του Ευάγγελου Βενιζέλου
31 Ιουλίου 2025
Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας την περίοδο 2008 -2009 αποχώρησε τρεις φορές (δύο για την υπόθεση Βατοπεδίου και μία για την υπόθεση Παυλίδη) από συνεδριάσεις της Βουλής που είχαν ως αντικείμενο προτάσεις για τη συγκρότηση ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης κατά το άρθρο 86 παρ.3 εδ. β Συντ. Και τις τρεις φορές ο έλεγχος της διαδικασίας περιήλθε στους παρόντες βουλευτές της αντιπολίτευσης και δεν διεξήχθη μυστική ψηφοφορία επειδή δεν ήταν παρόντες τουλάχιστον 151 βουλευτές, όση δηλαδή είναι η αναγκαία κατά το Σύνταγμα πλειοψηφία. Οι προτάσεις για συγκρότηση επιτροπής προκαταρκτικής εξέτασης δεν απορρίφθηκαν αλλά παρέμειναν εκκρεμείς. Ο τότε Πρόεδρος της Βουλής αείμνηστος Δημήτρης Σιούφας, παρών ο ίδιος στην έδρα, αποδέχθηκε τη θέση της αντιπολίτευσης σεβόμενος το άρθρο 67 του Κανονισμού της Βουλής.
Η σημερινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας, δηλαδή η ηγεσία της, στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ήθελε να ακολουθήσει το κατά τη δική της έκφραση «μοντέλο Τριαντόπουλου / Καραμανλή», δηλαδή τη συγκρότηση επιτροπής προκαταρκτικής εξέτασης που με συνοπτική διαδικασία παρέπεμψε, για την υπόθεση των Τεμπών, τους κατηγορούμενους υπουργούς στον ανακριτή και το δικαστικό συμβούλιο του Ειδικού Δικαστηρίου, έστω για το πλημμέλημα της παράβασης καθήκοντος.
Δεν ήθελε ούτε να αποχωρήσει κατά το προηγούμενο της περιόδου 2008-2009 αφήνοντας τις προτάσεις συγκρότησης προκαταρκτικής επιτροπής σε εκκρεμότητα, φοβούμενη την ενδεχόμενη επαναφορά τους σε αυτήν ή στην επόμενη βουλευτική περίοδο.
Δεν ήθελε ούτε να αφήσει τους βουλευτές της να μετάσχουν αυτοπροσώπως και κατά συνείδηση στη μυστική ψηφοφορία φοβούμενη τον αριθμό των διαρροών οι οποίες θα μπορούσαν να θέσουν σε αμφισβήτηση τη συνοχή της.
Ενώπιον αυτού του αδιεξόδου η ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος επέλεξε όχι απλώς την κραυγαλέα παραβίαση του Συντάγματος και του Κανονισμού της Βουλής αλλά τον πολλαπλό ευτελισμό των θεσμών:
Πρώτον, απαγόρευσε στους βουλευτές της να μετάσχουν αυτοπροσώπως και κατά συνείδηση στη μυστική ψηφοφορία και τους έθεσε υπό ασφυκτικό έλεγχο ευτελίζοντας τον θεσμικό ρόλο του βουλευτή της συμπολίτευσης.
Δεύτερον, παραβίασε σωρηδόν τη διάταξη του άρθρου 70 Α Κανονισμού της Βουλής που προβλέπει τη δυνατότητα συμμετοχής βουλευτή στην ψηφοφορία με επιστολική ψήφο μόνο όταν μετέχει σε αποστολή της κυβέρνησης ή της Βουλής στο εξωτερικό ή συντρέχει κατάσταση εγκυμοσύνης ή λοχείας ή όταν ισχύουν περιορισμοί λόγω πανδημίας. Ευτέλισε κατά τον τρόπο αυτό την πρόβλεψη περί επιστολικής ψήφου.
Τρίτον, προσπάθησε να κατασκευάσει τεχνητά τις προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν για την έγκυρη λήψη απόφασης από τη Βουλή, θεωρώντας ότι αυτές συνίστανται στην ύπαρξη απαρτίας τουλάχιστον 75 βουλευτών κατά το άρθρο 67 Συντ. Όμως το άρθρο 67 Συντ. δεν προβλέπει απαρτία για τη συνεδρίαση της Βουλής αλλά ελάχιστο απαιτούμενο αριθμό ψήφων για την λήψη απόφασης, όταν από άλλη ειδικότερη συνταγματική διάταξη δεν προβλέπεται μεγαλύτερος αριθμός, δηλαδή αυξημένη πλειοψηφία επί του όλου αριθμού των βουλευτών. Τέτοια διάταξη, ειδικότερη του άρθρου 67 Συντ., είναι το άρθρο 86 παρ.3 που απαιτεί απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών (151/300) . Παρά όμως την προσπάθεια, τελικά στην ψηφοφορία μετείχαν μόνο 83 βουλευτές, άρα δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις έγκυρης λήψης απόφασης για την οποία απαιτούνται τουλάχιστον 151 και όχι τουλάχιστον 75 βουλευτές. Κατέστη κατά τον τρόπο αυτό άκυρη η ψηφοφορία και ανακριβής η συναγωγή του αποτελέσματος ότι οι προτάσεις για τη συγκρότηση επιτροπής διενέργειας προκαταρκτικής εξέτασης δήθεν απορρίφθηκαν. Οι προτάσεις παραμένουν εκκρεμείς έως ότου τεθούν σε ψηφοφορία σύμφωνα με το Σύνταγμα και τον Κανονισμό της Βουλής.
Τέταρτον, έφερε τον Πρόεδρο της Βουλής σε εξαιρετικά δύσκολη θέση και τον οδήγησε σε επιδεικτική απουσία από την όλη διαδικασία την ευθύνη της οποίας έχει θεσμικά. Κατ´ ακολουθία οδήγησε τον προεδρεύοντα αντιπρόεδρο και πρώην υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης σε ωμή παραβίαση του άρθρου 67 παρ.7 του Κανονισμού της Βουλής καθώς αρνήθηκε να θέσει σε ψηφοφορία την αντίρρηση που διατύπωσε το ΠΑΣΟΚ και υποστήριξε σύσσωμη η αντιπολίτευση, στην εκ μέρους του απόρριψη της πρότασης για αναβολή της ψηφοφορίας. Αυτό δε με την παιδαριώδη αιτιολογία ότι στην αίθουσα υπήρχαν 90 βουλευτές οι οποίοι το επόμενο λεπτό δεν υπήρχαν γιατί η αντιπολίτευση αποχώρησε διαμαρτυρόμενη! Επιπλέον στα Πρακτικά της Βουλής και στο οπτικοακουστικό υλικό της συνεδρίασης καταγράφηκε σωρεία παραβιάσεων των διατάξεων του άρθρου 73 Κανονισμού της Βουλής που διέπουν τη διεξαγωγή μυστικής ψηφοφορίας. Το πλήγμα στο κύρος του Προεδρείου της Βουλής είναι δυστυχώς μεγάλο.
Αναρωτιέμαι, ποιος λόγος υπήρχε να συντελεστεί αυτός ο ακραίος διασυρμός του Κοινοβουλίου; Η κυβερνητική πλειοψηφία θα μπορούσε να μετάσχει κανονικά στην ψηφοφορία και οι προτάσεις να μη συγκεντρώσουν 151 θετικές ψήφους και να απορριφθούν έστω με κάποιες διαρροές ψήφων βουλευτών της συμπολίτευσης. Το θεσμικό και πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση θα ήταν πολύ μικρότερο από το κόστος της εικόνας ευτελισμού των θεσμών που καταγράφτηκε χθες. Η κυβερνητική πλειοψηφία θα μπορούσε επίσης- ακραίο και οριακό σενάριο- να δηλώσει ότι απέχει από την ψηφοφορία με τους βουλευτές της να αρνούνται να μετάσχουν στη μυστική ψηφοφορία αλλά να παραμένουν παρόντες στη συνεδρίαση ώστε να έχουν τη δυνατότητα λήψης των διαδικαστικού χαρακτήρα αποφάσεων χωρίς να παραβιάζεται όλη αυτή η δέσμη διατάξεων του Συντάγματος και του Κανονισμού. Θα παραβιαζόταν βεβαίως η θεμελιώδης εγγύηση της κατά συνείδηση ψήφου του βουλευτή και μάλιστα σε μια παρόμοια δικαστικού χαρακτήρα διαδικασία στην οποία οι βουλευτές δεν επιτρέπεται να άγονται και να φέρονται υπό συνθήκες σιδηράς κομματικής πειθαρχίας.
Αν όλο αυτό είναι επίδειξη απόλυτης αδιαφορίας για το συνταγματικό πλαίσιο λειτουργίας της Βουλής, η κατάσταση είναι θεσμικά ολισθηρή. Αν όλο αυτό είναι αποτέλεσμα πολιτικού φόβου για τη συνοχή της πλειοψηφίας, το υφέρπον πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται με τέτοιες μεθοδεύσεις υψηλού πολιτικού κόστους. Αν η μετακίνηση από το «μοντέλο Τριαντόπουλου / Καραμανλή» στο χθεσινό μοντέλο, σημαίνει ότι τώρα δεν υπάρχει πλέον ούτε η στοιχειώδης άνεση να δηλώνεται εμπιστοσύνη στον «φυσικό δικαστή» του Ειδικού Δικαστηρίου, τότε τα πράγματα μπορεί να έχουν βάθος μη ορατό ακόμη δια γυμνού οφθαλμού.
Κοινός παρονομαστής φαίνεται να είναι η κρίση εσωτερικής εμπιστοσύνης και αυτοπεποίθησης παρά τα επιφαινόμενα. Μια τέτοια κρίση καθίσταται όμως σχεδόν αυτόματα κρίση νομιμοποίησης.-
Μάλιστα, αυτή είναι μια σοβαρή, συγκροτημένη και θεμελιωμένη στο Σύνταγμα, στον Κανονισμό της Βουλής και στην κοινοβουλευτική πρακτική, κριτική σχετικά με τους χειρισμούς της κυβέρνησης, που στηρίζει η πλειοψηφία, κατά την ψηφοφορία για την σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Τούτο δεν σημαίνει ότι την ενστερνίζομαι, δεδομένου ότι καταδεικνύει, ότι οι χειρισμοί της κυβέρνησης “έχουν βάθος μη ορατό ακόμη δια γυμνού οφθαλμού”.
Ποιο είναι αυτό τα βάθος;
H “εμπιστοσύνη στον «φυσικό δικαστή» του Ειδικού Δικαστηρίου”.
Δηλαδή το άρθρο 86 του Συντάγματος όπου:
“Μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της Κυβέρνησης ή Υφυπουργοί για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους…”.
Και
“Δίωξη, ανάκριση, προανάκριση ή προκαταρκτική εξέταση κατά των προσώπων και για τα αδικήματα που αναφέρονται στην παράγραφο 1 δεν επιτρέπεται χωρίς προηγούμενη απόφαση της Βουλής…”.
Εγώ όμως έχω την γνώμη, ότι οι υπουργοί όπως και οι βουλευτές ή οι δικαστές ή οι δήμαρχοι πρέπει να δικάζονται, όπως όλοι εμείς οι άλλοι.
Όπως έγινε προσφάτως με τους δεσποτάδες.
Γι΄αυτό δεν ενστερνίζομαι (επί της ουσίας) την κριτική του κυρίου Βενιζέλου, παρόλο που αναγνωρίζω, ότι είναι τεκμηριωμένη, συγκροτημένη και υποστηρίζει με στοιχεία, ότι οι χειρισμοί της κυβέρνησης και της πλειοψηφίας της Βουλής κλονίζουν την διαφορετική ποινική αντιμετώπιση των υπουργών σε σχέση με την ποινική αντιμετώπιση των υπολοίπων.
Στον κ. Βενιζέλο -που ζήλεψε τον κ. Σαμαρά- και βγήκε και αυτός στο προσκήνιο-αρμόδιοι και ειδικοί να απαντήσουν είναι συνάδελφοι του συνταγματολόγοι και τα μέλη του Επιστημονικού Συμβουλίου της Βουλής, που συμβούλευσαν την κυβέρνηση και τον Πρόεδρο της Βουλής για τον νόμιμο χειρισμό της πρωτοφανούς αυτής υπόθεσης ”να εγκαταλείψουν την Βουλή οι κατήγοροι και να ασχοληθούν με την υπόθεση οι φερόμενοι (για το τεκμήριο της αθωώτητος τους) κατηγορούμενοι για τον ΟΠΕΚΕΠΕ , ”που έσωσαν την παρτίδα ” , κάτι που δεν μέμφεται ούτε σχολιάζει ο ομότιμος και ακομμάτιστος συνταγματολόγος καθηγητής.
Αλλά τι λέμε ΠΑΣΟΚ ήταν -και καλώς -από το 1981 ο κ. Βενιζέλος και ”το αίμα νερό δεν γίνεται” .
Όλοι οι Έλληνες όμως θέλουμε πνευματικούς ανθρώπους υπεράνω κομμάτων ,με τίμια συμπεριφορά προς όλες τις κυβερνήσεις -συντηρητικές και προοδευτικές-.
Είναι πολλά και παράλογα αυτά;;;.
Υπάρχει σαφέστατο θεσμικό πρόβλημα με αυτή την παράταξη και με την οικογένεια που την ελέγχει τώρα. Ο Ανδρουλακης του ΠΑΣΟΚ αναφέρθηκε στη συνέντευξη του πατέρα Μητσοτακη για τα ρουσφέτια που όπως είπε ο ίδιος έκανε. Πράγματι ειπώθηκε αυτό και δε νομίζω ότι είναι το πιο σημαντικό. Σε κάποια στιγμή όταν αναφέρεται στην αποστασία λέει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης,ότι είχαν ανέβει οι δικοί του από την Κρήτη (sic) και φύλαγαν την οικία του με τα όπλα. Για να καταλάβει κανείς πως λειτουργεί αυτό το καθεστώς. Υπήρχε ένα στην κυριολεξία πάρα- κράτος, ένας ένοπλος βραχίονας που προστάτευε τον Κων/νο Μητσοτακη. Ο Παπαχελάς δεν έκανε ερώτηση διευκρινιστική και προχώρησε η συζήτηση.
Η νοοτροπία αυτή έχει περάσει και στους διαδόχους. Επιβάλλουμε την άποψη μας , δηλαδή με την ισχύ, ακόμα και την εξωθεσμική. Έχουμε να κάνουμε με έναν λαό, που είτε τον διαφθείρουμε κατά προτίμηση μιας συγκεκριμένης περιφέρειας -Κρήτης -με την οποία σχετίζεται η συγκεκριμένη οικογένεια και η οποία περιφέρεια εχει μια περίεργη ασυλία σε πολλά θέματα (βλέπε οπλοκατοχή). Είτε τρομοκρατούμε τον λαό διχάζοντας τον σε ψεκασμένους ή ρωσόφιλους.
Βεβαία για κάποιους αναγνώστες που ξοδεύουν άπειρο χρόνο εδώ ,τον λαό τον διέφθειρε το ΠΑΣΟΚ και συνεχίζει μάλιστα ακόμα (δεν έχουν ντροπή αυτοί οι απόστρατοι!)
Και σε εσάς θα απαντήσω ως πολίτης -κάτι κάναμε στη ζωή όλοι μας προτού συνταξιοδοτηθούμε (να έχετε σε υπόληψη όλους τους αποστράτους αξιωματικούς , γιατί είχαν ορκιστεί στο ”μέχρι της τελευταίας ρανίδος του αίματός και είχαν μεγάλη προσφορά στην Πατρίδα και τους Έλληνες έχουν και το ξίφος που τους είχε παραδοθεί από τον εκάστοτε Ανώτατο Άρχοντα ) , αλλά εσείς επιμένετε να μην αναφέρεστε στην χθεσινή εξέλιξη της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ ,παρά μόνο στα παραπολιτικά της προηγούμενης 60ετίας,την οποίαν εγώ έζησα ως επαγγελματίας και εσείς μάλλον την μάθατε από διηγήσεις ή από κομματικά έντυπα. Όλα καλά -να είστε καλά .
Αυτή τή στιγμή στην Ελλάδα δεν υπάρχει δημοκρατία παρά ένα καθεστώς εμπνεύσεως Μητσοτακεϊκου, πού αν ήθελες νά τό περιγράψεις θά μπορούσες νά πεις ότι είναι Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΊΑ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΊΑΣ, δηλαδή εμείς θά Κρίνουμε αν θά ελεγχθούν από την δικαιοσύνη τά στελέχη μας καί όι υπουργοί μας ότι και νά έχουν κάνει, καί για ότι έχει διαπιστωθεί με βάσιμες ενδείξεις από Ευρωπαίους εισαγγελείς , γιατί έχουμε τή πλειοψηφία… αυτό βέβαια δεν είναι δημοκρατία παρά κατάχρηση εξουσίας – κατάχρηση πλειοψηφίας… Είναι στο χέρι τού λαού καί τής αντιπολίτευσης νά τούς στείλει όσο γίνεται ποίο γρήγορα στο σπίτι τούς καί μερικούς στη φυλακή..
Ας πούμε συγκαταβατικά πως έτσι είναι η κατάσταση στην Ελληνική Δημοκρατία , με μια κυβέρνηση που έχει 155 του κόμματος της βουλευτές ,αλλά στηρίζεται και από άλλους δύο-τρεις και μέχρι τώρα δεν έφερε καμιά Συμφωνία εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων .
Απλώς διαχειρίζεται όχι άσχημα τα εσωτερικά μας θέματα.
Να σας θυμίσω ότι λειτουργούσε Ελληνική Δημοκρατία και το 2018 όταν εκείνη κυβέρνηση με 151 βουλευτές υπέγραψε την Συμφωνία των Πρεσπών και το 2019 κύρωσε στη Βουλή με 153 βουλευτές εκείνη την Συμφωνία.
Η Δημοκρατία -από την Γαλλική Επανάσταση ακόμη- επέβαλε την πλειοψηφία του ενός πέραν του ημίσεος των μελών της Βουλής εν προκειμένω . Αυτό ισχύει και στις πολυκατοικίες και το γνωρίζετε πολύ καλά ,αλλά πιστεύετε και εσείς ότι αυτοαποκαλαούμενοι δημοκράτες δεν εξετάζουν πως λειτουργεί νομίμως η Δημοκρατία γιατί διακαώς επιθυμούν ”να φύγει ο Μητσοτάκης ‘και ας έρθει ο ”φούφουτος”, όπως προ 60 ετών και ένας δεκανέας που τελικά τους άκουσε και ήρθε το 1967 και μας ”κόλλησε” για χρόνους επτά.
Υ.Γ Ποιον από τους επτά αρχηγούς της Αντιπολιτεύσεως θα θέλατε να αντικαταστήσει τον κ. Μητσοτάκη και ποιος-ποιοι ” τους ανακατώνουν στο πολιτικό μπλέντερ” , για να φύγει ο Μητσοτάκης , όπως χθες που και οι επτά ”υπέροχοι” έφυγαν αμίλητοι από την Βουλή και από χθες φωνάζουν ”βοήθεια μας έδειραν”, όταν δεν τους πείραξε κανένας .
Πως να υποστηρίξουμε τους ανυπόληπτους πολιτικούς δικολάβους και γυρολόγους;;;;.
Να κρατηθούμε στα μυαλά μας και ας αφήσουμε αυτούς να χαθούνε .
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ”ΚΙΣΜΕΤ” ΤΟΥΣ, καληνύχτα