του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.
Σε αυτό το ασταθές περιβάλλον, η πρόσφατη συνάντηση μεταξύ του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην Άγκυρα αποκτά στρατηγική σημασία που εκτείνεται πέρα από τις διμερείς ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Γιατί;
Επειδή η Τουρκία δεν είναι απλώς ένας περιφερειακός παράγοντας, είναι μια δύναμη του ΝΑΤΟ με επιρροή στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μαύρη Θάλασσα, τη Συρία και, ολοένα και περισσότερο, στους διαλόγους για την ασφάλεια του Κόλπου. Η Ελλάδα, από την πλευρά της, έχει γίνει ένας κρίσιμος στρατηγικός εταίρος για τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση, φιλοξενώντας βασικές υποδομές που υποστηρίζουν τη νοτιοανατολική πλευρά του ΝΑΤΟ.
Εάν η Άγκυρα και η Αθήνα διατηρήσουν μια περίοδο μειωμένων εντάσεων και εποικοδομητικού διαλόγου, θα προκύψουν αρκετές σταθεροποιητικές επιπτώσεις:
1. Ενισχύεται η Συνοχή του ΝΑΤΟ. Μια ενωμένη νοτιοανατολική πλευρά μειώνει τον κίνδυνο η ευρύτερη αστάθεια στη Μέση Ανατολή να μετατραπεί σε ενδοσυμμαχικές τριβές.
2. Βελτιώνεται η ενεργειακή ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι σταθερές ελληνοτουρκικές σχέσεις προστατεύουν τους εναλλακτικούς ενεργειακούς διαδρόμους στους οποίους βασίζεται όλο και περισσότερο η Ευρώπη.
3. Η Τουρκία αποκτά διπλωματική μόχλευση. Η Άγκυρα μπορεί να τοποθετηθεί ως μεσολαβητής μεταξύ της Ουάσινγκτον, της Τεχεράνης και των πρωτευουσών του Κόλπου, αντί να είναι ο παράγοντας που θα χαλάσει τις τύχες.
Αντίθετα, εάν οι ελληνοτουρκικές εντάσεις επανεμφανίζονταν,στο Αιγαίο, στις θαλάσσιες ζώνες ή στην Κύπρο, η προσοχή της συμμαχίας θα κατακερματιζόταν. Το στρατηγικό εύρος ζώνης θα περιοριζόταν ακριβώς όταν απαιτείται ενότητα για τη διαχείριση μιας κρίσης στον Κόλπο.
Επομένως, η συνάντηση στην Άγκυρα δεν είναι ούτε δευτερεύουσα, μήτε έχει νικητές και ηττημένους στα Ελληνοτουρκικά. Είναι μέρος της ευρύτερης στρατηγικής γεωμετρίας που διαμορφώνει το κατά πόσον μπορεί να περιοριστεί η κλιμάκωση στον Κόλπο.
