Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου (*)
Το ζήτημα της ενδεχόμενης χρήσης τακτικών πυρηνικών όπλων κατά του Ιράν έχει τεθεί εδώ και είκοσι χρόνια. Σε ένα άρθρο μας, ήδη το 2006, από κοινού με τον αείμνηστο Gilbert Marquis, υπογραμμίσαμε ότι « το σενάριο ενός αμερικανοϊσραηλινού πολέμου εναντίον του Ιράν, πιθανώς με χρήση πυρηνικών όπλων, σύμφωνα με τον σχεδιασμό των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων δεν είναι ένα ατύχημα, ένας παραλογισμός, ένα προσωπικό καπρίτσιο. Είναι το οργανικό και συστημικό προϊόν του δυτικού και ισραηλινού ιμπεριαλισμού. Γι’ αυτό και τελικά ο πόλεμος θα γίνει αν τεράστιες πολιτικές δυνάμεις δεν συνειδητοποιήσουν πολύ γρήγορα τα διακυβεύματά του και δεν κινητοποιηθούν, στο εσωτερικό του αμερικανικού κράτους, της Ρωσίας, της Κίνας και της παγκόσμιας κοινή γνώμης για να σταματήσουν μια τέτοια παγκόσμια καταστροφή». (επιθεώρηση Utopie Critique, n°37, 2ème trimestre 2006, n°42, 4ème trimestre 2007).
Εξηγούσαμε στην αρθρογραφία μας τότε ότι τα προβλήματα που συνάντησε η Αυτοκρατορία στο Ιράκ, την έθεταν προ τριών επιλογών:
– Να διακόψει το νεοσυντηρητικό πρόγραμμα (που εκπονήθηκε με την έμπνευση και τη χρηματοδότηση του Νετανιάχου), ένα πρόγραμμα κατάκτησης όλης της Μέσης Ανατολής και διάλυσης όλων των κρατών της, ελέγχου των υδρογονανθράκων και τελικά ελέγχου της Ευρώπης, της Ρωσίας και της Κίνας. Το πρόγραμμα δεν ήταν μόνο σιωνιστικό. Ενέτασσε τη σιωνιστική προοπτική στην προοπτική διατήρησης της παγκόσμιας δυτικής κυριαρχίας και πρότεινε το σιωνιστικό σχέδιο ως το καλύτερο εργαλείο παγκόσμιας επικράτησης (σε αντίθεση με τον Μπρεζίνσκι και τον Σόρος που πρότειναν τότε συμμαχία με τον ιρανικό εθνικισμό κατά της Ρωσίας) . Θα επρόκειτο για παραδοχή στρατηγικής ήττας στη Μέση Ανατολή και δύσκολα θα μπορούσε να γίνει δεκτή
– Να έρθει σε διαπραγμάτευση με το Ιράν για την ανάπτυξη σε ελεγχόμενο πλαίσιο του προγράμματος εμπλουτισμού του ουρανίου.
– Να κάνει μια «φυγή προς τα εμπρός» ανάλογη αυτής που έκαναν οι Αθηναίοι στη Σικελία, ο Ναπολέων και ο Χίτλερ στη Ρωσία. Και επειδή ήταν σχεδόν προφανές ότι δεν μπορεί να γίνει εύκολα μια επιτυχής χερσαία εισβολή στο Ιράν, ανάλογη αυτής στο Ιράκ, θεωρήσαμε αρκετά πιθανή την προσφυγή σε όπλα μαζικής καταστροφής.
Από τα τρία σενάρια η Ιστορία, εν προκειμένω ο Ομπάμα επέλεξε το δεύτερο, ενδιάμεσο και πιο ασφαλές, υπογράφοντας τη συμφωνία με την Τεχεράνη, προς μεγάλη θλίψη του κ. Νετανιάχου και εμπόδισε στο «πάρα πέντε» την εισβολή στη Συρία. Αλλά στη συνέχεια η έλευση του Τραμπ, οργάνου της αυτοκρατορίας Νετανιάχου-‘Επστιν, ανέτρεψε τα δεδομένα και κατέστησε επίκαιρο τον πόλεμο που βλέπουμε σήμερα.
Από τη χρεωκοπία της «παγκοσμιοποίησης» στον πόλεμο και τον Φασισμό
Δεν είναι όμως μόνο ο Τραμπ, η αύξηση της ισχύος του Νετανιάχου, ο εισοδισμός των Λόμπυ του Ισραήλ (που ελέγχουν πάρα πολλές κυβερνήσεις ισχυρών κρατών) και η διαρκής αύξηση της ισχύος της σιωνιστικής συνιστώσας του Χρηματιστικού Κεφαλαίου που εξηγούν αυτό το αποτέλεσμα. Είναι και το αδιέξοδο των άλλων εναλλακτικών. Αριστερά και σοσιαλιστική προοπτική σχεδόν δεν υπάρχουν. Η παγκοσμιοποίηση, η γενίκευση δηλαδή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και διανομής και του πολιτιστικού τους εποικοδομήματος, χρεωκόπησε ως εργαλείο παγκόσμιας κυριαρχίας της Δύσης. Χρησιμεύει στην άνοδο μιας μη καπιταλιστικής σχεδιασμένης οικονομίας, ενώ παρατηρείται οικονομική και δημογραφική άνοδος του Νότου και η στρατιωτική επανεμφάνιση της Ρωσίας και κρίση του δυτικού χρηματιστικού καπιταλισμού μετά το 2008 όπως και κρίση νομιμοποίησης των ίδιων των δυτικών καθεστώτων.
Τι απομένει; Η κατάργηση της δημοκρατικής ιδεολογίας και του διεθνούς δικαίου που επικράτησαν μετά το 1945, ο «πόλεμος των πολιτισμών» του Χάντινγκτον, μέτρα οικονομικού καταναγκασμού όπως οι κυρώσεις, Υπεριμπεριαλισμός, Φασισμός και Πόλεμος, τα μέσα δηλαδή που χρησιμοποίησε ο γερμανικός καπιταλισμός για να ξεπεράσει την κρίση του στη δεκαετία του 1930. ‘Ηδη, επί δύο χρόνια, ο Νετανιάχου χρησιμοποιεί καθαρά ναζιστικές και ακόμα χειρότερες μεθόδους στην Παλαιστίνη και τις νομιμοποιεί στο μέτρο που δεν συναντούν σοβαρές αντιδράσεις από αυτό που κατήντησε η λεγόμενη «διεθνής κοινότης»
Αυτό περιλαμβάνει ενδεχομένως και τη χρήση πυρηνικών όπλων, ως αποτέλεσμα σχεδιασμού, αλλά που μπορεί να προκύψει και ως λάθος υπολογισμού ή εγκλωβισμού σε αδιέξοδες καταστάσεις. Και ο κ. Τραμπ άλλωστε αγαπάει πολύ τα πυρηνικά όπλα, όπως απεδείχθη ήδη κατά την πρώτη θητεία του. Το πιο εντυπωσιακό βέβαια είναι πως αυτός ο άνθρωπος, μαζί και ο κ. Νετανιάχου, μπόρεσε να εξαπατήσει τόσα εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά και αναλυτές και πολιτικούς ηγέτες και εντός και εκτός των ΗΠΑ.
Πυρηνικά όπλα στον αμερικανικό σχεδιασμό
Η πρόθεσή του άλλωστε να στραγγαλίσει την Κούβα και να αποκτήσει τη Γροιλανδία συνδέονται με το σχέδιο προληπτικής πυρηνικής επίθεσης κατά της Ρωσίας και της Κίνας και την κατασκευή αντιβαλλιστικής ασπίδας που να προστατεύει τις ΗΠΑ. Η Κούβα, από την επανάσταση και μετά συνιστά ουσιώδες στοιχείο της αμερικανο-ρωσικής στρατηγικής ισορροπίας (όπως και σύμβολο των ορίων της αμερικανικής ισχύος). Αξίζει να επισημανθεί επίσης ότι, περίπου ταυτόχρονα με την εξαπόλυση του πολέμου κατά της Τεχεράνης, οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν δοκιμή του διηπειρωτικού πυραύλου Minuteman III, του αποκαλούμενου και «πύραυλου της Αποκάλυψης». Μπορεί να πλήξει οποιοδήποτε σημείο της Γης και μπορεί να τερματίσει τη ζωή επί όλου του πλανήτη μέσω της διασποράς ραδιενέργειας. Ταυτόχρονα η Φινλανδία αποφάσισε να επιτρέψει την εγκατάσταση αμερικανικών πυρηνικών όπλων, ο κ. Μακρόν συζητά με διάφορες ευρωπαϊκές χώρες την εγκατάσταση πυρηνικών όπλων, η Ελλάδα αποφάσισε να μετακινήσει δυνάμεις της στη Βόρειο Ελλάδα για να προστατεύσουν τη Βουλγαρία κάτι που λογικά συνδέεται μόνο με αναμονή πολέμου με τη Ρωσία και όχι με την κρίση με το Ιράν ή την Τουρκία.
Καλά πληροφορημένοι διπλωματικοί παρατηρητές στη Μέση Ανατολή εκτιμούν ότι η ισραηλινή εισβολή στον Λίβανο μπορεί να συνδέεται με το φόβο των Ισραηλινών ότι οι Ιρανοί ενδέχεται να έχουν αποθηκεύσει εκεί μέσα για να «ανταποδώσουν» στο Ισραήλ μια ενδεχόμενη καταστροφή τους με πυρηνικά όπλα.
Και ο βαθύς γνώστης της μεσανατολικής κατάστασης, ο Paul Larudee εξηγεί σε ένα ενδιαφέρον άρθρο του πως μπορεί να επιτευχθεί ένας καταμερισμός ρόλος μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ.
Η λογική του Σαμψών και η στρατηγική του MadmanΘέσαμε το ερώτημα του κατά πόσον είναι πιθανή ή δυνατή μια πυρηνική επίθεση του Ισραήλ κατά του Ιράν στον Καθηγητή Μάριο Ευρυβιάδη, έναν από τους ελάχιστους τόσο καλούς, σε βάθος και σοβαρούς γνώστες της ιστορίας και αναλυτές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και συγγραφέα μεταξύ άλλων μιας από τις καλύτερες διεθνώς μελέτες για τον νεοσυντηρητισμό. Παραθέτουμε εδώ την απάντησή του:
«Δεν το αποκλείω. Μην ξεχνάτε το δόγμα τους : ποτέ ξανά , γι’ αυτό και έφτιαξαν τα πυρηνικά. Το 1973 τα είχαν στα αεροπλάνα να χτυπήσουν διότι έχαναν στα υψίπεδα Γκολάν. ΗΠΑ και σοβιετικοί μπήκαν σε πυρηνική επιφυλακή, πρώτα οι Σοβιετικοί που αντελήφθησαν τους Ισραηλινους …
Αν πέσουν πύραυλοι σε πόλεις Ισραήλ με καταστροφικά αποτελέσματα, οι ισραηλινοί θα χρησιμοποιήσουν τακτικά πυρηνικά όπλα. Για χρήση τέτοιων όπλων μιλούν επανειλημμένα στη διάρκεια Ψυχρού Πολέμου και μετά τα «σαΐνια» της Δύσης , Νεοσυντηρητικοί και μη.
Μη ξεχνάτε επίσης πως χρήση τακτικών εναντίον μη λευκών θα “νομιμοποιήσει” τη χρήση πυρηνικών όπως έγινε το 1945.
Και στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου μιλούσαν συνεχώς για τακτική χρήση στην Ευρώπη. Και το ίδιο τροπάριο μεταψυχροπολεμικά , Νεοσυντηρητικοί και πολεμοχαρείς στις ΗΠΑ.
Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου οι Σοβιετικοί έλεγαν δεν υπάρχουν τακτικά πυρηνικά όπλα. Αν χρησιμοποιηθούν τέτοια όπλα η απάντηση θα είναι πλήρης πυρηνικός πόλεμος».
Κούβα, Ιράν, πυρηνικά: Το τρομερό διακύβευμα
Η σύγκρουση με το Ιράν και την Κούβα έχει αποφασιστική σημασία και θα κρίνει το μέλλον, τον πολιτισμό της, ίσως και το αν έχει οποιοδήποτε μέλλον η ανθρωπότητα. Κι αυτό δεν θα συμβεί σε ένα απώτερο μέλλον. Θα συμβεί μέσα σε πολλές εβδομάδες ή λίγους μήνες. Αυτός είναι ο κρίσιμος χρόνος. Η έκβαση αυτών των δύο συγκρούσεων μπορεί να αποβεί πιο σημαντική και από τις όποιες οικονομικές και τεχνολογικές προόδους της Κίνας και από το ουκρανικό. Η έκβαση των δύο αυτών συγκρούσεων, στο Ιράν και την Κούβα, που είναι αμφότερες τμήματα ενός συνεχιζόμενου «σπονδυλωτού» παγκόσμιου πολέμου, με τον οποίο η συλλογική Δύση επιχειρεί να κατοχυρώσει την παγκόσμια κυριαρχία της, θα καθορίσουν ίσως και κατά 80% το αν η Ολοκληρωτική Αυτοκρατορία του Χρήματος και των αμερικανικών όπλων θα επιβληθεί τελικά στην ανθρωπότητα, αλλά και το αν θα κινδυνεύσουμε με πυρηνικό ολοκαύτωμα.
Δεν υπάρχει τίποτα το αναπόφευκτο στην ανθρώπινη Ιστορία, ούτε βέβαια στην «παρακμή» της Δύσης και ιδιαίτερα των Ηνωμένων Πολιτειών. Πέντε ή έξη φορές προφήτεψαν διάφοροι την παρακμή της Αμερικής μετά το 1945, οι προφητείες όμως ξεχάστηκαν γρήγορα κάθε φορά.
Συχνά το δήθεν αναπόφευκτο της δυτικής «παρακμής» χρησιμεύει κυρίως για να δικαιολογεί την έλλειψη πραγματικής βούλησης για αντίσταση (που ασφαλώς πρέπει να είναι νοήμων, όχι τυχοδιωκτική και να γίνεται όχι στο όνομα επί μέρους εθνικισμών, αλλά των συμφερόντων όλης της ανθρωπότητας), χωρίς την οποία η Αυτοκρατορία είτε θα επικρατήσει, είτε θα μας καταστρέψει όλους.
Αν οι Νετανιάχου καιο Τραμπ είναι όντως «Χίτλερ», όπως υποστηρίζω εδώ και πολύ καιρό, τότε μόνο η πιο αποφασιστική στάση μπορεί να τους σταματήσει. Απεδείχθη αυτό από τα τραγικά λάθη που έκαναν πριν το 1941 όλες ανεξαιρέτως οι ευρωπαϊκές δυνάμεις. Δεν χρειαζόμαστε επανάληψη του έργου!
Μόνο η αποφασιστική στάση του Χρουστσώφ εμπόδισε τα αναπτυσσόμενα σχέδια πυρηνικής επίθεσης στην ΕΣΣΔ, διασφάλισε την Κούβα από πιθανή εισβολή, απομάκρυνε τα αμερικανικά όπλα από την Τουρκία και έθεσε τις βάσεις του ελέγχου των εξοπλισμών.
Το 1973 χρειάστηκε ο σοβιετικός πυρηνικός συναγερμός για να σταματήσει η προέλαση του Ισραήλ στην Αίγυπτο.
‘Επρεπε εδώ και καιρό και η Κίνα και η Ρωσία να έχουν θέσει τις δικές τους απαράβατες γραμμές και για το Ιράν και για την Κούβα. ‘Οσο αργούν τόσο πιο επικίνδυνη θα γίνεται η κατάσταση. Και όσο σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι συνεχίζουμε να κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου, τόσο πιο κοντά φέρνουμε την καταστροφή μας.
Απευθυνθήκαμε και στον Καθηγητή Τζέιμς Γκαλμπρέιθ θέτοντάς του το ερώτημα του πως εκτιμά την κατάσταση. Θα δημοσιεύσουμε στη συνέχεια και την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα απάντηση που είχε την καλωσύνη να μας δώσει.
(*) πρώην Ειδικός Συνεργάτης στο Γραφείο του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου με αντικείμενο τον έλεγχο των εξοπλισμών και τις σχέσεις Ανατολής – Δύσης
