του Δημήτρη Μακροδημόπουλου
Το καθεστώς Ερντογάν αφού αμφισβήτησε το πανεπιστημιακό πτυχίο του Εκρέμ Ιμάμογλου, απαραίτητη προϋπόθεση για να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές, ενεργοποίησε και τη δικαιοσύνη και με την κατηγορία της διαφθοράς, τον φυλάκισε προκαλώντας εντονότατες λαϊκές αντιδράσεις. Στη Γαλλία, με τη δικαστική απόφαση κατά της Μαρίν Λεπέν της επιβλήθηκε πενταετής αναστολή της δυνατότητας να κατέβει στις προεδρικές εκλογές του 2027 για τις οποίες φέρονταν ως η επικρατέστερη. Επί της ουσίας πρόκειται για την ίδια στόχευση και το ίδιο αποτέλεσμα στο ίδιο κρίσιμο ζήτημα με τη διαφορά ότι διαφορετική ήταν η αντιμετώπιση των πρωταγωνιστών και οι αντιδράσεις των δύο λαών..
Τις τελευταίες δεκαετίες, τουλάχιστον από το 2002 όταν στον δεύτερο γύρο είχαν τεθεί αντίπαλοι για την προεδρία ο Ζακ Σιράκ, με γεμάτο ποινικό μητρώο, και ο πατέρας της Λεπέν, το πολιτικό σύστημα στη Γαλλία έχει εστιαστεί στην αντιμετώπιση του Εθνικού Μετώπου αρχικά και της Εθνικής Συσπείρωσης σήμερα των Λεπέν. Αυτή η πολιτική του αποπροσανατολισμού από τα κοινωνικά προβλήματα είχε ως αποτέλεσμα να λανθάνει ο νεοφιλελευθερισμός, λογικά εκεί απέβλεπε. Το αποτέλεσμα; Η Μαρίν Λεπέν από φόβητρο και απειλή, να μετατραπεί για μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος σε ελπίδα. Ο Εντουάρ Λουί, Γάλλος συγγραφέας, αριστερός, είχε πει προεκλογικά τον περασμένο Ιούνιο ότι «οι περισσότεροι άνθρωποι που πρόκειται να ψηφίσουν την άκρα Δεξιά, στην πραγματικότητα ψηφίζουν για αριστερούς λόγους» (Καθημερινή 16/6/2024). Αυτή η δήλωση και μόνον είναι αρκετή για να αναδείξει την παράδοση του πολιτικού συστήματος στο νεοφιλελευθερισμό. Προσφεύγουν οι εργαζόμενοι στην Άκρα Δεξιά για αριστερούς λόγους!! Τα κόμματα του “δημοκρατικού τόξου” έχουν παραδοθεί στον νεοφιλελευθερισμό ως ενεργούμενα του κεφαλαίου. Σε αυτές τις περιπτώσεις για να παραμένουν στην εξουσία προσφεύγουν σε παρεκτροπές. Στις βουλευτικές εκλογές του περασμένου Ιουνίου ενώ το εκλογικό σώμα αποτύπωσε τη βούλησή του την πρώτη Κυριακή, τη δεύτερη αυτή αλλοιώθηκε με τη βοήθεια του Συντάγματος και ο πρόεδρος Μακρόν στις κυβερνήσεις που σχημάτισε αγνόησε εντελώς τα αποτελέσματα των εκλογών. Γιατί έγιναν οι εκλογές; Για να εκτονωθεί το εκλογικό σώμα;
Ανάλογη περίπτωση όπου το πολιτικό σύστημα εστιάστηκε στην αντιμετώπιση ενός κόμματος ήταν αυτή της Ιταλίας, μεταπολεμικά. Για την αντιμετώπιση του ΚΚΙ που είχε φθάσει σε ποσοστά μέχρι και το 34,5%, είχε σχηματισθεί πεντακομματικός συνασπισμός ώστε ποτέ να μη συμμετάσχει στη διακυβέρνηση της χώρας. Έτσι, όπως στη Γαλλία το αποτέλεσμα με αντίπαλο υποψήφιο του Εθνικού Μετώπου ήταν δεδομένο, και στην Ιταλία, οι εκλογές είχαν χάσει το νόημά τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις το πολιτικό σύστημα εγκλωβίζεται και χρεοκοπεί. Το αποτέλεσμα στην Ιταλία; Η διάλυση του πολιτικού συστήματος και στη θέση του Σοσιαλιστικού Κόμματος, του ΚΚΙ, ξεπετάχθηκαν ο Μπερλουσκόνι, ο Μπέπε Γκρίλο, ο Σαλβίνι και τώρα η Μελόνι.
Όμως, γιατί δεν αντέδρασαν οι Γάλλοι; Οι απόγονοι της Γαλλικής Επανάστασης του 1789, του 1830, της Επανάστασης του Φεβρουαρίου του 1848 και της εξέγερσης του Ιουνίου της ίδιας χρονιάς και της Παρισινής Κομμούνας του 1871! Πού χάθηκε τόση επαναστατικότητα; Από το 1858, ο Έγκελς παρατηρούσε ότι στο πιο αστικό κράτος του κόσμου τότε, το αγγλικό, δημιουργείται δίπλα στην αστική τάξη και ένα αστικό προλεταριάτο. Δύο δεκαετίες αργότερα, το 1882, σε γράμμα του προς τον Κάουτσκι διαπίστωνε ότι η πιθανότητα αυτή είχε γίνει πια πραγματικότητα: «Με ρωτάτε, έγραφε, τι νομίζουν οι Άγγλοι εργάτες για την αποικιακή πολιτική; ….το ίδιο ό,τι και οι αστοί… οι εργάτες τρώνε και αυτοί πρόσχαρα από το μονοπώλιο της Αγγλίας στην παγκόσμια αγορά και τις αποικίες». Το ίδιο συνέβαινε και στη Γαλλία. Αυτή ήταν η ιδεολογία του σοσιαλιμπεριαλισμού, που εμπνεύσθηκαν για να υπερασπίζονται τα αποικιακά προνόμια των εργαζομένων των αποικιακών κρατών, σε βάρος των εργαζομένων του Τρίτου Κόσμου, πάνω στα οποία στηρίζονταν η ευημερία τους. Μάλιστα είναι χαρακτηριστική η απόφαση της Β’ Διεθνούς στο Συνέδριο της Στουτγκάρδης το 1907 για τον σοσιαλιμπεριαλισμό: «Το συνέδριο δεν καταδικάζει κατ’ αρχήν και για κάθε εποχή την κάθε αποικιακή πολιτική. Μέσα στις συνθήκες του σοσιαλιστικού καθεστώτος η αποικιακή πολιτική μπορεί ν ασκήσει εκπολιτιστική πολιτική». Γιαυτό, οι λαοί της Ευρώπης πρόθυμα αλληλοσπαράχτηκαν στους δύο παγκοσμίους πολέμους για το ποιο από τα έθνη θα είχε τα μεγαλύτερα αποικιοκρατικά προνόμια.
Οι παραγωγικές τάξεις των χωρών της Δύσης δεν συντηρούν οι ίδιες τις κοινωνίες τους αλλά τις συντηρούσαν οι σκλαβωμένοι σχεδόν ιθαγενείς των αποικιών και αργότερα έως σήμερα ο νεοαποικισμός και τις άνισες ανταλλαγές με την περιφέρεια (Τρίτο Κόσμο). Μάλιστα, η εξάρτηση των εργαζόμενων της Δύσης από το κεφάλαιο αυξήθηκε με την εκμηχάνιση και την αυτοματοποίηση της παραγωγής που περιορίζει τον αναγκαίο αριθμό εργαζομένων. Γιαυτό ως εταίροι του κεφαλαίου και σε πλήρη εξάρτηση από τη “γενναιοδωρία” του έχασαν την αγωνιστικότητα εναντίον του. Ο τουρκικός λαός όπως και οι λαοί της περιφέρειας δεν έχουν καμία σχέση με όλα αυτά.
Μακροδημόπουλος Δημήτρης
Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412
7/4/2025
