του Παντελή Σαββίδη
Υπάρχει ένα δημοσίευμα στο τουρκικό ιστολόγιο serbestiyet του αρθρογράφου Selim Kuneralp ο οποίος φαίνεται να έχει ευρεία επιρροή στην τουρκική κοινή γνώμη και να είναι ευρωπαϊστής.
Οι εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος στην Τουρκία δείχνουν υποχώρηση του έντονου κλίματος των ασιατιστών και την δειλή, μεν, αλλά αυξανόμενη εμφάνιση των τούρκων ευρωπαϊστών. Και αυτή είναι μια εξέλιξη που εξυπηρετεί και την Ελλάδα.
Όσο πιο κοντά και πιο εξαρτημένη απο την Ε.Ε. είναι η Τουρκία, τόσο υπάρχουν διπλωματικά περιθώρια συνεννόησης μαζί της.
Η στήλη δεν πιστεύει πως η Τουρκία θα καταστεί πλήρες μέλος της Ε.Ε. αλλά ορισμένες διευκολύνσεις που ζητά θα της παρασχεθούν αν αλλάξει το επιθετικό της πνεύμα και αποδεχθεί, στοιχειωδώς, έστω μια ευρωπαϊκή λογική.
Ποια είναι η ευρωπαϊκή λογική; Η διαπραγμάτευση με βάση τους διεθνείς κανόνες. Η Τουρκία έχει την αντίληψη ότι όπου και όποτε προσέλθει πρέπει να κερδίσει. Δεν μπορεί να αποδεχθεί υποχώρηση απο διεκδικήσεις, μάλιστα, τις οποίες δεν δικαιούται.
Το άρθρο του Σελίμ Κουνεράλπ διαπνέεται απο μια ευρωπαϊκή οπτική. Θεωρεί, για παράδειγμα, ότι η αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας απο τις χώρες της Κεντρικής Ασίας με τις οποίες η Τουρκία είχε οικοδομήσει “αδελφικές” σχέσεις, δείχνει το αδιέξοδο της τουρκικής πολιτικής των δύο κρατών στη μεγαλόνησο και ότι “έχει φτάσει η ώρα να εγκαταλειφθεί η αυταπάτη των «δύο κυρίαρχων κρατών» και να επιστρέψουμε στη λύση της ομοσπονδίας”.
Ο αρθρογράφος αποδίδει την στροφή της πολιτικής των κρατών της Κεντρικής Ασίας στο κυπριακό όχι στα χρήματα (12 δισ ευρώ) που η ΕΕ υποσχέθηκε να επενδύσει στην περιοχή, κυρίως, για να υπάρξει ένας δρόμος που να συνδέει τις χώρες αυτές με την Ευρώπη, παρακάμπτοντας τη Ρωσία. Αλλά στο ότι οι χώρες αυτές ανησυχούν μήπως η ρωσική επιθετικότητα στραφεί εναντίον τους.
Ανησυχούν, δηλαδή, μήπως υποστούν ό,τι και η Ουκρανία αφού και οι χώρες αυτές διαθέτουν ρωσικές μειονότητες τις οποίες θα μπορούσε να αξιοποιήσει η Μόσχα.
Η διαπίστωση αυτή αναδεικνύει έναν νέο ρόλο της Ε.Ε. μια αντιρωσική στάση που θα συσπειρώνει τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας οι οποίες κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου βρέθηκαν υπο την ρωσική επιρροή.
Οι ανησυχίες των χωρών αυτών εμφανίσθηκαν αμέσως μετά την πτώση του Τείχους στις αρχές του 90 αλλά προϊόντος του χρόνου αμβλύνθηκαν. Τώρα, επανέρχονται, ίσως, λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.
Στην αρχή της τρέχουσας κρίσης στην Τουρκία με την φυλάκιση του Ιμάμογλου, εκτιμήσαμε πως η κρίση αυτή δεν θα είναι όπως οι παλαιότερες και πως δύσκολα θα την διαχειριστεί ο Ερντογάν.
Οι εξελίξεις δείχνουν πως ο τούρκος πρόεδρος συναντά, πράγματι δυσκολίες.
Η οικονομία διέρχεται παρατεταμένη κρίση, η βοήθεια απο την Ευρώπη συνδέεται με τις δημοκρατικές εξελίξεις, η κρίση με το Ισραήλ στη Συρία επιδεινώνεται, η Συρία γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκο πεδίο, η Τουρκία έκανε το κλασικό λάθος της πτώσης των δυνάμεων, υπερεπεκτάθηκε πολύ, η καρέκλα του Φιντάν τρίζει λόγω της ανάμιξής του στο κυπριακό σκάνδαλο με τις κασέτες, ο Φιντάν δεν θα παραδώσει απλώς, με την αποχώρησή του, η σύγκρουση σε περίπτωση που ζητηθεί η παραίτησή του είναι εμφανής, το κόμμα του Ερντογάν βρίσκεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις 6 μονάδες πίσω, η σύγκρουση κεφαλαίων των παραλίων και της βαθιάς Τουρκίας είναι γεγονός, στην Κύπρο “χάνονται” για την Τουρκία οι τουρκοκύπριοι και υπάρχουν φωνές που ζητούν έναν Αττίλα 3 για να νουθετήσει τους τουρκοκύπριους.
Μια ελεγχόμενη ρευστότητα στο εσωτερικό της γειτονικής χώρας μπορεί να επαναπροσδιορίσει την πολιτική της προς περισσότερο ευρωπαϊκή κατεύθυνση και να καταστήσει τον Ερντογάν σιγά σιγά παρελθόν. .
Όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά και, κυρίως, το θέμα των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο, η λύση που διαφαίνεται μετά, ίσως, απο ένα ελεγχόμενο ελληνοτουρκικό επεισόδιο είναι η παρουσία των αμερικανικών εταιρειών που θα αναλάβουν κυρίαρχο ρόλο και θα δίνουν και κάτι στις δύο πλευρές.
Επιτέλους μαθαίνουμε με αυτό το άρθρο και από τις Ανιχνεύσεις μας τι συμβαίνει εδώ και δύο χρόνια στην Τουρκία , η οποία λόγω της βαθιάς οικονομικής της κρίσεως και της ραγδαίας φτωχοποιήσεως των κατοίκων της -ιδίως των δυτικών παραλίων της- ”τ’ώριξε” -δυο χρόνια τώρα -στην εξαγωγή των εσωτερικών της προβλημάτων με πατριωτικές κορώνες για υλοποίηση της Γαλάζιας Πατρίδας, η οποία όμως -όπως καταφαίνεται- την απομόνωσε και από τις τουρκόφωνες ”Δημοκρατίες” της πρώην Σοβιετικής Ενώσεως , οι οποίες διέβλεψαν ότι δεν θα έχουν μέλλον στην μεταΕρντογανική εποχή και εγκαίρως εγκαταλείπουν το ημιβυθιζόμενο σκάφος της Τουρκίας , η οποία μετά τη νίκη της Ττο 1974 στην Κύπρο ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΗΣ δεκαπλάσιο στο ηλιοβασίλεμά της .
Το κατάλαβε πολύ καλά αλλά δεν το ”διαδίδει” πως- μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ρωσίας το 1989 , την αποδυνάμωση της -νεοΑυτοκρατορικής με τον δικέφαλο- Ρωσίας, την είσοδο στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε των παραευξεινίων Ρουμανίας και Βουλγαρίας , την Αμερικανική βάση στην Αλεξανδρούπολη και κυρίως την οσονούπω εξομάλυνση των σχέσεων- μέχρι συμμαχίας -ΗΠΑ και Ιράν , -θα χάσει τον γεωπολιτικό της ρόλο για την φύλαξη των μοναδικών Στενών του Ελλησπόντου και Βοσπόρου και θα θεωρείται από όλους μόνο ως μια αγορά των 80-90 εκατομμυρίων κατοίκων .
Φυσικά -επειδή η ελληνοτουρκική διαμάχη συνεχίζεται από το 1954 για την Κύπρο και από το 1974 και για το Αιγαίο-Ανατολική Μεσόγειο- η Δύση για τη διατήρηση της γενικότερης ειρήνης και της δομής της Δυτικής Συμμαχίας (ΝΑΤΟ) – ΟΥΔΕΠΟΤΕ θα επιτρέψει ελληνοτουρκική -ενδοσυμμαχική- πολεμική σύγκρουση , εκτός αν την επιβάλλει με πειθήνια όργανα της (Κύπρο,Ίμια) και στα δύο κράτη για να επιλύσει στην εκεχειρία τις χρονίζουσες διαφορές ιδίως στις θαλάσσιες ζώνες.
Κάτι τέτοιο ήταν και οι Πρέσπες με τα Σκόπια.
Δεχθήκαμε πολλά για την 50ετή ειρήνη στο Αιγαίο από το 1976 ,αλλά κυρίως από το 1987 (κρίση Μαρτίου) ως το 1999 (Ελσίνκι) και τώρα -φάνηκε πια μετά τον δικό μας ΘΧΣ- πως και η Τουρκία ”θα στέρξει” για την υπογραφή του Συνυποσχετικού για το Δικαστήριο της Χάγης , όπως συμφώνησαν το 1976 Καραμανλής και Ντεμιρέλ.
Υ.Γ Μαζί με πολλούς στοιχηματίζω πως η Τουρκία θα μπει στην Ευρώπη ΜΟΝΟ αν γίνει Δημοκρατία με τα ευρωπαϊκά κεκτημένα , αλλά τότε δύσκολα θα παραμείνει ενιαία .
Η άποψη πως οι υπήκοοί της θα κατακλύσουν ως μετανάστες την Ευρώπη -και όχι μόνον -είναι πειστικότερη να συμβεί .-αποθρησκειοποιήσεως , διαδικτύου και υπερκαταναλωτισμού ΕΝΕΚΕΝ -.
Νομίζουμε ότι μόνον η ελληνική κοινωνία έγινε χυλός , καθώς προείπεν από το 1998 ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος;;;.
Σέ κράτη στιλ Τουρκίας όι ελιγμοί μπορεί νά αλλάζουν αλλά στους βασικούς ηγεμονικους στόχους όλοι είναι σύμφωνοι, για την Τουρκία ή Ελλάδα είναι εμπόδιο για επέκταση καί κυριαρχία και αυτό δεν τό ξεχνούν οποίος καί νά ανέβει στην εξουσία … Μέχρι καί επί Σημίτη πού υπήρχε πολύ ποιο ευνοϊκό περιβάλλον για την Ευρώπη
Τό βιολί τούς αυτοί.. μάλιστα μπορεί νά γίνουν υποκριτικές διπλωματικές κινήσεις καλού παιδιού ( εξ αυτού καί αυτές όι αναλύσεις, τίποτα δεν γίνεται τυχαία στη Τουρκία) για νά μπούνε στο κόλπο τής χρηματοδότησης τού αμυντικού προγράμματος τής ΕΕ.. . θέλει προσοχή….. Τό ότι όι τουρκογενείς περιοχές φοβούνται την Ρωσία είναι γεγονός αλλά άμα λυθεί τό ουκρανικό νομίζω ότι για πολύ καιρό δεν πρόκειται ή Ρωσία νά κάνει άλλες επιθετικές κινήσεις… δεν θα την παίρνει άλλωστε, αρκετό ρωσικό αίμα χύθηκε….
Όνειρα θερινής νυχτός…το εντυπωσιακό είναι ότι και γραφίδες σαν του κ.Σαβιδη αποδέχονται τη πλήρη αντιρωσική πολιτική…..Σε μια 10ετια η Τουρκία των προβλημάτων θα φλερτάρει με τα 100εκ πληθυσμό και η Μ.Ελλας με τα 8 ……..
Το δημογραφικό μάς κατακαίει όχι γιατί η Τουρκία ”θα μας βρει μικρούς και θα μας δείρει”, αλλά γιατί αδειάζει η Πατρίδα με τα ψηλά βουνά και τις όμορφες πεδιάδες της και γιατί ”θα φέρνουμε απ’έξω” και ψωμιά ,ενώ δεν θα έχουμε τεχνίτες και για οικιακές επισκευές.
Θα έχουμε όμως τους περισσότερους κατ’αναλογίαν σπουδαγμένους και γλωσσομαθείς και απεργούς , -αυτά που ήθελε ,προγραμμάτισε και και επέβαλε το όλον ΠΑΣΟΚ με τις αυτοδύναμες κυβερνήσεις του από το 1981-2011-, που τώρα χάριν συντομίας το λέμε ”το βαθύ κράτος”.
Υ.Γ Αν οι πόλεμοι κερδίζονταν με τα εκατομμύρια των στρατιωτών -σαν της Τουρκίας (που αναφέρατε) το μικρό Ισραήλ δεν θα υπήρχε από το 1967 ακόμη .
Και για να αισιοδοξήσετε-αισιοδοξήσουμε .
Η Ελλάς προώρισται να ζήσει και θα ζήσει μαζί με το Αιγαίο της και τα εκατομμύρια των ξενητεμένων παιδιών της που θα ”ελέγχουν” ΗΠΑ και Ευρώπη.
ΠΟΙΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΓΕΝΝΗΘΟΥΝ Αλέξανδροι και Κωνσταντίνοι που λάμπρυναν τον ελληνισμό και την Πατρίδα ;.
Η μόνη πολιτική που πραγματικά συμφέρει τους Ρωμιούς (όχι το γραικοφραγκικό κατεστημένο) είναι η πλήρης ένταξη της Τουρκίας στη Γιουρόπιαν Γιούνιον.
Γιατί μόνον αυτή θα επιτρέψει στους Ρωμιούς να επιστρέψουν, ως έχοντες τα αυτά δικαιώματα με όλους αυτούς που το τουρκοφραγκικό κατεστημένο (βλέπε κίνημα των Νεο(Φραγκο)Τούρκων) χαρακτηρίζει σήμερα Τούρκους, στην Ιωνία, στην Κιλικία, στην Καπαδοκία, στον Πόντο, στη Θράκη, σε όλη την Ρούμελη και την Ανατολία.
Κάθε άλλη πολιτική (ειδική σχέση κλπ.) επιτρέπει στο τουρκοφραγκικό κατεστημένο να επωφελείται από τα πλεονεκτήματα της σύνδεσης με την Γιουρόπα (ουσιαστικά με την Φραγκία και την Γερμανία) και τους Φραγκοαλαμανούς να αποφεύγουν αυτό που πραγματικά φοβούνται, το κύμα της μετανάστευσης των Τούρκων ιδίως στην Γερμανία.
Και εγώ που τα γράφω αυτά δεν είμαι ευρωπαϊστής, καθότι Ρωμιός (δηλαδή δεν αναγνωρίζω στους Αγγλοφραγκοαλαμανούς κανένα πρωτείο).
Αλλά σε αυτό που ονομάζουν (οι γραικόφραγκοι) ευρωπαϊσμό και είναι (στην πραγματικότητα) ο Φραγκοαλαμανισμός ή Γερμανοφραγκισμός, βλέπω το εργαλείο που θα γκρεμίσει τα τείχη των φυλακών που έκτισαν οι Φραγκοαλαμανοί και οι Αγγλοσάξωνες στην Ανατολή.
Οι φυλακές αυτές είναι τα γενοκαθεστώτα.
Όπως ακριβώς γκρεμίζεται και απαξιώνεται το γραικοφραγκικό καθεστώς στην Γραικία (Greece).
Και είμαι διατεθειμένος να υποστώ όλες τις συνέπειες (ευτυχώς οικονομικές μέχρι τώρα), που έτσι κι αλλιώς υφίσταμαι.
Οι φυλακές από την μία περιορίζουν αλλά από την άλλη παρέχουν και κάποια ασφάλεια έναντι των εκτός.
Αυτός είναι ο πραγματικός φόβος που βασανίζει πολλούς.
Και θρέφει το αυταρχικό φαινόμενο.
Τί θα γίνει όταν γκρεμιστούν τα τείχη των φυλακών;