του Παντελή Σαββίδη
Προσπαθώ να καταλάβω τι ήθελαν οι Αμερικανοί (οι ισραηλινοί έχουν εμμονές) και βομβαρδίζουν το Ιράν.
Η λογική εξήγηση, και αυτό που οι ίδιοι δηλώνουν, είναι ότι θέλουν αλλαγή ηγεσίας.
Για να αλλάξεις, όμως ηγεσία στο Ιράν, πρέπει να έχεις έτοιμη μια ομάδα που θα αναλάβει. Αυτήν την στιγμή τέτοια ομάδα δεν διαφαίνεται πουθενά. Ο γιός, δε, του Σάχη θεωρείται από όλους ασθενής περίπτωση, για να το πω ευγενικά.
Απο την άλλη με αεροπορικά χτυπήματα δεν αλλάζει το καθεστώς. Και οι διαδηλώσεις δεν μπορούν να το ρίξουν. Ρίζωσε το καθεστώς στο Ιράν εδω και 50 περίπου χρόνια.
Αλλά και η χεραία εισβολή, για να υπάρξει στρατιωτική μπότα που θα εγγυηθεί την μεταβατική πολιτική περίοδο, είναι σχεδόν αδύνατη. Και αδύνατη να μην ήταν το Ιράν δεν διοικείται απο ανθυπομετριότητες. Χρειάζεται μια σκληραγωγημένη, πειθαρχημένη και με πολιτικό στόχο ομάδα. Με άλλα λόγια δεν μπορεί να περνά κάποιος απο έξω και να τον κάνεις πρόεδρο. Υπάρχει τέτοια ομάδα;
Οπότε; Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα των βομβαρδισμών;
Καταστροφή, της χώρας, νεκροί και τίποτε περισσότερο.
Το Ιράν χρειαζόταν μια άλλη προσέγγιση και απο τις ΗΠΑ και απο το Ισραήλ. Δυστυχώς, οι διαμορφωτές πολιτικής και στις δύο αυτές χώρες αρμενίζουν στραβά. Ούτε το σημερινό ούτε ένα αυριανό Ιράν διαφορετικό απο το σημερινό μπορεί το Ισραήλ να το χειραγωγήσει.
Ένα Ιράν αποδεκτό απο την Δύση θα ήταν δικλείδα ασφαλείας και για την Ελλάδα. Το Ιράν αποτελεί πόλο ανταγωνιστικό της Τουρκίας. Η έκλειψή του ενίσχυσε τον ρόλο της Άγκυρας.
Αλλά ένα δυτικό Ιράν θα αποτελούσε πρόβλημα για τις ευρασιατικές δυνάμεις. Δεν είμαι σίγορος αν το θέλει και το Ισραήλ, στην περίπτωση που δεν μπορεί να το ελέγξει.
Το Ιράν αποτελεί την πλησιέστερη προς την Ελλάδα, περιοχή όπου οι ευρασιατικές δυνάμεις συγκρούονται με τους Αμερικανούς. Και αυτό είναι επικίνδυνο.
Αλλά το παιχνίδι αυτό ξεφεύγει κατά πολύ απο την δυνατότητα της Ελλάδας να το διαχειριστεί.
Οπότε;
Οπότε θα περιμένουμε.
