγκα»! Ενός οικοσυστήματος το οποίο θα περιλαμβάνει υποστηρικτικές δομές παροχής υπηρεσιών υγείας, εκπαίδευσης, ασφάλειας και αποκατάστασης των σχέσεων εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης.
Η συνεχιζόμενη αγνόηση της μεθοδευμένης μετάβασης του «αναπτυξιακού μοντέλου» από τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα προς εκείνους των υπηρεσιών και της κατανάλωσης, εξυπηρετεί πολύ λίγους στο πλαίσιο της στρατηγικής «δεν παράγεται ό,τι εισάγεται» χωρίς ή με πλημμελή έλεγχο των εισαγόμενων από χώρες χαμηλού κόστους και ανύπαρκτων μέτρων ασφαλούς για την υγεία μας παραγωγής (π.χ., Τουρκία). Ένα άκρως καταναλωτικό-θνησιγενές-μοντέλο στηριζόμενο αποκλειστικά και μόνο στο «αξιόχρεο» της χώρας (δηλαδή, στο «χρωστώ και (ου)κ χρωστούνε με, αν θέλω παίρω κι άλλα» στην ποντιακή διάλεκτο) με το οποίο μας πιστώνουν οι «φιλεύσπλαχνοι» ξένοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί με τελώνη το ΤΑΥΠΕΔ!
Το τραγικό της υπόθεσης δεν βρίσκεται μόνο στην εγκατάλειψη της επαρχίας αλλά και της ελπίδας για κάτι καλύτερο σε μια χώρα η οποία δεν κατόρθωσε μέχρι τώρα να εξελιχθεί σε οργανωμένο κράτος. Ίσως και η μόνη μοιρολατρικά οδεύουσα προς ένα οθωμανικό παρελθόν το οποίο δεν την τιμά, με κατοίκους-εμάς- προσμένοντες μια νέα «Φιλική Εταιρία» των Ελλήνων της πρώιμης και όψιμης διασποράς παρότι θεωρείται «casus belli» από την εγχώρια «Εχθρική Εταιρία» των μετόχων της ολιγαρχίας που τη διαφεντεύει. Συνεπώς, τον μαρασμό της επαρχίας ακολουθεί και εκείνος των αστικών της κέντρων με ευθύνη όλων ημών που «εξουσιοδοτούμε» ανθρώπους-επιλογής της «Εχθρικής Εταιρίας»- οι οποίοι, ώ του θαύματος, μετά την εκλογή τους μεταμορφώνονται σε παντογνώστες από ρήτορες των καφενείων, εξαγγέλλοντας «αναπτυξιακά έργα»-τάματα προς τους «μετόχους» της- τυχοδιωκτικά ποντάροντας στη βραχεία μνήμη του ψηφοφόρου.
[1] https://slpress.gr/oikonomia/giati-den-chreiazesai-polla-lefta-gia-na-anaptyxeis-ton-dimo-soy/
[2] https://slpress.gr/oikonomia/i-dream-team-epicheirimatikotitas-poy-systinetai-gia-kathe-dimo/
[3] https://slpress.gr/oikonomia/oi-dimoi-den-einai-mono-gia-kathariotita-kai-fotismo-dromon/
